“Tom was een echte winnaar”: Matthew Hayman prijst Boonens klasse ondanks pijnlijke nederlaag in Parijs-Roubaix 2016

De editie 2016 van Parijs-Roubaix kende misschien wel de meest iconische finish in de 120-jarige geschiedenis van deze eendagskoers. De hoofdrolspelers waren viervoudig winnaar Tom Boonen en de toen relatief onbekende Matthew Hayman. De 37-jarige Australiër had Roubaix al veertien keer gereden, met twee top-tienplaatsen als uitschieters op zijn palmares. Toch vond Hayman, na een koers van zes uur, ergens diep in zijn reservoir nog verborgen krachten en klopte hij Boonen in de sprint. Een verbluffende zege die het keerpunt van zijn carrière zou worden.

Hoe onwaarschijnlijk zijn Roubaix-zege ook leek, de aanloop ernaartoe was nog minder rechtlijnig dan de kasseien van La Trouée d’Arenberg. Anderhalve maand eerder, eind februari, kwam Hayman zwaar ten val in het Omloop Het Nieuwsblad. Met een gebroken elleboog leek zijn voorjaar om zeep, dachten velen.

“Mij werd verteld dat het zes weken zou duren voordat ik weer op de fiets kon zitten,” deelt Hayman zijn verhaal met Sporza, tien jaar na zijn stunt. “Ik dacht: alles is naar de knoppen.”

Met een herstelperiode van zes weken weet je dat het lastig wordt om fit aan de start van Parijs-Roubaix te verschijnen. Laat staan meedoen om de winst. Maar Hayman toonde zijn taaiheid. Slechts enkele dagen na zijn val zat hij alweer op de rollen, om de nodige arbeid te verrichten voor Roubaix, de koers waarvoor hij leefde.

Met zijn elleboog in het gips moest Hayman creatief worden met zijn fietsopstelling. De Australiër hield het stuur met zijn linkerhand vast, terwijl hij de rechter op een ladder liet rusten. “Ik zat in het gips tot aan mijn bovenarm. Die arm legde ik op een soort ladder, en zo kon ik trainen.”

“De eerste drie weken trainde ik bijna 20 uur per week op de rollen. In het begin dacht ik: ‘Waar ben ik mee bezig?’ Het was niet makkelijk,” zei Hayman over een periode waarin een platform als Zwift nog niet zo ingeburgerd was. “Ik vond trainen op de rollen absoluut verschrikkelijk en hield het toen geen uur vol, maar nu begon het te lukken [mede dankzij dingen zoals Zwift].”

Hayman doodde de tijd met het bekijken van beelden van de klassiekers. “Ik deed bijna elke dag twee sessies. ’s Ochtends trainen, en ’s middags keek ik in mijn garage de koers terwijl ik trainde.”

Het geïmproviseerde setup was allerminst comfortabel, maar een vastberaden renner gaat ver voor zijn droom… en deze blessure bleek niet meer dan een opstap naar Haymans latere succes. “Het was mijn favoriete koers. Ik bedoel: ik deed alles om daar terug te kunnen keren. Dat was de wedstrijd waarvan ik dacht dat ik er iets kon neerzetten.”

Op de ochtend van de koers sprong Hayman in de vroege vlucht en haakte later aan toen topfavoriet Tom Boonen de oversteek maakte. Zo eindigde de wedstrijd in een sprint met vijf: Boonen, Hayman, Edvald Boasson Hagen, Sep Vanmarcke en Ian Stannard. Uitgelezen gezelschap. En Hayman vond, tegen de verwachting in, net dat tikkeltje meer in de benen om de kasseitrofee binnen te halen.

Daarmee brak Hayman de harten van vele Belgische fans, want een theoretische vijfde Roubaix-zege voor Boonen zou hem de eerste renner ooit hebben gemaakt met dat kunststuk.

Hayman probeert geen olie op het vuur te gooien. “Ik weet dat ik snel een interview in het Nederlands met Sporza heb gedaan, omdat ik vreesde dat anders mijn huis in brand zou vliegen,” lacht hij wat schuchter. “Ik ben zelf een grote fan van Tom. Tom was een echte winnaar. Na de finish schudde hij me meteen de hand. Hij vond het fair,” waardeert Hayman zijn opponent. “Ja, zijn felicitaties waren zeker mooi. Ik weet niet of ik in omgekeerde situatie even sportief had gereageerd. Tom is een groot kampioen.”

Ook nu nog steekt Hayman de loftrompet over zijn toenmalige concurrent. “Mensen zeggen dat je veel geluk nodig hebt om Roubaix te winnen, maar kijk naar Toms palmares. Hij was er elk jaar. Dan heb je het niet over geluk.”