“Ik heb veel geleden door een heel zware val... Ik heb nog steeds een litteken op mijn achillespees” – Tadej Pogačar keert terug naar Romandië, nog getekend door nachtmerrie uit een jeugdkoers

De laatste keer dat Tadej Pogačar in Romandië koerste, liet dat een spoor na dat nooit helemaal verdween. Ruim tien jaar later, aan de vooravond van de start van de Tour de Romandie, arriveert de Sloveen niet alleen als de bepalende kracht in het moderne wielrennen, maar ook met een jeugdherinnering die nog altijd letterlijk meetelt.

Het contrast kan nauwelijks groter zijn. Toen: junior, worstelend door een moeilijke week. Nu: de bepalende renner van deze generatie, rechtstreeks van winst in Luik-Bastenaken-Luik naar een van de weinige WorldTour-rittenkoersen die nog ontbreken op zijn erelijst.

Pogačars band met de regio gaat terug tot de Tour du Pays de Vaud, waar zijn ervaring scherp afsteekt tegen wat later de norm in zijn loopbaan werd. Als junior in 2015 en 2016 eindigde hij in een editie als 74e in het eindklassement, om een jaar later op te schuiven naar de zesde plek. Vooral die eerste deelname werd getekend door een val die blijft doorwerken.

Terugkijkend op die koers, vooruitblikkend op Romandië, zei hij: “Het was een mooie wedstrijd, maar ik heb veel afgezien omdat ik heel hard ben gevallen. Ik heb nog steeds een litteken op mijn achillespees van die val, van het kettingblad. Ik was daar niet best en we hadden een dubbele etappe. ’s Middags kreeg ik ook maagklachten. Het was een week waarin elke dag iets misging," herinnerde hij zich op zijn pre-Romandië persconferentie. “Uiteindelijk lukte het nog om in de top 10 te rijden in de slotrit, dus daarmee was ik blij. Maar over het geheel genomen was het een vrij verschrikkelijke week voor mij.”

Ondanks die ervaring blijft zijn kijk op de regio positief. Hij noemt het simpelweg “een mooi gebied om te koersen.”

De Pogačar die deze week terugkeert naar Zwitserland lijkt weinig op de renner die toen door een moeizame juniorenkoers strompelde. Hij komt naar de Tour de Romandie vlak na zijn zege in Luik-Bastenaken-Luik, zijn 13e Monument, als bekroning op een voorjaar met zeges op uiteenlopende terreinen en in verschillende formats. Succes op de vertrouwde manier: met aanvallende, koersbepalende momenten in plaats van behouden controle.

Maar de omschakeling is direct. Van een maximale eendagsinspanning in de Ardennen naar een zesdaagse etappekoers enkele dagen later. De uitdaging verandert snel, ook als het doel hetzelfde blijft.

“Ik wil winnen, en het is geen geheim dat we hier in Romandië ook willen winnen. We gaan ons best doen,” blikte Pogačar vooruit. “Tegelijk is elke koers anders en is het lastig vechten voor de zege. We zien wel hoe het loopt door de week. Als ik niet win, vergaat de wereld niet. Ik zal alles geven om ook de Tour de Romandie op mijn palmares te zetten.”

De opzet van de koers dit jaar wijkt iets af van wat Pogačar had verwacht. “Ik vind het een behoorlijk zware ronde. Toen we in december planden, hoopte ik dat er twee tijdritten zouden zijn zoals normaal, een proloog en een langere,” legde hij uit. “Maar het is alleen de proloog, dus dat is één grote uitdaging minder. Ik keek er best naar uit om mezelf te testen, want ik rijd niet zo veel tijdritten. Maar het parcours ligt me heel goed, dus als alles goed valt, wordt het leuk.”

Die openingsproloog, kort en intens, biedt direct een examen. Zoals Pogačar het verwoordde: “Het is volle bak drie kilometer. Dat gaat echt pijn doen in benen en longen.”

Daarna ontvouwt de ronde zich tot een week met frequent kansen. “Vanaf dat moment gaan we min of meer dag per dag. Elke etappe is een goede mogelijkheid om aan te vallen, maar ik denk dat andere ploegen hetzelfde denken," voorspelt de wereldkampioen. “Er zijn zoveel mogelijkheden door de week, misschien zelfs voor verrassingsaanvallen. Elke etappe lijkt geschikt om iets te proberen.”

Gevraagd naar zijn zege in Luik-Bastenaken-Luik en het opvallende optreden van de 19-jarige Paul Seixas, was Pogačar duidelijk. “Hij was indrukwekkender dan ik,” zei hij.

“Toen ik zijn leeftijd had, zat ik nog op een veel lager niveau, dus er is een groot verschil met negentien zijn,” vulde Pogačar aan. “Ik vind het zeer indrukwekkend. Remco Evenepoel was op die leeftijd ook heel indrukwekkend.”

“Misschien, als je vergelijkt, won Remco op zijn 19e al veel koersen,” zei hij. “Maar wat Paul tot nu toe heeft laten zien, is erg indrukwekkend.”

Ondanks zijn dominantie in 2026 blijft de Tour de Romandie een zeldzame leemte in Pogačars palmares, wat een extra laag motivatie toevoegt aan een koers die al persoonlijke lading heeft.

Hij keert terug naar een regio die ooit werd getekend door valpartijen, ziekte en frustratie. Nu doet hij dat als de renner aan wie de rest zich moet meten.

Of dat zich de komende week vertaalt in winst, zal op de beklimmingen van West-Zwitserland blijken. Het contrast is nu al duidelijk. Van een ronde die ooit een blijvend litteken naliet, arriveert Pogačar nu met de kans om zijn stempel op Romandië te drukken op een totaal andere manier.