Ronde van Zwitserland 2026 voorbeschouwing, etappes, favorieten & voorspellingen – Wint Tadej Pogacar zijn laatste test richting de Tour de France?

De Ronde van Zwitserland 2026 vindt dit jaar plaats van 17 tot en met 21 juni 2026, een bijzondere editie waarin de koers is ingekort van acht naar vijf dagen. Tadej Pogacar is de blikvanger van de laatste WorldTour-wedstrijd voor de Tour de France, die elk jaar een luxueuze startlijst trekt. We blikken vooruit op de koers en bekijken de etappes.

De wedstrijd werd in 1933 opgericht en voor het eerst gewonnen door Max Bulla. Door de bijna eeuwlange geschiedenis prijken namen als Gino Bartali, Eddy Merckx, Roger de Vlaeminck, Sean Kelly en Lance Armstrong op de erelijst.

Recente winnaars zijn onder anderen Fabian Cancellara, Rui Costa, Egan Bernal, Richard Carapaz, Geraint Thomas, Mattias Skjelmose en Adam Yates. In 2025 pakte João Almeida de eindzege na dominante optredens in de bergetappes.

Aan het einde van de rit is de Tour de Suisse 2026 vooral een wedstrijd die Tadej Pogačar zelf kan verliezen. Daar bestaat eigenlijk weinig discussie over. De wereldkampioen heeft dit jaar gekozen voor de Zwitserse rittenkoers als voorbereiding op de Tour de France, een logische beslissing gezien het relatief toegankelijke parcours en een deelnemersveld dat iets minder sterk oogt dan bij andere grote WorldTour-koersen.

Met enkele explosieve etappes, een individuele tijdrit en een echte bergetappe biedt de ronde echter voldoende mogelijkheden om zijn vorm te testen. Tijdens de Ronde van Romandië waren zijn W/kg-cijfers nog niet bijzonder indrukwekkend, maar inmiddels zal hij het extra gewicht van het klassieke voorjaar hebben verloren. Daardoor mag worden verwacht dat de Sloveen inmiddels een stuk sterker voor de dag komt.

Pogačar heeft weinig meer te bewijzen, maar een eindzege in de Tour de Suisse zou opnieuw een prestigieuze overwinning toevoegen aan zijn indrukwekkende erelijst. Hij begint als de uitgesproken favoriet aan de ronde en zou de koninginnenrit normaal gesproken al in de gele leiderstrui moeten aanvatten.

De grootste tegenstand voor Pogačar komt vooral uit twee ploegen. De eerste is Red Bull - BORA - hansgrohe, met Primož Roglič als kopman. De Tour de Suisse is een van de laatste grote WorldTour-rittenkoersen die nog ontbreken op het palmarès van de Sloveen. Toch staat hij voor een bijzonder lastige opdracht, aangezien hij het moet opnemen tegen een ontketende Pogačar. Voor een podiumplaats of zelfs de tweede plaats lijken de openingsritten en de tijdrit echter perfect in zijn voordeel te spelen. In het hooggebergte beschikt Roglič bovendien over voldoende klimcapaciteiten om zich te verdedigen tegen zijn belangrijkste rivalen. Hij krijgt daarbij steun van de uitstekend presterende Aleksandr Vlasov.

Ook Bahrain Victorious beschikt over meerdere troeven. Lenny Martinez beleeft een indrukwekkend seizoen en klimt momenteel op een uitzonderlijk niveau. Antonio Tiberi is misschien minder explosief, maar wel constanter en kan in de tijdrit belangrijke winst boeken richting een mogelijke podiumplaats. Het trio wordt vervolledigd door Giro-openbaring Afonso Eulálio.

Daarnaast mogen ook Ilan Van Wilder, die Pogačar vorig jaar versloeg op het WK tijdrijden, en het Movistar-duo Enric Mas en Nairo Quintana niet worden uitgesloten voor een goed klassement. Vooral Quintana krijgt op dit parcours misschien nog eens de kans om terug te grijpen naar zijn beste jaren.

Zonder Pogačar zou deze Tour de Suisse waarschijnlijk vooral worden beschouwd als een wedstrijd voor klassiekerspecialisten. Verschillende etappes doen sterk denken aan de Ardennenklassiekers en vormen een ideaal voorbereidingsblok richting de Tour de France.

Mathieu van der Poel is daar het perfecte voorbeeld van. De Nederlander heeft bewust gekozen voor de Zwitserse rittenkoers om zijn vorm verder aan te scherpen voor juli. Op enkele etappes kan hij zelfs rechtstreeks de strijd aangaan met Pogačar, wat voor bijzonder aantrekkelijke koers kan zorgen.

Hetzelfde geldt voor Tom Pidcock. De Brit kende een uitstekend voorjaar en lijkt in staat om zowel voor ritzeges als voor een sterke klassering in het algemeen klassement mee te doen. Op de heuvelachtige aankomsten behoort hij tot de weinigen die het Pogačar en Van der Poel moeilijk kunnen maken.

Met renners als Romain Grégoire, Thibau Nys, Mauro Schmid en Axel Laurance staat bovendien een indrukwekkende groep punchers aan de start. Zij kunnen vooral in de eerste dagen van de wedstrijd voor vuurwerk zorgen.

Hoewel het parcours niet echt in het voordeel van de pure sprinters is uitgetekend, zijn er één of misschien twee etappes waarin de snelle mannen hun kans kunnen grijpen. Dan moeten ze natuurlijk wel voldoende klimcapaciteiten bezitten.

Het sprintveld oogt in ieder geval aanzienlijk sterker dan wat we recent zagen in de Tour Auvergne-Rhône-Alpes. Matthew Brennan, Tobias Lund Andresen, Kaden Groves, Magnus Cort Nielsen, Corbin Strong, Michael Matthews, Arnaud De Lie en Alberto Dainese behoren tot de belangrijkste namen.

Ook de tijdrit belooft interessant te worden. Alec Segaert en Rémi Cavagna beschikken over de kwaliteiten om een hoofdrol te spelen, al ontbreken de absolute wereldtoppers tegen de klok die normaal gesproken boven Pogačar zouden uitsteken.

*** Tadej Pogačar

** Lenny Martinez, Antonio Tiberi, Primož Roglič

* Aleksandr Vlasov, Ilan Van Wilder, Richard Carapaz, Tom Pidcock, Enric Mas, Brandon McNulty

Favoriet voor de eindzege: Tadej Pogačar.

De koers opent in Sondrio, met een volledige openingsetter buiten Zwitsers grondgebied. De start is in Italië en het wordt direct heuvelachtig, waar puncheurs en klimmers de eerste verschillen kunnen maken.

De eerste 55 kilometer zijn vlak, maar diep in de Alpen hebben de organisatoren een route voor puncheurs uitgetekend, met veel korte maar steile hellingen. De eerste klim is meteen 2,8 kilometer aan 10%.

Daarna volgen enkele beklimmingen, met een geleidelijke opbouw richting finale. Op 16 kilometer van de streep ligt een klim van 1,4 kilometer aan 9%, gevolgd door een zeer snelle afdaling naar een tussensprint.

Zonder echte adempauze volgt de slotklim naar Bordighi, 1,1 kilometer aan 11,5%. Deze helling zal de etappe beslissen en eindigt op slechts 5 kilometer van de streep. Het grootste deel richting finish gaat via een snelle en licht technische afdaling, waarna de laatste 1,5 kilometer vlak zijn bij het binnenrijden van de finishplaats.

Etappe 2 voert door het Italiaanstalige deel van Zwitserland, ditmaal wel op Zwitserse bodem. Makkelijk wordt het niet: opnieuw een dag op maat van de puncheurs – en met Tadej Pogacar aan de start vervaagt het onderscheid om de zege.

Vroeg in de etappe wacht een lastige klim van ruim 5 kilometer aan 6,3%, waar de vroege vlucht waarschijnlijk wegrijdt. Daarna wordt het merendeel van de dag vlak en kalm, met een finale die iets minder zwaar is dan die van de openingsrit.

De eerste beslissende helling is naar Fanghi, 3,5 kilometer aan 7% en top op 14 kilometer van de streep. Aanvallen kunnen hier al lonen. De afdaling is kort, maar steil en technisch.

Vervolgens duiken de renners meteen de slotklim naar Orselina op, 1,4 kilometer aan 8,5%, met de top op 9 kilometer van de finish. Nog een korte maar zeer technische afdaling brengt het peloton naar het centrum van Locarno, waar de streep ligt.

Etappe 3 is wellicht de minst zware van de ronde en de enige waar een sprint enigszins mogelijk is. Vlak is het allerminst. Het profiel is ongebruikelijk, met vanaf kilometer 0 meteen 2 kilometer klimmen aan 10%.

Een sterke kopgroep zal daardoor wegrijden. Zo niet, dan zeker op de eerste klim van eerste categorie: bijna 9 kilometer aan 7%. Een tweede stevige klim, ruim 4 kilometer aan 8%, eindigt nog met 95 kilometer te gaan.

Voor de aanwezige sprinters wordt het daarna gunstiger. Er volgt een plateau vooraleer de renners dalen naar de hoogte van Bad Ragaz. De laatste 58 kilometer zijn vlak, wat een georganiseerde achtervolging mogelijk maakt.

De finale is niet technisch. Het loopt licht omhoog, maar een massasprint is realistisch.

De individuele tijdrit in Aarburg is 23,6 kilometer lang en zo goed als biljartvlak. Anders dan veel tijdritten tegenwoordig zit er geen klim in het parcours en is het weinig technisch, zodat specialisten maximaal kunnen uitpakken.

De koninginrit en de enige echte bergetappe van dit jaar. Er zijn meerdere sleutelmomenten voor het klassement, maar opvallend genoeg is de enige bergetappe een circuit.

Start en finish liggen in Villars-sur-Ollon. Meteen na het vertrek volgt de eerste passage van de Col de la Croix, 3,9 kilometer aan 8,8%, waar de vroege vlucht vermoedelijk vertrekt.

Daarna volgt twee keer de volledige Col de la Croix. In totaal 19 kilometer aan 7%: een ruige bergtest, zeker als hij twee keer op rij komt. De toppen liggen respectievelijk op 93,5 en 42,5 kilometer van de streep.

Het zou geen verrassing zijn als de belangrijkste aanvallen op de tweede volledige beklimming komen – mogelijk het werk van Tadej Pogacar als Tour-de-Frankrijk-trainingsprikkel. Vervolgens dalen de renners 1300 hoogtemeters voor de slotklim.

Die voert opnieuw over de Col de la Croix, maar dit keer slechts tot Villars-sur-Ollon. Dat betekent 9,6 kilometer aan 8%, het zwaarste deel van de klim. In 151 kilometer stapelen zich 4500 hoogtemeters op.