Dylan van Baarle spreekt openlijk over het inschakelen van professionele psychologische hulp: “Dankzij hem kreeg ik alles weer op de rit”

In het mannenwielrennen wordt pijn, vermoeidheid en lichamelijk letsel zelden geschuwd. Mentale gezondheid is anders. Die blijft vaak impliciet, afgezwakt of vermeden. Daarom weegt het zwaar dat Dylan van Baarle openlijk vertelt dat hij professionele mentale hulp heeft gezocht, ver voorbij zijn eigen carrière.

Van Baarle is geen randfiguur met een waarschuwend verhaal. Hij is winnaar van Parijs-Roubaix, een Monument, en een renner met een reputatie van veerkracht en taaiheid. Als iemand met dat profiel rustig en direct praat over hulp vragen, doorbreekt dat het hardnekkige stilzwijgen in de sport.

In een open en eerlijk interview met Wieler Revue blikte Van Baarle terug op twee seizoenen die minder om progressie draaiden dan om herstel. Een reeks valpartijen en verstoorde voorbereidingen zorgden ervoor dat hij telkens moest terugkeren naar zijn niveau in plaats van erop voort te bouwen.

Het breekpunt kwam vroeg in 2025, toen hij bij de Tour Down Under zijn sleutelbeen brak. “Die val was voor mij de druppel,” zei Van Baarle. “Ik wilde 2024 afsluiten en de bladzijde omslaan, maar je begint opnieuw met een tegenslag. Dat was een enorme mentale klap voor mij.”

Wat volgde was niet alleen fysieke revalidatie, maar ook groeiende onzekerheid. “Ik begon mezelf vragen te stellen: op welk niveau kom ik terug? Ligt het aan mij? Hoor ik eigenlijk nog wel thuis in het peloton? Ik begon aan mezelf te twijfelen.”

Van Baarle legde uit dat die twijfel zijn voorjaarscampagne tekende. Zelden volledig afwezig, maar ook zelden volledig zichzelf. “De afgelopen twee seizoenen was ik constant bezig met terugkomen,” zei hij. “Je probeert in vorm te raken, terwijl anderen er een extra laag bovenop leggen. Ik liep voortdurend achter de feiten aan.”

Voor een renner die het juist moet hebben van inhoud, ritme en vertrouwen over lange afstand, bleek dat patroon extra schadelijk. Hij erkende dat aarzelingen zijn koersgedrag inslopen, naast de fysieke beperkingen.

Pas later in het jaar, tijdens de Vuelta a España, voelde hij dat de cirkel begon te doorbreken. “Toen pas kreeg ik weer het gevoel dat ik de renner was die Parijs-Roubaix in 2022 won,” zei hij.

In plaats van die worsteling intern te managen, nam Van Baarle bewust het besluit om hulp te zoeken buiten zijn directe kring. Hij was duidelijk over de grenzen van alleen persoonlijke steun. “Elkaar van die gevoelens afhelpen en iemand echt uit een negatieve spiraal trekken is simpelweg heel moeilijk,” zei hij.

Daarom klopte hij aan voor professionele mentale begeleiding. “Ik heb iemand gevonden die me in die periode mentaal ondersteunde,” legde Van Baarle uit. “Hij hielp me niet alleen met koersgerelateerde zaken, maar gaf me ook handvatten voor het dagelijks leven.”

Het resultaat kwam geleidelijk, maar was doorslaggevend. “Dankzij hem kreeg ik de boel weer op de rit,” zei Van Baarle.

Thuis vond Van Baarle begrip bij zijn aanstaande vrouw, Pauline Ferrand-Prevot, die op het hoogste sportniveau vergelijkbare druk heeft ervaren. Die herkenning hielp, maar verving de professionele begeleiding niet.

Wat Van Baarles woorden bijzonder maakt, is niet de dramatiek, maar de helderheid. Hij presenteert mentale begeleiding niet als crisishulp of als uitzonderlijke maatregel. Het is een praktische, professionele keuze van een ervaren atleet die een moeilijke periode navigeert.

In een sport waarin toprenners nog zelden zo helder spreken over hulp zoeken, is die openheid op zichzelf al een statement.