“Er zitten geen risico’s in zijn solo-aanvallen” – coach van Tadej Pogacar legt uit waarom de meest gedurfde aanvallen in het wielrennen allesbehalve roekeloos zijn

Wanneer Tadej Pogacar van ver een koers in vuur en vlam zet, lijkt de reactie bijna altijd dezelfde. Het oogt wild. Het oogt emotioneel. Het oogt als een gok die in zijn gezicht moet ontploffen.

Maar binnen UAE Team Emirates - XRG is die lezing van Pogacar compleet verkeerd. “Er zijn geen risico’s in zijn solo’s,” zegt zijn coach Javier Sola, in gesprek met Bici.Pro. “Kracht en uithoudingsvermogen komen uit fundamenten die zijn gelegd met jaren specifiek werk.”

Die ene zin zet het hele Pogacar-verhaal op zijn kop. Wat vanaf de kant chaotisch oogt, is in werkelijkheid gebouwd op systemen, structuur en langetermijnplanning.

Zijn meest spectaculaire dagen zijn geen vlagen van gekte. Het zijn de momenten waarop het plan hem bewust loslaat.

Sola’s uitleg begint niet met wattages of koerstactiek. Ze begint naast de fiets. “Kracht- en stabilisatiewerk off-bike is geen accessoire maar een pijler van het programma. Alles is voorbereiding.”

Jarenlang is Pogacars ontwikkeling net zo veel gestuurd door gym- en conditionering als door wat hij op de weg doet. Sola legt dat direct naast zijn evolutie als renner. “Het is vooral dankzij krachttraining dat hij in 2025 vooruitging. Dat stelde hem ook in staat zijn lichaamssamenstelling te verbeteren.”

Minder vet, meer spiermassa en betere structurele kracht betekenen dat Pogacar extreme inspanningen veel langer kan volhouden dan de meeste renners ooit zouden kunnen. Daarom zijn zijn lange solo’s geen sprongen in het duister.

Dat maakt bepaalde dagen tot moderne wielerfolklore. Zo’n 81 kilometer solo naar winst in Strade Bianche in 2024. Bijna 50 kilometer alleen naar Il Lombardia later dat seizoen. Ongeveer 75 kilometer solo op het EK 2025. Meer dan een uur alleen op het WK 2025. Zelfs zijn “kortere” invallen, zoals Luik in 2025 van ruim 30 kilometer, liggen nog ver buiten wat de meeste renners ooit durven proberen.

Dat zijn geen emotionele uitvallen. Het zijn duurinspanningen die alleen logisch zijn als de renner lang voor hij aanvalt al weet dat zijn lichaam ervoor gebouwd is. “Het concept van balans tussen aerobe uithouding en spierkracht is essentieel om langdurige inspanningen op klimmen, in tijdritten en in overgangsfases te dragen,” legt Sola uit. “En daarin is Tadej zeer sterk, maar het is iets wat we hebben opgebouwd en blijven opbouwen over de jaren.”

Wat fans zien als rijden op instinct is feitelijk de finale expressie van jaren zorgvuldig gelaagd fysiek werk. Pogacar valt niet aan omdat hij zich goed voelt. Hij valt aan omdat zijn voorbereiding het toelaat.

Ruwe power alleen verklaart niet waarom Pogacar zulke zetten zo vaak goed uitpakt. Sola wijst op iets dat stilletjes meegroeit met zijn fysiek. “Daar komt bij dat hij steeds ervarener wordt. En zijn efficiëntie neemt toe, dat zagen we vooral in tijdritten.”

Die ervaring maakt van kracht oordeelsvermogen. Pogacar is niet simpelweg sterker dan voorheen. Hij weet beter wanneer hij de koers kan pijn doen en wanneer niet. Zijn aanvallen ogen stoutmoedig, maar zijn getimed rond zijn begrip van eigen grenzen.

Sola is duidelijk dat Pogacar nog vooruitgaat. “Tadej heeft marge. Pogacar heeft nog niet de absolute limiet van zijn mogelijkheden bereikt. Het is nog mogelijk kracht en intensiteit te verhogen zonder het totaalbeheer van de inspanning te compromitteren.”

Zelfs zonder dat plafond te raken, laat zijn huidige niveau hem al dingen doen die de meesten niet veilig kunnen proberen. De lange solo’s die recente seizoenen markeerden, zijn geen uitzonderingen. Ze zijn een kenmerk van hoe hij is gebouwd.

Binnen UAE Team Emirates is het doel niet om van Pogacar een renner te maken die alleen de cijfers volgt. Het doel is hem slimmer én sterker te maken. “Het doel is de renner niet alleen sterker te maken, maar ook slimmer in het managen van zijn energie, in staat zich met strategische precisie aan te passen aan verschillende fases van de koers. Het gaat niet alleen om watts,” zegt Jeroen Swart, Head of Performance, tegen Bici.Pro.

Dat idee verklaart waarom Pogacars aanvallen vaak perfect in het ritme van de koers passen. Hij heeft niet alleen de macht om lang te gaan. Hij begrijpt wanneer de koers het toelaat.

Het team doseert zijn voorbereiding bewust in cycli, afwisselend aeroob gericht en hoge intensiteit, om een renner te bouwen die zowel kan wachten als toeslaan. Met een kalender die niet overladen is met koersdagen, heeft Pogacar de ruimte om die arbeid echt te absorberen.

“We willen een dieper begrip van algemene fysiologische reacties,” zeggen Sola en Swart, “om zo persoonlijke limieten op te rekken zonder de renner aan onnodige risico’s bloot te stellen.”

Het doel is niet bravoure. Het doel is controle.

Een van de grootste veranderingen achter moderne langeafstandspogingen zit niet in training maar in voeding. “Tien jaar geleden leek 60 gram koolhydraten per uur innemen onmogelijk; vandaag is 120 de norm,” legt Swart uit.

Elke inspanning van Pogacar wordt gepland in samenhang met wat hij voor, tijdens en na de koers eet. Het doel is stabiliteit. “We willen de energiehomeostase zo stabiel mogelijk houden en ‘metabole gaten’ voorkomen die het eindresultaat kunnen ondermijnen.”

Lange solo’s werken alleen als de renner tijdens extreme intensiteit hoog kan blijven bijtanken. Daarom is voeding geen bijzaak meer. Ze is onderdeel van de aanval zelf. “Voeding wordt precies gekalibreerd,” zegt Swart. “Bronnen van geleidelijk vrijkomende koolhydraten, elektrolyten voor de vochtbalans en gerichte suppletie op sleutelmomenten van de etappe en training.”

Wat op televisie als lef oogt, wordt gedragen door voedingsstrategieën die Pogacar in staat stellen lang vermogen te blijven leveren wanneer anderen al leeg raken.

Pogacars bekendste zeges komen vaak van ver. Fans herinneren de beelden van hem alleen op de weg, schouders wiegend, met de tegenstand verspreid erachter.

Binnen UAE zijn die momenten geen verrassingen. Het zijn de zichtbare uitkomst van een systeem rond kracht, conditionering, ervaring, voeding en constante monitoring. “Het gaat niet langer alleen om hard trappen,” zegt Swart. “Maar om dat te doen met maximale systeemcohesie.”

Daarom worden Pogacars wildste moves in zijn eigen kamp niet als gok gezien. Het zijn simpelweg de momenten waarop een lang opgebouwd systeem mag tonen waarvoor het ontworpen is.