“Ik werk me kapot om te winnen en ik doe dit niet voor iemand anders” – Mads Pedersen kijkt uit naar ‘krankzinnige’ Parijs-Roubaix

Mads Pedersen crashte iets meer dan twee maanden geleden en liep breuken op aan sleutelbeen en pols, elk aan een andere kant. Logischerwijs zou op een hoog niveau koersen in de kasseiklassiekers binnen anderhalve maand vrijwel onmogelijk zijn, maar de Deen flikte het. Nu wil hij zijn voorjaarscampagne bekronen met een resultaat in Parijs-Roubaix, de koers waarvan hij droomt te winnen.

“Ik lag op mijn buik en probeerde mezelf omhoog te duwen door mijn handen op de grond te zetten, maar het lukte niet. Ze kwamen meteen naar me toe omdat ik met mijn gezicht naar beneden lag,” herinnerde Pedersen zich in een persbericht. Het gebeurde op de eerste dag van de Volta a Comunitat Valenciana, die hij koos als alternatief om zijn seizoen 2026 te openen.

"De valpartij was op woensdag en op vrijdag werd ik geopereerd. Zaterdagavond zat ik al aan de telefoon met mijn trainer en zei ik: ‘Oké, hoe gaan we terugkomen?’ Hij zei dat ik het eerst rustig aan moest doen en dat we zouden doen wat mogelijk was. Het probleem was dat mijn linkerarm in het gips tot aan mijn schouder zat en mijn rechter sleutelbeen gebroken was. Ik had rugpijn van het constant optillen van het gips, het was zo zwaar".

Op tijd herstellen leek onwaarschijnlijk, want zijn blessures waren te ernstig om wekenlang buiten te trainen. Dat betekende dat Pedersen een langere periode binnen trainde, en veel van zijn voorbereiding kwam uit die slopende weken.

“Ik denk dat ik dit van mijn moeder heb. Ze is een taaie vrouw. Het zit in haar genen, en dat heb ik samen met mijn broers vooral meegekregen. Het komt voort uit haar weerbaarheid en haar toewijding aan het leven. Zelfs op latere leeftijd is ze opnieuw gaan studeren en nieuwe doelen gaan halen, mooi om te zien bij een vrouw van 50 die zo haar tijd besteedt. Ik haat het als mensen medelijden met zichzelf hebben, dat is gewoon vreselijk.”

Pedersen keerde terug in het peloton in Milano–Sanremo, waar hij vierde werd. Er wachtte nog een grote horde: koersen over handverschroeiende kasseistroken en meerdere maximale inspanningen, zoals in de E3 Saxo Classic. Hij werd negende, en bewees daarmee dat hij mee kon doen om de prijzen.

Daarna volgden een tiende plek in Dwars door Vlaanderen en een vijfde in de Ronde van Vlaanderen, waar hij oogde als vanouds. Roubaix ligt hem nog beter, zonder de beklimmingen waarop Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel normaal gesproken het verschil maken, en bij Lidl-Trek is het speelveld vlakker verdeeld.

“Als ik koers, leg ik mezelf de meeste druk op. Ik wil winnen, ik werk me kapot om te winnen en ik doe dit niet voor iemand anders. Niet om mijn ouders of mijn vrouw blij te maken. Het kan me echt niets schelen. Het is mijn doel,” legt hij uit. “Misschien is dat mijn grote ego of zelfvertrouwen, maar uiteindelijk motiveer ik mezelf. Op weg naar succes moet je ook falen en misschien ga je onder druk onderuit, maar daar leer ik van.”

Hij krijgt steun van een ploeg vol zwaargewichten met Jonathan Milan, Max Walscheid, Jakob Söderqvist, Soren Kragh Andersen, Mathias Vacek, Mathias Norsgaard en Edward Theuns. Het is een meedogenloze koers waarin hij in de afgelopen twee edities derde werd.

Aanstaande zondag kan hij die derde plek verbeteren. “Roubaix is genadeloos, het is hard, en dat is wat me aantrekt. Het is stom, het slaat nergens op, maar soms houd ik van wat niet normaal is. Het is een belachelijke koers, en daarom past hij bij mij.”