“We kregen nooit de kans om ons verhaal te doen” – Johan Bruyneel zegt dat nieuwe Hollywood-biografische film over Lance Armstrong hem en Armstrong eindelijk een stem geeft

De schaal van de aankomende Hollywood-biopic over Lance Armstrong heeft het project nu al neergezet als de meest ambitieuze hervertelling van de meest controversiële periode in het wielrennen tot nu toe.

Met Austin Butler in de rol van Armstrong en een pakket dat een felle biedingsstrijd tussen grote studio’s ontketende, wordt het gepositioneerd als prestige-cinema en niet als een niche sportdrama.

Die context is relevant bij de reactie van Armstrongs voormalige ploegmanager, Johan Bruyneel, die de film verwelkomt als een zeldzame kans om te antwoorden op een verhaal dat volgens hem al meer dan tien jaar zonder zijn inbreng wordt verteld.

Sprekend in TheMove zei Bruyneel dat hij geen invloed heeft op casting of creatieve keuzes, maar dat perspectief voor hem het belangrijkst is. “Ik weet alleen dat de film vanuit een ander perspectief verteld zal worden,” zei hij, eraan toevoegend dat de invalshoek belangrijker is dan wie hem uiteindelijk vertolkt.

De nieuwe film wordt geregisseerd door Edward Berger, met een scenario van Zach Baylin, en wordt door de makers neergezet als een karaktergedreven verkenning, niet als een procedurele reconstructie van antidopingonderzoeken.

Voor Bruyneel is dat onderscheid cruciaal. Hij is openlijk kritisch geweest over eerdere documentaires en dramatiseringen van het Armstrong-tijdperk, waaronder producties gelinkt aan het werk van journalist David Walsh. “De meeste heb ik niet gezien,” zei hij, “maar ik weet wel dat veel feiten en gebeurtenissen niet zijn verteld. En als ze al verteld zijn, dan niet op de juiste manier.”

Die frustratie, legde hij uit, sluimert al jaren voort, gevoed door wat hij ziet als onvolledige of eenzijdige portretten. De betrokkenheid van Armstrong zelf bij de nieuwe film is volgens Bruyneel het onderscheidende element ten opzichte van eerdere pogingen.

Ondanks zijn warme ontvangst van het project benadrukte Bruyneel dat de film niet zal proberen te verzachten of te vergoelijken wat er gebeurde in de US Postal-periode. Hij omschreef het als een zeer grote productie die het volledige plaatje wil tonen, inclusief de meest ongemakkelijke kanten.

“Lance is betrokken bij het project, en het wordt echt ‘the good, the bad and the ugly’,” zei Bruyneel. “Niets zal vergoelijkt worden, en zo hoort het ook, maar wel met de nodige nuance.”

Die nadruk op nuance staat centraal in Bruyneels reactie. Hoewel de sportieve vonnissen rond Armstrong al lang vaststaan, betoogt hij dat het gebrek aan balans in de latere vertolkingen de publieke perceptie even sterk heeft gevormd als de oorspronkelijke overtredingen.

Bruyneels scherpste kritiek richt zich niet op de uitkomst van onderzoeken, maar op het proces daarna. “We zijn nooit in de positie gebracht waarin we onze kant van het verhaal konden vertellen,” zei hij, waarbij hij de biopic neerzet als de eerste keer dat die kans oprecht bestaat.

Zodra de film uitkomt, moet het oordeel volgens hem bij het publiek liggen. “Daarna mogen mensen denken wat ze willen.”

Bruyneel herhaalde ook zijn jarenlange bezwaren tegen het rapport van de United States Anti-Doping Agency, dat de basis vormde voor Armstrongs levenslange schorsing, en stelde dat het in zijn ogen allesbehalve objectief was geschreven.

“Het USADA-rapport was geschreven als een roman of een sensationeel nieuwsartikel,” zei hij. “Dat was zeker niet objectief.” Hij voegde toe dat de gevolgen voor zijn eigen reputatie zwaar waren. “Ik werd afgeschilderd als de duivel, en ik weet dat ik dat niet ben.”

Bruyneel erkende dat de film onvermijdelijk op weerstand zal stuiten, zeker binnen het wielrennen, waar Armstrong grotendeels persona non grata blijft. “Er is een kleine minderheid die mij altijd zo zal blijven zien,” zei hij. “Daar heb ik een tijd mee geworsteld, maar ik heb de bladzijde omgeslagen.”

Hij voegde eraan toe dat hij al critici verwacht die de film zullen afserveren ongeacht de inhoud, maar dat het hem niet langer bezighoudt. Wat telt, zei hij, is het oordeel van wie hem nabij staat. “Zolang de mensen om mij heen mij waarderen, is het goed. Dat geldt ook voor Lance.”

Of de film uiteindelijk het beeld van de meest controversiële periode van het wielrennen zal hertekenen, blijft onzeker. Wel staat vast dat de schaal van het project een podium creëert dat hoofdrolspelers uit die tijd eindelijk denken te kunnen benutten.