“Laatste dans” – laatste hoofdstuk begint voor een van de meest gelauwerde Nederlandse renners van de moderne tijd

Er was geen aankondiging. Geen persconferentie. Geen statement dat om koppen vroeg. Alleen een stille Instagrampost van Bauke Mollema die zwaarder woog dan hij op het eerste gezicht leek.

“Time flies when you're having fun! From the local NWVG Cycling to Rabobank/Belkin to Lidl-Trek. I'm very grateful to have lived my dream for 20 years. Now it's time to start my final season as a professional rider. One more year, one last dance. See you on the road!” schreef Mollema bij een compilatie van zijn loopbaan op zijn socialmediapagina.

Dit is niet per se nieuwe informatie. Mollema heeft eerder gezegd dat 2026 hoogstwaarschijnlijk zijn laatste jaar in het peloton wordt. Maar de timing verandert de lading.

Want het seizoen staat nu op het punt te beginnen. Rugnummers gaan weer opgespeld worden. De startlijsten krijgen vorm. En ineens is dit geen afscheid in de verte meer. Het gebeurt nu.

Mollema’s carrière neemt een heel eigen plek in de Nederlandse wielergeschiedenis in. Hij is niet zomaar een routinier die het einde nadert. Hij is een renner met een palmares dat bijna twee decennia aan wereldtop beslaat, van het Rabobank-tijdperk tot en met Lidl-Trek.

Hij is Monumentwinnaar van Il Lombardia. Winnaar van de Clásica de San Sebastián. Tweevoudig ritwinnaar in de Tour de France. Ooit zesde in het eindklassement van de Tour, met top-tienklasseringen in het klassement in alle drie de Grote Rondes gedurende zijn loopbaan.

Hij is klassementsrenner geweest. Specialiste van de vlucht. Heuvelklassiekers-kandidaat. En in elke fase bleef hij relevant.

Heel weinig renners volbrengen die evolutie zonder geruisloos weg te vallen. Mollema deed dat nooit.

Als hij “one last dance” schrijft, denken fans niet aan een afscheidscriterium. Ze denken aan de koersen waar hij al zijn stempel drukte.

Lombardia. San Sebastián. De bergen van de Tour de France. Die lange solodagen op kop maken deel uit van het moderne koersgeheugen.

Daarom zal dit laatste seizoen anders aanvoelen.

Elke keer dat zijn naam in 2026 op een startlijst staat, hangt er een onuitgesproken regel aan vast. De laatste keer.

Een dramatische aankondiging was niet nodig. Zijn carrière geeft de context al. Deze Instagrampost markeert simpelweg het moment waarop die realiteit ook bij de rest begint in te dalen.