“Jonas Vingegaard kan het niets schelen wat mensen van hem en zijn manier van koersen vinden” – Visma-kopman fel verdedigd door landgenoot na kritiek op Giro-tactiek

Jonas Vingegaard heeft beide aankomsten bergop tot dusver gewonnen in de 2026 Giro d’Italia, maar de manier waarop de Deen dat doet, is bijna net zo’n gespreksonderwerp als de zeges zelf.

De kopman van Team Visma | Lease a Bike oogt soeverein in de eerste serieuze klimtests van de ronde, met winst op Blockhaus en Corno alle Scale zonder lange solo’s of het compleet opblazen van zijn concurrenten. In plaats daarvan wacht Vingegaard, volgt hij de beslissende moves en accelereert hij het hardst op het moment suprême.

Die aanpak stuit op kritiek. Na etappe 9 was voormalig Giro d’Italia-winnaar Tom Dumoulin scherp over de tactiek van de Deen. Hij vond dat Vingegaard meer had moeten overnemen nadat hij Felix Gall volgde op de slotklim. Dumoulin suggereerde dat de manier van koersen weinig stijl had en het beeld bevestigde van Vingegaard als renner die afwacht tot de finale tik.

Michael Valgren ziet het totaal anders. In gesprek met TV 2 Sport verdedigde de EF Education - EasyPost-renner zijn landgenoot en stelde hij dat Vingegaard simpelweg op de meest effectieve manier met de favorietenrol omgaat. “Jonas start deze koers als topfavoriet, en de manier waarop hij het mentale spel beheerst, is vanaf de zijlijn echt een genoegen om te volgen,” aldus Valgren.

De discussie laaide op na de finish op Corno alle Scale. Gall was een van de weinigen die de koers durfde open te breken, terwijl Vingegaard gecontroleerd bleef, laat versnelde en opnieuw de etappe pakte.

Voor Dumoulin zat daar het probleem. De kritiek van de Nederlander was niet dat Vingegaard kracht tekortkwam, maar dat hij die niet gebruikte met dezelfde aanvallende flair als renners als Tadej Pogacar of Mathieu van der Poel. Het was een stijlverwijt, geen resultaatverwijt.

Dat onderscheid is relevant. Vingegaard wordt niet bevraagd omdat zijn tactiek faalt. Hij wordt bevraagd omdat die werkt op een manier die sommige kijkers te behoudend vinden. Valgrens repliek was uitgesproken. “Het kan hem geen bal schelen wat mensen van hem en zijn koersstijl vinden,” zei hij. “Ze hebben een helder plan voor hoe ze het willen doen, en dat werkt. Dan kunnen mensen roepen en schreeuwen, hij trekt zich er niets van aan.”

Dat is de kern van Vingegaards Giro. Hij kwam naar Italië als de te kloppen man, met de verwachting dat hij niet alleen wint maar de koers ook naar zijn hand zet. Tot nu toe beheerst hij het verhaal zonder elke bergetappe tot een machtsvertoon te maken.

Er zit ook bredere logica achter de Visma-aanpak. Vingegaard probeert de Giro te winnen met de Tour de France in het vizier, en dan is doseren bijna net zo belangrijk als spektakel.

Een meer explosieve renner zou de koers misschien zo vroeg mogelijk willen beslissen. Vingegaards Giro oogt anders. Hij pakt de kansen die er zijn, wint waar het kan en vermijdt onnodige inspanningen tot de ronde zijn beslissende tweede helft bereikt.

Dat frustreert wie snakt naar romantischer koersverhalen, maar Valgren stelde dat slechts één oordeel telt: dat aan het eind van de rit. “Ik denk ook dat het hem nog minder kan schelen als hij straks op het podium in Rome staat, vermoedelijk in de roze leiderstrui,” zei Valgren. “Dan kan hij net zo goed een bepaald gebaar maken en zeggen: ‘Wat zei ik je?’ Het werkt. Enorm respect.”

Als Vingegaard de Giro wint, voltooit hij de trilogie van Grote Rondes na eerdere successen in de Tour de France en Vuelta a España. Dat zou zijn Italiaanse campagne een historisch gewicht geven dat zwaarder weegt dan discussies over voldoende bravoure.

Voorlopig zal de kritiek Visma’s plan niet veranderen. Vingegaard rijdt niet om aan esthetische eisen te voldoen. Hij rijdt om de Giro te winnen, en tot dusver laat zijn beheerste aanpak zijn rivalen naar antwoorden zoeken.