“Toen Pogacar lek reed, verhoogden we het tempo om hem energie te laten verbruiken en zijn ploegmaats te laten opofferen” – rechterhand van Wout van Aert verdedigt meedogenloos omstreden Paris-Roubaix-tactiek

Het debat rond Parijs-Roubaix 2026 is in de dagen na de finish in het velodrome niet geluwd. Integendeel, het is aangescherpt. In het midden staat één moment. Tadej Pogacar rijdt lek, verliest terrein, en vooraan in koers wordt niet getwijfeld. Het tempo gaat omhoog. De druk neemt toe. De kloof groeit. Voor sommigen werd een ongeschreven lijn overschreden. Voor anderen was het simpelweg Parijs-Roubaix.

Nu geeft Wout van Aerts rechterhand in Roubaix, Pietro Mattio, helder inzicht in hoe Team Visma | Lease a Bike dat moment benaderde en tegenover Bici.Pro wordt niets afgevlakt. “Toen Pogacar lek reed, verhoogden wij en Alpecin het tempo om hem energie en ploegmaats te laten verbruiken.”

De reactie vlak na afloop maakte het moment nog betekenisvoller. Binnen UAE Team Emirates - XRG was de frustratie duidelijk, met Mikkel Bjerg als één van de renners die fel uithaalden naar de tactiek van de rivalen.

Zijn woorden weerspiegelden een opvatting die in delen van het peloton leeft: niet tegen de regels, maar moreel grijs. Het idee dat een koers niet bewust versneld hoort te worden wanneer een topfavoriet pech heeft, blijft in veel situaties een ongeschreven code.

Mattio’s standpunt is helder en geworteld in het karakter van de wedstrijd. “Roubaix is de enige koers waar je dat kunt doen. Als we voor iedereen met een lekke band moesten wachten, zaten we nog in het eerste kasseienstrook,” legde hij uit. “Het hoort bij het spel. Toen Van Aert lek reed, wachtte ook niemand op hem.”

In die benadering verdwijnt de morele laag volledig. Het wordt een koers van omstandigheden, niet van etiquette. Wat op de kasseien gebeurt, wordt geaccepteerd, niet beoordeeld.

De versnelling was geen losstaande ingeving. Ze paste in een bredere aanpak van Visma, dat al vroeg had ingezet op zo hard mogelijk koersen.

Het oorspronkelijke plan was om de topfavorieten, Pogacar en Mathieu van der Poel, te isoleren via constante druk over de stroken. Zelfs nadat Wout van Aert zelf lekreed en het plan moest worden bijgesteld, bleef die agressieve ingesteldheid overeind.

Tegen de tijd dat Pogacar in de problemen kwam, zat de koers al in een fase waarin aarzelen een eigen risico droeg. Voor Mattio en zijn ploegmaats was de beslissing direct en logisch.

Mattio’s kijk is ook gevormd door de verantwoordelijkheid die hij die dag droeg. “Daarom was ik de renner die altijd dicht bij Wout moest blijven,” legde hij uit. “Met vergelijkbare maten had ik hem meteen mijn fiets kunnen geven.”

Het is een detail dat zijn functie binnen de ploeg onderstreept. Niet zomaar een helper, maar een directe, één-op-één back-up in de cruciale fasen van de koers.

Die rol plaatste hem midden in de actie toen de koers brak, en verklaart waarom zijn relaas over het Pogacar-moment extra gewicht heeft.

Er zat ook een tactische context achter de keuze. “Er was een schifting die de groep tot zo’n veertig renners herleidde. Wij zaten daar met vijf man, dus alles liep perfect,” zei Mattio.

Die numerieke overmacht liet Visma samen met Alpecin-Premier Tech de koers dicteren, en het tempo opvoeren precies op het moment dat een belangrijke rivaal kwetsbaar was.

Pogacar moest na zijn lekke band in de achtervolging, met energie- en ploegmaatsverbruik dat later de finale zou kleuren. De Sloveen kwam nog terug om mee te strijden, maar de tol van die inspanning is breed besproken.

Mattio’s eigen koers voegt een extra laag toe. “Ik deed mijn laatste beurt voor het Bos, en vanaf dat moment was mijn wedstrijd voorbij,” zei hij.

Met de opdracht om zo dicht mogelijk bij Van Aert te blijven in de sleutelpassages, had de Italiaan zijn rol vervuld vlak voordat de koers ontplofte in het Bos van Wallers-Arenberg.

Zelfs vanachter bleef de schaal van wat zich ontvouwde duidelijk. “Ik dacht dat het echt lastig voor hem zou worden, maar ik dacht niet dat hij uitgeschakeld was,” zei Mattio over Van der Poel. “Over de radio kregen we tijdsverschillen en hij kwam telkens terug.”

Die details tonen hoe fluïde de situatie bleef, zelfs nadat sleutelincidenten de koers hadden hertekend.

Die sequentie is uitgegroeid tot een van de bepalende gesprekspunten van de wedstrijd. De daaropvolgende kritiek houdt het centraal in het nabespreken, en legt de spanning bloot tussen traditie en winnaarsinstinct. De vraag is niet of de zet mocht, maar of die gemaakt moest worden.

Mattio’s versie snijdt door die spanning met een ander perspectief. Er is geen spoor van twijfel, en geen aanwijzing dat men iets anders zou hebben gedaan.

Het bredere gesprek zal niet snel wegebben. Parijs-Roubaix leeft al sinds jaar en dag met eigen regels, geschreven en ongeschreven. Deze editie heeft die grenzen opnieuw scherpgesteld. Was het genadeloos? Of gewoon juist?

Mattio’s antwoord is duidelijk. In Roubaix wordt niet gewacht.