“Als die auto niet iedereen bij de ingang van het Bos van Arenberg had geblokkeerd...” – Alpecin-ploegbaas neemt schuld op zich voor Van der Poels doorslaggevende Arenberg-tegenslag

Wat een nieuwe bepalende dag voor Mathieu van der Poel had moeten worden in de Paris-Roubaix, viel binnen enkele momenten uiteen in de Trouée d’Arenberg. In de nasleep schuwde de ploegbaas van Alpecin niet om te benoemen waar het misging.

Sprekend na de koers tegen IDL Pro Cycling wees Christoph Roodhooft de chaotische sequentie bij de ingang van het Bos aan als kantelpunt. Hij legde uit: “We stonden meer dan een minuut stil. Achter ons kwam het peloton door en kon passeren,” om daaraan toe te voegen: “Als die auto niet iedereen had geblokkeerd aan de ingang van het Bos, was er volgens mij niets verloren geweest.”

Wat volgde was niet één fout, maar een reeks problemen die Van der Poel razendsnel uit de strijd haalden. Roodhooft schetste hoe de situatie in seconden escaleerde en zei dat “er een lange keten van gebeurtenissen aan voorafging,” terwijl hij benadrukte hoe klein de marges waren: “We hadden daar simpelweg een minuut eerder moeten zijn.”

Het gevoel van gemiste kans groeide bij de terugblik op hun positie vóór alles misliep. “Op dat moment zaten we, denk ik, echt goed in de koers,” zei hij, waarmee hij onderstreepte hoe snel alles kantelde.

Een van de problemen was een voorlek bij Van der Poel, dat een geïmproviseerde oplossing vereiste en de ontregeling vergrootte. “Uiteindelijk neemt hij de fiets van Jasper, maar daar zaten andere pedalen op,” legde Roodhooft uit, een detail dat snel centraal zou staan in het nabespreken.

Die beslissing ligt sindsdien onder een vergrootglas. Alpecin had gekozen voor prototypepedalen als onderdeel van lopende tests, een keuze waar Roodhooft openlijk op inging. “Het zijn prototypepedalen. Ik had ermee ingestemd om ze ook in wedstrijdverband te testen,” zei hij, waarna hij toegaf dat de timing rampzalig was: “vandaag viel het op een ongelooflijk slecht moment.”

Achteraf was de verantwoordelijkheid voor hem helder. “Op dit moment vind ik het heel dom van mezelf,” zei hij, om eraan toe te voegen: “Ik begrijp niet hoe ik daar niet aan heb gedacht. Het is onwaarschijnlijker dan de loterij winnen, dat alles zo samenvalt.”

Hij maakte ook duidelijk dat de lessen al getrokken zijn. “Dit gaat niet nog eens gebeuren. Maar het is nu gebeurd.”

De situatie werd verergerd door de unieke omstandigheden in Arenberg. Voor het eerst waren er geen medewerkers met wisselwielen in het kasseienvak toegestaan, terwijl ploegleiderswagens niet konden doorrijden door de blokkade bij de ingang. Zoals Roodhooft het verwoordde: “we hadden geen enkele kans om het te herstellen of erbij te zijn,” waardoor renners op instinct moesten reageren.

Dat instinct bleek toen Jasper Philipsen zijn fiets afgaf. Roodhooft blikte terug: “Op dat moment waren ze eigenlijk beter af geweest met alleen het wiel, maar dat is achteraf makkelijk praten,” een zin die de splitsecondenkeuzes in de Roubaix-chaos samenvat.

Ondanks alles knokte Van der Poel zich nog naar de vierde plaats, een rit die zowel zijn vorm als het gemis illustreerde. “Het zal dicht bij zijn beste koers ooit zijn geweest, denk ik,” zei Roodhooft, een opvallende inschatting gezien het koersverloop.

Dat contrast typeert de frustratie van de dag. De conditie was er, de positie was er, maar de kans om om de zege te vechten glipte weg nog voordat de koers echt in zijn plooi viel.

Voor een renner op jacht naar een vierde opeenvolgende Paris-Roubaix was de mentale dreun onvermijdelijk.

Roodhooft vatte dat gevoel onomwonden samen toen hij terugkeek: “Als je in deze conditie zit, in deze koers, en je hebt de laatste drie edities gewonnen, en dan moet je het zo laten glippen… daar word je gek van, dan wil je nooit meer op de fiets stappen.”

Op een dag getekend door chaos, timing en pech moest zelfs de sterkste renner in koers achter de feiten aan, in plaats van ze te dicteren. Een herinnering dat in Paris-Roubaix niets ooit gegarandeerd is.