“Ik raakte in paniek en de kou sloeg op mijn ademhaling” – Thibau Nys overleeft val en chaos en redt Belgische titel

Thibau Nys behield in Beringen de Belgische kampioenentrui veldrijden, maar de manier waarop hij dat deed, was veel dramatischer dan het lange tijd leek tijdens de wedstrijd.

Na de koers te controleren op de beklimmingen en lange tijd solo te rijden, ging Nys onderuit in een snelle afdaling en moest hij daarna een felle eindjacht van Emiel Verstrynge overleven. In de slotronde moest de titelverdediger zelfs even voet aan grond zetten op een steile loopstrook, om vervolgens nipt stand te houden en voor het tweede jaar op rij te winnen.

Na afloop gaf Nys toe dat het slot hem meer deed beven dan verwacht. “Ik raakte even in paniek en de koude sloeg op mijn ademhaling,” zei de Belg aan Sporza, verwijzend naar het moment waarop hij leek stil te vallen op de steile loopstrook. “Daar raakte ik even in paniek en de koude sloeg op mijn ademhaling. Echt, ik knalde daar keihard op mezelf. Ik stond even geparkeerd.”

Lang leek Nys de koers onder controle te hebben. Hij maakte het verschil op de terrilklimmen van de mijnsite en reed zijn tegenstanders geleidelijk los, eerst Michael Vanthourenhout en daarna de rest. Zelfs na zijn val in de afdaling zat hij snel weer op de fiets en hield hij een kleine maar werkbare voorsprong vast.

Maar richting de slotronden kwam Emiel Verstrynge snel dichterbij. “Ik verloor het wat en knalde pijnlijk hard op mezelf op die laatste klim,” zei Nys. “Dat had ik echt niet zien aankomen.”

Hij gaf toe dat het plan was om zó te rijden dat er altijd iets in reserve bleef. “Ik probeerde steeds aan een tempo te rijden waarbij ik nog een versnelling over had als de anderen terugkeerden,” legde hij uit. “Maar ik kreeg weinig ruimte, en na mijn val en fietsenwissel verloor ik marge. Toch voelde ik dat ik nog een explosie in me had.”

Dat vertrouwen werd getest toen Verstrynge in de slotronde steeds dichterbij stormde.

Met een krimpende kloof en een almaar verraderlijker parcours schakelde Nys om van aanvallen naar foutloos afwerken. “Ik probeerde gewoon niets geks te doen in de techniek, zodat ik het verschil kon maken met de benen,” zei hij. “Het ging erom zo veilig mogelijk naar de finish te rijden. Emiel kwam tot op mijn wiel, maar het was zo verraderlijk dat ik geen risico’s wilde nemen. Daardoor verloor ik in elke bocht seconden.”

Toch verloor hij nooit het geloof dat er nog één laatste inspanning in zat. “Dat was de veiligste manier om de titel binnen te brengen, omdat ik wist dat ik nog genoeg power had voor een eindsprint,” zei hij.

Uiteindelijk kwam Verstrynge op de laatste rechte lijn bijna in zijn wiel, maar de finish was net op tijd voor Nys. Terugblikkend op het schouwspel kon Nys een glimlach niet onderdrukken. “Dat was voor mij ook zo,” zei hij.

Voor Nys betekent de Belgische trui duidelijk meer dan zomaar een uitslag. “Ik ben echt gehecht aan deze trui en hoop hem nog lang te dragen,” zei hij.

Na een wedstrijd die slingerde van controle naar chaos en weer terug, gaf de Belgische kampioen toe dat het veel meer had gekost dan hij ooit had verwacht.