“Toen ik de sprint inzette, voelden mijn benen als spaghetti” – Tadej Pogacar accepteert tweede nederlaag in Roubaix

Tadej Pogacar ervoer in 2025 hoe het is om Parijs-Roubaix te verliezen aan veldritspecialist Mathieu van der Poel. Twaalf maanden later doorkruiste Wout van Aert de Sloveense droom om de monumentenlijst te voltooien op de Hel van het Noorden.

Het was een koers waarin pech hem achtervolgde. Niet voor niets heeft de wedstrijd die bijnaam. “Nee, ik denk dat ik, net als de meeste anderen vandaag, veel problemen had met lekke banden. Ik had drie lekke banden en drie fietswissels, dat was niet ideaal, maar ik had een supersterk team dat me net voor Arenberg terugbracht. Maar ik was een beetje gaar,” gaf de wereldkampioen toe na afloop.

Het moment was chaotisch: UAE zette strak werk neer om de koers hard te maken voor zijn kopman, maar een slecht getimede lekke band dwong hem tot een neutrale servicefiets. Die functioneerde, maar hij moest zo snel mogelijk opnieuw wisselen, wat door de chaos op de smalle kasseien toch nog enkele minuten kostte.

Hij keerde terug net voor de Trouée d’Arenberg, maar had daarbij veel solo-inspanningen moeten leveren, bovenop het hoge tempo dat zijn ploegmaats reden om hem terug te brengen. Feitelijk was hij geïsoleerd, al was dat niet de beslissende factor in de koers.

De zware achtervolging kostte hem zijn beste benen. Hij volgde de versnelling van Wout van Aert op Arenberg, terwijl de groep der favorieten door materiaalpech langzaam uitdunde. Daarna reageerde hij ook op Van Aerts tweede grote aanval en reed zelfs even door.

Maar het verschil dat hij dit jaar in andere koersen wel kon maken, lukte vandaag niet. “Toen hij de eerste keer aanviel, geloofde ik nog dat ik daarna kon counteren. We verdeelden het werk best goed, maar… op de kasseien, na zijn aanval… Carrefour is echt zwaar, en dan stond de wind ook op kop en ik kon gewoon niet… Vanaf daar wist ik dat het 99% onmogelijk zou zijn, maar ik hoopte nog op de sprint.”

Aanvallen en solo aankomen op het oude velodroom was zijn beste kans, maar de omstandigheden lieten het niet toe. “Toen ik met Wout was, zat er niet genoeg frisheid in de benen om hem misschien op de kasseien te lossen. Ik zag vrij snel dat het een onmogelijke missie werd. Ik gaf alles in de sprint, hij heeft tenslotte ook op de Champs-Élysées gewonnen, dus hem kloppen is lastig.”

Pogacar is een sterke sprinter en Van Aert verloor de voorbije jaren bergetappes en klassiekers soms in de sprint, waardoor het na zo’n slijtageslag moeilijk te voorspellen was. Voor Pogacar leek het antwoord echter duidelijk. “Maar toen ik de sprint aanging, voelden mijn benen als spaghetti.”

Hij werd nu twee keer tweede, maar bewees dat vorig jaar geen toevalstreffer was. In de toekomst is winst zeker mogelijk. “Dat kan ik nu niet zeggen, misschien wel.”

Gevraagd of dit het moeilijkste monument is om te winnen, beaamt hij dat het voor hem zo kan zijn, al blijft de jacht lopen. “Op dit moment lijkt het zo. Twee weken geleden had ik Sanremo gezegd, maar nu ik hier weer tweede word… Het is pas mijn tweede keer hier, dus geef het tijd en we zullen zien.”