“Moet je nog met hem meerijden, of moet je wat gaan gokken?” Rivalen van Tadej Pogacar ter discussie na nieuwe demonstratie van overmacht in de Ronde van Vlaanderen 2026

De overwinning van Tadej Pogacar in de 2026 Ronde van Vlaanderen deed meer dan alleen de uitslag bezegelen. Ze blies een vertrouwde vraag nieuw leven in die hem blijft achtervolgen in de grote koersen. Toen de koers zijn beslissende fase bereikte, was de sterkste renner duidelijk. Wat ter discussie blijft, is of de rest het anders had kunnen aanpakken.

De sleutelselectie ontstond op de opeenvolging van de Oude Kruisberg en de Hotond, waar Pogacar en Mathieu van der Poel wegreedden, met Remco Evenepoel kort in de buurt voor hij terrein verloor. Vanaf dat moment viel de koers in een bekend patroon, met Pogacar die het tempo dicteerde en de rest die moest reageren.

Zelfs wanneer de verschillen klein bleven, waren ze lastig te dichten. De laatste passage van de Oude Kwaremont leverde vervolgens het beslissende moment, toen Pogacar versnelde en wegreed, Van der Poel alleen liet jagen en de rest op afstand. In die context kreeg de tactische vraag vorm.

Sporza-commentatoren Karl Vannieuwkerke en José De Cauwer schetsten live het dilemma waar Pogacars concurrenten voor stonden, zeker toen het kopgroepje ontstond en ging samenwerken vóór de laatste Kwaremont.

“Als je weet dat Pogacar zo dominant is, moet je dan nog met hem meerijden, of begin je beter wat te gokken?”, vroeg Vannieuwkerke zich af, die zelfs opperde of eergevoel een rol speelde in de aanpak van de kopgroep. “Ik denk aan Mathieu van der Poel. Of zit dat eergevoel in de weg?”

Voor De Cauwer had een andere tactiek echter duidelijke grenzen, zeker gezien hoe snel Pogacar het verschil maakte zodra het tempo op de beslissende hellingen omhoogging. “Dat eergevoel, misschien. Maar zelfs als ze wachten, rijdt hij ze op de volgende klim weer los. We zagen hoe snel Pogacar het verschil maakte…”, zei hij, waarna hij wees op hoe dit soort situaties zich voorin vaak ontvouwen. “Die renners zijn zo trots, zo groot. We hebben het al zo vaak gezien. Dat doen ze niet meer. Nee, ze rijden mee.”

Toen de koers over de Oude Kwaremont naar de Paterberg trok, bleef dat patroon overeind. Pogacar dicteerde, Van der Poel volgde zo lang hij kon, en de gaten erachter groeiden terwijl Evenepoel niet meer terug aansloot.

Pogingen om dat ritme te ontregelen kwamen nooit echt van de grond. Elke versnelling van Pogacar sloeg meteen een kloof, waardoor er nauwelijks ruimte was voor aarzeling of spel.

In die zin bleef het debat onbeslist. De vraag of je moet samenwerken of gokken is makkelijk gesteld, maar veel moeilijker uit te voeren wanneer de sterkste renner herhaaldelijk hetzelfde resultaat kan afdwingen.

De einduitslag leek dat te bevestigen. “Er viel niets te beginnen tegen Tadej Pogacar,” zei Vannieuwkerke, met instemming van De Cauwer. “Ik denk niet dat wij de enigen zijn die dat zeggen. Iedereen die het van dichtbij zag, zal beamen dat er niets aan te doen was.”

Daarachter weerspiegelde de rangorde wat op de laatste hellingen al zichtbaar was, waar de verschillen gemaakt werden. “Een vierde plaats voor Wout van Aert is ook goed, maar ook hij kwam net dat tikkeltje tekort op de Oude Kwaremont,” merkte Vannieuwkerke op.

De Cauwer wees intussen op hoe de finale verliep. “Die tweede keer Oude Kwaremont was net te lang voor hem. Op het einde kwam hij weer wat door, maar hij moest het alleen doen,” legde hij uit. “Ze zijn allemaal gefinisht waar ze horen.”

Voor Vannieuwkerke viel de koers samen te vatten in één conclusie. “Het was een vijfsterren-Ronde van Vlaanderen, en de vijfsterrenfavoriet won,” zei hij, waarmee hij de hiërarchie van de finale schetste. “De man die ook vijf sterren kreeg, maar er misschien vier had moeten hebben, werd tweede. Degenen met drie sterren eindigden derde, vierde en vijfde.”

Het was een samenvatting die weergaf hoe de koers verliep, met de beslissende acties op de kasseien die uiteindelijk zowel de uitslag als het debat beslechtten.