“Het is eigenlijk net oorlog als je de kasseistroken induikt” - Franziska Koch neemt het over van Demi Vollering en verovert nog een kasseimonument

Er bestond geen twijfel dat FDJ - Suez al tot de topteams behoorde richting 2026, maar het lijkt er nu op dat ze de koppositie in het vrouwenpeloton hebben overgenomen. Na Demi Vollerings schitterende voorjaar, bekroond met de winst in de Ronde van Vlaanderen, heeft de Française ploeg met Franziska Koch enkele van de grootste kampioenen verslagen in Parijs-Roubaix Femmes 2026.

“Het is eigenlijk moeilijk te bevatten. Ik droom hier al zo lang van, ik hoopte echt dat het zou lukken, maar Roubaix is een koers waar alles kan gebeuren. Dat het uiteindelijk wél lukt, is een droom,” zei Koch in haar nabeschouwingsinterview. Deze zege kwam echter niet uit het niets. Koch reed dit voorjaar al meerdere topkoersen: derde in Strade Bianche Donne en Top 10 in Omloop Het Nieuwsblad en de Ronde van Vlaanderen, waar ze Demi Vollering perfect afzette voor de heuvelaanvallen die haar beide zeges opleverden. Beter kon het scenario voor de Franse ploeg niet zijn.

“Ik denk dat we als ploeg echt een sterke koers reden. We wisten dat onze positie in het begin cruciaal was. Het is eigenlijk een oorlog wanneer je de kasseistroken indraait, en we hadden ons voorgenomen vroeg te investeren,” vervolgde de 23-jarige.

“Ik wist steeds uit de problemen te blijven, ik zat telkens zo rond de Top 10 op de kasseien. En na Mons-en-Pévèle wilden we de koers hard maken, en toen belandde ik in de perfecte beweging, zou ik zeggen.”

In de kopgroep kreeg ze gezelschap van Blanka Kata Vas en het Visma-duo Marianne Vos en Pauline Ferrand-Prévot. Een groep van enorme kwaliteit, waarin ze in de minderheid was toen Vas het lastig kreeg.

“Twee rensters van dezelfde ploeg is aan de ene kant een uitdaging, aan de andere kant soms ook een voordeel, want het werk ligt niet per se volledig bij jou,” legde ze uit. “Ik probeerde ze een beetje af te schudden, maar uiteindelijk moest ik gokken op een sprint en dat pakte goed uit.”

In de eindsprint had ze op papier niet de overhand tegen Marianne Vos, die het wiel hield in de laatste kilometers, maar ze had de benen om de grootste aller tijden toch te kloppen.

“Ik wist het toen ik mijn fiets gooide. Ik voelde haar komen aan het einde van de bocht en ik baalde even, want zij had net wat meer vaart bergaf dan ik. Maar ik dacht: ‘Nu ben ik zó dichtbij, ik móét winnen’, er was geen andere optie,” grapte ze. “Ik voelde haar naderen, maar ik kon op het eind nog net wat extra versnellen.”

Het is de koers van haar dromen, letterlijk, want ze mikte hier al op sinds haar debuut in de allereerste editie in 2021. “Klopt, bij de allereerste editie werd ik zevende. Vanaf dat moment wist ik dat ik deze koers echt leuk vond en dat ik hem op een dag wilde winnen, en die dag is vandaag.”

“Ja, ik denk dat ik nu in een heel goede periode zit. Ik ben echt blij en in de beste vorm tot nu toe in mijn carrière, dus ik hoop op mooie seizoenen die komen […] Het is een fantastische ploeg, elke renster tilt de ander naar een hoger niveau.”