“Op een bepaald moment begon ik er echt weer in te geloven”: Tom Dumoulin prijst Van der Poels onmogelijke achtervolging in Parijs-Roubaix

Paris-Roubaix staat erom bekend in een oogwenk de ambities van topfavorieten aan diggelen te slaan, en precies dat overkwam Mathieu van der Poel vandaag. Na een dubbele lekke band in Arenberg keek hij tegen een onoverbrugbare kloof aan. In plaats van op te geven, begon hij echter aan een fenomenale soloachtervolging die fans en kenners met open mond achterliet. Zelfs ex-prof en Giro d’Italia-winnaar Tom Dumoulin gaf toe dat de Nederlandse ster bijna de grootste comeback in de moderne wielergeschiedenis realiseerde.

Het drama begon op de slechtst denkbare plek: het legendarische Bos van Wallers-Arenberg. Hij kreeg twee lekke banden en verloor bakken tijd terwijl zijn rivalen vooraan vol doortrokken. In een mum van tijd groeide zijn achterstand op de koplopers naar twee volle minuten.

In het commentaarhokje bij de Nederlandse omroep NOS dacht analist en voormalig Giro-winnaar Tom Dumoulin dat de koers volledig gereden was voor de topfavoriet. “Dan denken we allemaal: hij gaat nooit meer terug in koers komen,” legde Dumoulin de kijkers uit. “Gewoon laten lopen, bij wijze van spreken.”

Het werd nog erger toen Van der Poel een reservefiets probeerde over te nemen van ploeggenoot Jasper Philipsen. In de stress van het moment ontdekte de wereldkampioen een groot probleem met het materiaal dat hij kreeg aangereikt. “Philipsens fiets heeft blijkbaar andere prototypepedalen. Heel onhandig,” merkte Dumoulin op over de chaotische taferelen.

Hoewel de situatie volslagen hopeloos oogde, weigerde de Nederlandse superster zich gewonnen te geven. In plaats van uit te stappen of rustig naar de velodroom te bollen, koos Van der Poel voor de aanval. Hij ging diep en begon aan een machtige solo door de stoffige Franse boerenwegen. “Maar hij blijft doorgaan en vechten. Dat is echt lovenswaardig,” zei Dumoulin.

Met enorm vermogen sprong Van der Poel van het ene geloste groepje naar het volgende. Hij passeerde één voor één vermoeide renners en knabbelde gestaag aan de enorme kloof. Wat volstrekt onmogelijk leek, groeide uit tot een reële dreiging voor de kop van de koers. Zelfs Dumoulin liet zich meeslepen door de opmars. “Uiteindelijk dreigt hij terug te keren aan de kop van de wedstrijd,” gaf Dumoulin toe. “Op een gegeven moment begon ik er echt weer in te geloven.”

De voormalig wereldkampioen kwam akelig dicht bij de eerste groep. Toen hij de beruchte kasseien van Carrefour de l’Arbre bereikte, was de achterstand van twee minuten geslonken tot amper twintig seconden. Door het stof heen kon hij Pogacar en Van Aert bijna zien rijden.

Maar zóveel tijd solo dichtrijden kost een gigantische hoeveelheid energie. De tol van zijn lange achtervolging presenteerde zich precies toen de finale om de zege ontbrandde. “Hij had heel weinig hulp van ploeggenoten, want die waren hem in Arenberg al aan het bijstaan,” analyseerde Dumoulin.

Uiteindelijk leverde zijn onwaarschijnlijke vechtlust geen sprookjeszege op. Toch vindt Dumoulin dat de wereldkampioen exact deed wat nodig was. In een koers zo onvoorspelbaar als de Hel van het Noorden is opgeven nooit de juiste keuze.

“Je kunt niets anders dan volle bak naar de finish rijden en kijken wat er nog te halen valt,” besloot de voormalig prof. “Je weet nooit wat er gebeurt in Paris-Roubaix.”