Jarenlang bouwde Soudal - Quick-Step niet alleen rond
Remco Evenepoel. Ze leunden op hem.
Niet alleen voor zeges, maar ook voor bescherming. Tegen verwachtingen. Tegen druk. Tegen het constante gewicht op een Belgische ploeg die elke lente en zomer grote koersen moet winnen.
Nu is hij weg, en dat schild is met hem verdwenen.
In gesprek met Sporza’s Vive le Velo op de Velofollies-wielerbeurs suggereerde ex-renner en analist
Jan Bakelants dat Quick-Step nu pas zal beseffen wat Evenepoel voor hen droeg. “Ik denk dat ze bij Soudal - Quick-Step heel erg gaan schrikken van wat voor hoge boom Evenepoel was en hoeveel druk hij daar van iedereen wegnam,” zei hij.
Dat is niet alleen een opmerking over leiderschap. Het is een waarschuwing over blootstelling.
Een ploeg gebouwd op één reus
Voor Quick-Step werd Evenepoel meer dan een kopman. Hij werd de structuur. Grote ronde-ambitie, mediavolume, langetermijnplanning en commerciële slagkracht liepen via hem.
Zoals CEO Jurgen Fore recent onthulde, was zelfs de transferstrategie gestoeld op de aanname dat Remco zou blijven. “Het merendeel van de transfers die we deden, gebeurde in de veronderstelling dat Remco zou blijven,” vertelde Fore aan HLN, later toevoegend dat Filippo Zana en Alberto Dainese pas kwamen nadat zijn vertrek vaststond.
Dat is niet triviaal. Het betekent dat Quick-Step niet geleidelijk aan het voorbereiden was op een leven na Evenepoel. Ze planden nog steeds een leven mét hem.
Toen de exit er uiteindelijk kwam, vatte Fore het helder samen. “Remco heeft de keuze gemaakt om te vertrekken en dat hebben we onder bepaalde voorwaarden gerespecteerd. Daar valt niets meer over te zeggen. We beginnen nu aan een tijdperk zonder Remco.”
Maar een tijdperk zonder Remco begint niet alleen met het vervangen van uitslagen. Het gaat om het vervangen van zwaartekracht.
De druk die Remco droeg
Bakelants las datzelfde interview en trok zijn eigen conclusie. “Daaruit heb ik besloten dat het intern ook gewoon op was,” zei hij. “Het was geen huwelijk meer waarin mensen keihard voor elkaar werkten. Dat zal langs beide kanten gespeeld hebben.”
Die zin hint op vermoeidheid aan beide kanten. Maar zijn scherpste punt gaat over wat nu volgt.
Met Evenepoel in de ploeg had druk één richting. Alles stroomde naar één renner die ermee om kon. Tour-ambities, wereldtitels, Belgische verwachtingen, zichtbaarheid voor sponsors. Het lag allemaal op zijn schouders.
Zonder hem verdwijnt die druk niet. Hij verspreidt zich.
Plots rust hij op meerdere renners. Op nieuwe leiders. Op het management. Op een ploeg die moet aantonen dat ze nog grote koersen kan winnen zonder haar grootste naam.
Bakelants gelooft dat die realiteit pijn zal doen. Niet omdat Quick-Step geen talent heeft, maar omdat ze mogelijk nog niet beseffen hoeveel Evenepoel absorbeerde. Zijn formulering is hard in haar eenvoud. Ze zullen schrikken.
Kan iemand dat gat vullen
Een van de eerste namen die met hem vergeleken zal worden, is
Jasper Stuyven. Maar Bakelants was voorzichtig om hem niet als redder te verkopen. “Hij zal iets moeten opvangen, maar ik denk dat Jasper vooral de deal van zijn leven voor zichzelf heeft gemaakt,” zei hij. “Hij nam op het juiste moment zijn exit bij Lidl-Trek, maar ik weet niet of hij de messias is die de hele ploeg zal dragen.”
Dat is geen kritiek op Stuyven. Het is een herinnering aan de schaal. Evenepoel was niet zomaar een renner. Hij was een systeem.
Volgens het management van Quick-Step is de ambitie niet met zijn vertrek gestorven. Fore zei al: “Waarom zouden we Luik niet kunnen winnen? Of de Amstel? Ons voorjaar is geslaagd als we prominent aanwezig zijn, meedoen om de zege en een belangrijke overwinning pakken.”
Maar ambitie en bescherming zijn niet hetzelfde.
Winnen zonder Remco is één uitdaging. Dat doen terwijl je ontdekt hoe kwetsbaar je werkelijk bent, is een andere.
Jarenlang stond Quick-Step in de schaduw van een zeer hoge boom. Nu staan ze in het open veld. En zoals Bakelants waarschuwde in gesprek met Sporza, pas nu ontdekken ze misschien hoe guur het weer echt is.