“In het hotel met Van Aert, Vingegaard en zoveel kampioenen ga je echt nadenken” – Tienerrekruten van Visma beschrijven het leven in de wielerelite

Voor jonge renners die instromen bij Team Visma | Lease a Bike is de schok zelden het trainingsvolume. Het is de nabijheid van toppers.

Voor Francesco Baruzzi en Fabio Segatta, beiden 18 en net opgenomen in de ontwikkelingsstructuur van de Nederlandse ploeg, brachten de eerste weken iets veel vormenders dan watts of kilometers.

Ze delen plots hotels, trainingskampen en gesprekken met renners die ze tot voor kort alleen op tv zagen.

“Het zet je echt aan het denken,” gaf Segatta toe in gesprek met Bici.Pro, terugkijkend op een WorldTour-omgeving die ineens heel dichtbij voelt.

De reacties van Baruzzi en Segatta sluiten aan bij een bekend refrein binnen Visma deze winter. Renners die op verschillende niveaus doorstromen praten niet over hiërarchie of afstand, maar over toegankelijkheid.

“In het hotel zijn met Van Aert, Vingegaard en zoveel kampioenen zet je echt aan het denken,” zei Segatta. “Het is prachtig. Zelfs met Piganzoli en Affini praten is emotioneel. Dit zijn renners die ik tot gisteren op tv volgde, en nu zijn het ploeggenoten.”

Baruzzi was even helder over de impact van die nabijheid. “Van Aert is altijd mijn idool geweest,” zei hij. “Hem zien en met hem praten gebeurt niet elke dag. Het is een emotie en een herinnering die altijd blijft.”

Dat ontzag gaat, belangrijk, niet gepaard met angst. Net als andere jongeren die publiek spraken over hun eerste maanden bij Visma, schetsen noch Baruzzi noch Segatta een omgeving die op intimidatie drijft. Ze benadrukken juist openheid.

“Er is een ongelooflijke beschikbaarheid van iedereen,” legde Baruzzi uit. “Staff, ploegleiders, ploeggenoten. De impact van aansluiten bij zo’n ploeg is groot, maar iedereen helpt je.”

Die opmerkingen passen naadloos bij vergelijkbare getuigenissen die dit seizoen al binnen de ploeg te horen waren.

Eerder deze winter sprak Davide Piganzoli over hoezeer dialoog het dagelijkse werk bij Visma stuurt, terwijl Matthew Brennan beschreef hoe hij naar verantwoordelijkheid werd begeleid in plaats van ervoor afgeschermd te worden. Zelfs renners die al in de WorldTour gevestigd zijn, benadrukten hoe snel nieuwkomers zich onderdeel voelen van de structuur.

Voor Baruzzi en Segatta reikt die integratie verder dan koersen. Van zorgvuldig geplande reisschema’s tot trainingskampen in Noorwegen en Spanje: ze leren wat prof zijn betekent, lang voordat er uitslagen worden verwacht.

“Het klinkt misschien banaal, maar we weten alles,” zei Baruzzi. “Waar we beginnen koersen, wanneer we reizen en wanneer we het vliegtuig nemen. Zelfs de tickets voor kampen komen twee maanden op voorhand binnen. Je leert veel, zelfs alleen al van in je eentje door luchthavens reizen.”

Segatta beaamt dat. “Je leert heel veel. Alleen reizen is soms ook leuk. Je ontdekt nieuwe plekken.”

Beide renners zijn duidelijk: deze fase draait om opleiding, niet om direct succes.

“Hier zijn is een vertrekpunt,” zei Baruzzi. “Het betekent dat je misschien een trede hoger staat, maar dat wil niet zeggen dat er niet veel werk volgt. We worden in de beste omstandigheden gezet om te komen waar we van dromen, het profniveau.”

Segatta deelt die lange horizon. “Hier zijn betekent dat de ploeg echt in ons geloofde. Nu moeten we leren en groeien om dit werk te laten slagen en op een dag de WorldTour te bereiken.”

Dat geduld weerspiegelt wat we al zagen bij andere Visma-talenten. De boodschap is consistent: eerst blootstelling, daarna verantwoordelijkheid, resultaten wanneer de basis staat.

Misschien het scherpste inzicht van Baruzzi en Segatta: de grootste namen van Visma functioneren minder als verre ijkpunten en meer als dagelijkse referenties.

“Ze hebben altijd een grap klaar,” zei Baruzzi over de ervaren renners. “Als ze zien dat je wat op jezelf bent, trekken ze je de groep in.”

Voor tieners die uit juniorenteams komen, is die dynamiek cruciaal. Ze tilt de ervaring op van stil observeren naar actief leren.

“Het is al speciaal om dit tricot te dragen,” voegde Segatta toe. “Zelfs thuis trainen ermee valt op. Het maakt je trots, maar het doet je ook beseffen waar je staat.”

In die zin zijn Baruzzi en Segatta geen uitzonderingen. Ze zijn de jongste stemmen die een patroon bevestigen dat Vismas ontwikkeltraject deze winter heeft getekend. De sterren zijn aanwezig, zichtbaar en veeleisend, maar nooit onbereikbaar.

En voor renners die net aan hun profpad beginnen, is dat misschien wel de belangrijkste les van allemaal.