“Dat beetje machtsvertoon met Pogacar op de Paterberg was misschien niet nodig” – Belgische analisten betreuren Remco Evenepoels ene grote fout bij zijn debuut in de Ronde van Vlaanderen

Remco Evenepoels langverwachte Ronde van Vlaanderen-debuut leverde qua prestaties in, maar de beslissende momenten toonden de minieme marges die hem op dit terrein nog scheiden van de allerbesten. Een podiumplek bevestigde zijn niveau. De slotfase vertelde echter een complexer verhaal.

Sporza-commentatoren Karl Vannieuwkerke en José De Cauwer wezen allebei op een sleutelpassage in de finale waar de koers definitief buiten het bereik van de Belg gleed, niet door gebrek aan kracht, maar door de manier waarop die kracht werd aangewend.

Evenepoel verscheen in Vlaanderen onder grote verwachting, maar zijn optreden rechtvaardigde die aandacht in grote lijnen. Hij bleef tot diep in de finale aanwezig toen de koers op de kasseihellingen in stukken viel. “Je had een debutant die met veel bombarie kwam: Remco Evenepoel,” merkte Vannieuwkerke op. “Maar hij stelde niet teleur. Hij oogde de hele dag heel sterk en attent. Hij had een zeer goede ploeg rond zich en eindigde op het podium. Toch is hij net niet sterk genoeg om mee te volgen op die kasseihellingen.”

Dat verschil werd duidelijk op de laatste Oude Kwaremont, waar de beslissende versnelling viel en Evenepoel moest achtervolgen in plaats van mee te gaan.

Voor De Cauwer lag het kantelpunt in de laatste reeks hellingen, en specifiek in hoe Evenepoel reageerde op Tadej Pogacar. “Dat beetje spierballengerol met Pogacar op de Paterberg was misschien niet nodig. Maar je voelt je goed… en plots kom je in een situatie waarin Pogacar bijna een spelletje speelt,” zei hij bij Sporza.

Het werd niet als een op zichzelf staande fout gekaderd, maar als een moment dat de wereldkampioen in de kaart speelde. “Dat moment op de Paterberg… het had misschien niet gehoeven. Maar als je je goed voelt…”

Vanaf daar werd de dynamiek van de koers steeds eenzijdiger.

Terwijl Evenepoel na de Kwaremont en richting de Paterberg probeerde te dichten, volgde een onmiddellijke en beslissende repliek. “En dan zit je plots in een situatie waarin Pogacar er bijna mee lijkt te spelen,” vervolgde De Cauwer. “Zo leek het zeker. Telkens wanneer Remco Evenepoel dichterbij kwam, trok Pogacar weer door. Nog eens vijf, zes, zeven seconden — puur om die mentale tik uit te delen.”

Dat herhaalde patroon nam elke realistische kans op terugkeer weg. “Je vroeg daarnet waarom Van der Poel zou blijven rijden? Wel, het was niet Van der Poel die probeerde Evenepoel af te houden. Het was Pogacar zelf die ervoor zorgde dat het daarachter niet liep. Dat is het jammere.”

Evenepoels debuut valt uiteindelijk tussen bevestiging en begrenzing. Hij toonde dat hij thuishoort op dit niveau en volgde lange tijd het koersverloop. Maar op de beslissende kasseihellingen werd hij in het defensief gedwongen toen de winnende move vooraan vertrok.

Het podium weerspiegelt een prestatie met inhoud, ook al maakte de finale selectie duidelijk dat er aan de absolute top van deze koers nog een kloof blijft.