“Remco legt zichzelf te veel druk op om beter te zijn in de bergen” – Spaanse legende spoort Evenepoel aan niet langer te proberen Pogacar en Vingegaard te volgen

De bepalende vraag rond Remco Evenepoel is niet langer of hij tot de absolute top van de sport behoort, maar hoe hij koerst wanneer hij in de bergen rechtstreeks Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard tegenover zich vindt.

Voorafgaand aan de Ardennen en met de Tour de France in aantocht is die spanning opnieuw aangescherpt, ditmaal door de bril van een ex-winnaar die zowel het potentieel als de beperking ziet.

Tijdens de Volta a Catalunya gaf Pedro Delgado een scherpe beoordeling van Evenepoels aanpak in het hooggebergte, met minder focus op fysieke capaciteiten en meer op de keuzes die volgen wanneer hij naast Pogacar en Vingegaard rijdt, in citaten verzameld door RTBF.

“Evenepoel heeft een grote motor, maar het probleem, helaas voor hem, zijn de bergen. Zijn lichaamsbouw maakt hem niet echt een klimmer. Jammer, want met zijn potentieel en zijn karakter kan hij grote dingen doen, maar als hij Vingegaard en Pogacar voor zich heeft, wordt alles moeilijk.”

De constatering is niet nieuw, maar Delgado’s redenering is scherper. Het probleem is volgens hem niet alleen dat Evenepoel op lange beklimmingen minder sterk is, maar dat hij dat gat probeert te dichten op een manier die uiteindelijk tegen hem werkt.

“Ik hou van Evenepoels karakter, hij doet me denken aan Bernard Hinault. Mentaal heel sterk, maar ik denk dat hij zichzelf te veel druk oplegt om nog beter te zijn in de bergen. Als ik hem één advies mag geven: klim op je eigen tempo, zoals in een tijdrit. Hij moet niet proberen Vingegaard en Pogacar te volgen, anders riskeert hij te ontploffen.”

Die spanning tussen ambitie en beheersing staat centraal in Evenepoels huidige evolutie. De Belg bouwde zijn reputatie op aanvallend koersen, vertrouwen op zijn motor en vol doorgaan zodra hij een opening voelt. Datzelfde instinct bracht succes in tijdritten en eendagskoersen, maar in het hooggebergte tegen de meest complete klimmers van het peloton zijn de marges veel minder vergevingsgezind.

Delgado’s punt is daarmee evenzeer tactisch als fysiologisch. Demarrages van renners als Pogacar en Vingegaard pareren is niet enkel een kwestie van kracht, maar van timing en energiemanagement over herhaalde inspanningen. In die context wordt rijden op je eigen limiet, in plaats van reageren op anderen, een noodzaak in plaats van een keuze.

“Het is ingewikkeld, want met zijn karakter wil hij bij die twee kampioenen zijn. In het Spaans zeggen we dat je op zulke momenten het hoofd koel moet houden. Volgen of niet volgen, dat is de vraag.”

De timing van die opmerkingen is veelzeggend. Evenepoels directe focus verschuift naar Luik–Bastenaken–Luik, een koers die hem al goed lag en waar zijn agressieve stijl volledig tot zijn recht komt zonder de aanhoudende klimdruk van een Grote Ronde.

Toch verandert het grotere plaatje niet. De Belg neemt het in de Tour de France nog altijd op tegen Pogacar en Vingegaard, een rechtstreeks duel dat onvermijdelijk in de bergen wordt beslecht, precies waar Delgado op wijst.

Die dubbele ambitie benadrukt het evenwicht dat voor hem ligt. Eendagskoersen bieden terrein waar zijn kwaliteiten doorslaggevend kunnen zijn, terwijl de Tour om een ander soort controle vraagt, mogelijk weg van puur instinct naar een meer afgewogen aanpak.

Delgado’s analyse sluit Evenepoels kansen niet uit. Integendeel, ze versterkt het idee dat het verschil niet louter fysiek is, maar afhangt van hoe hij koerst wanneer de beslissende momenten aanbreken. Tegen de twee dominante klimmers van de sport gaat het verschil misschien niet om de vraag of hij kan volgen, maar of hij dat moet doen.