“In mijn dromen en in mijn voorbereiding heb ik deze sprint zo vaak geoefend...” – Wout van Aert in tranen na winst in Parijs-Roubaix

Wout van Aert heeft de editie 2026 van Parijs-Roubaix gewonnen, zijn tweede monumentzege, maar zijn eerste in de kasseiklassiekers. Team Visma | Lease a Bike jaagde al jaren op Parijs-Roubaix, een koers waarin hij vaak pech kende, maar waarin hij ditmaal Tadej Pogacar, Mathieu van der Poel en co. wist te kloppen.

“Dit betekent alles voor mij. Het is sinds 2018, toen ik deze koers voor het eerst reed, een doel geweest. Acht jaar geleden verloren we ploeggenoot Michael Goolaerts. Sindsdien wilde ik hier komen en mijn vinger naar de hemel wijzen,” zei Van Aert in het nagesprek. “Deze zege is voor Michael, maar zeker ook voor zijn familie, Marianne, Christophe… En al mijn vrienden en ploegmaats van mijn vorige team.”

Maar Van Aert was niet de enige met veel op het spel. Mathieu van der Poel kon een record van vier opeenvolgende zeges neerzetten en zoete wraak nemen na zijn nederlagen tegen Tadej Pogacar in Milaan-Sanremo en de Ronde van Vlaanderen. Pogacar zelf kon zijn monumentenlijst compleet maken – en zich in positie brengen om dit seizoen alle vijf te winnen.

De druk stond er voor iedereen in de Hel van het Noorden. En Van Aert voelde die, met twee mechanische problemen – één vroeg in de kasseistroken en een tweede op 71 kilometer van de finish, waardoor hij meer dan 30 seconden verloor op de toenmalige kopgroep. Maar zijn pech bracht hem enkel op gelijke voet met zijn grootste rivalen, die zondag elk hun eigen hindernissen kenden.

“Het was echt een loodzware dag en ik ben in deze koers zo vaak onfortuinlijk geweest, maar dat bracht me ook ervaring. Zelfs vandaag, toen het geluk niet aan mijn zijde was, bleef ik erin geloven en nu is er eindelijk de beloning.”

Van Aert viel aan op Mons-en-Pévèle, nadat hij ook al mee was in de eerste schifting op de Trouée d’Arenberg. Hij reed met meer vertrouwen dan in eerdere jaren en had de benen om vervolgens ook Tadej Pogacar te volgen, die op zijn beurt de Belg wilde lossen.

In 2023 reed hij lek op de Carrefour de l’Arbre, in 2024 was hij geblesseerd en moest hij forfait geven, terwijl in 2025 het verschil in niveau met Van der Poel en Pogacar het bijna onmogelijk deed lijken dat Van Aert nog een kasseimonument kon winnen.

“Ik ben het geloof vaak kwijtgeraakt,” geeft hij toe. “Maar telkens stond ik weer op en vocht ik opnieuw. Er is geen mooiere manier dan met de wereldkampioen naar de streep te gaan. Hij is een echte kampioen en maakte het me zo moeilijk… Hem in de sprint kloppen, mano a mano, is heel speciaal voor mij.”

Het was een emotionele finale, met een eerbetoon aan Goolaerts, en een uitgerekte neerval op de vélodrome van Roubaix als ontlading van jarenlange jacht die steeds minder kansrijk leek.

“Toen ik de vélodrome binnenreed, hield ik me gewoon aan mijn plan. In mijn dromen en in mijn voorbereiding heb ik deze sprint al zo vaak gedaan, dus ik wist exact wat te doen. Het zwaarst was om de vélodrome te halen, denk ik. Zoveel aanvallen van Tadej, zoveel momenten op de limiet om in zijn wiel te blijven, het was het allemaal waard…”

Van Aert is nu winnaar van Parijs-Roubaix, misschien wel de grootste triomf uit zijn carrière. “Het is zo’n chaotische koers, iedereen die hier finisht, heeft zijn eigen verhaal en dat maakt het zo mooi. Het kan hard zijn, maar op een dag als deze is het de mooiste koers die er is.”