“Ik ben niet iemand die graag in de schijnwerpers staat” – Florian Lipowitz legt uit waarom Remco Evenepoels komst bij Red Bull hem juist goed kan uitkomen

Voor al het gepraat over watts, leiderschapshiërarchieën en Grote Ronde-strategie worstelt Red Bull - BORA - hansgrohe’s project voor 2026 stilletjes met een ander probleem. Niet hoe je renners sterker maakt, maar hoe je voorkomt dat ze bezwijken onder druk.

Het moderne wielrennen faalt renners zelden fysiek. Het overweldigt ze. Aandacht, verwachting en constante optimalisatie komen tegenwoordig net zo vroeg als het succes zelf. In die omgeving is Florian Lipowitz uitgegroeid tot het duidelijkste voorbeeld van waarom de structuur van Red Bull is zoals die is.

Van buitenaf oogde zijn seizoen 2025 naadloos. Een doorbraak in de Tour de France, een podiumplek en ineens de status van een van de meest besproken ronderenners van het peloton. Intern beschrijft Lipowitz iets veel minder comfortabels.

“Na de Tour ging het eigenlijk niet zo goed,” zei hij onlangs in de Ulle & Rick-podcast, terugblikkend op de weken na zijn grootste resultaat. “Ik had gezondheidsproblemen en het was lastig om echt van het resultaat te genieten.”

Die bekentenis herkadert het verhaal op zichzelf al. Wat volgde was geen momentum, maar een punt. “Ik heb eigenlijk acht weken niet gefietst. Terugkomen was niet makkelijk, maar ik had het nodig.”

In een sport waar continuïteit heilig is, klinken acht weken zonder fiets roekeloos. Binnen Red Bulls denkwijze leest het anders. Lipowitz stapte niet weg van ambitie. Hij werd ertegen beschermd.

Lipowitz is ongewoon direct over wat hem uit balans bracht. Niet trainingsomvang. Niet koersstress. Maar exposure. “Ik ben niet iemand die graag in de schijnwerpers staat,” zei hij. “Dat was een van de dingen die me na de Tour echt van mijn stuk brachten.”

Die zin verklaart meer dan welk fysiologisch dipje ook. Van de ene op de andere dag was Lipowitz niet langer een veelbelovend talent dat zich in stilte ontwikkelde. Hij werd neergezet als Duitslands volgende Grote Ronde-hoop. De aandacht kwam sneller dan zijn eigen aanpassing eraan.

Precies hier is waar de komst van Remco Evenepoel de interne logica van Red Bull verandert op een manier die velen buiten de ploeg hebben gemist.

De meesten verwachtten spanning. Lipowitz zag verlichting. “Remco is iemand die graag in het middelpunt van de belangstelling staat,” zei hij. “Dat kan juist goed voor mij zijn, omdat ik me meer op mijn eigen werk kan richten.”

Die visie sluit nauw aan bij wat de leiding van Red Bull sinds de start van het project signaleert. Ralph Denk heeft de ploeg consequent neergezet niet als een enkelkopman-systeem, maar als een team ontworpen rond complementaire rollen en persoonlijkheden.

Evenepoel floreert onder de loep. Hij voedt zich met zichtbaarheid en verwachting. Lipowitz niet. In die zin dringt de Belg hem niet in het nauw. Hij vangt het lawaai op.

Naast Primoz Roglic, wiens ervaring de structuur elders in het seizoen verankert, heeft Red Bull ineens iets wat de meeste teams missen. Renners die verschillende dingen willen van leiderschap, en een systeem dat hen laat samengaan zonder te forceren tot uniformiteit.

De kijk van Lipowitz reikt verder dan media-aandacht. Hij duwt ook stilletjes terug tegen delen van de moderne wielercultuur die volgens hem meer kosten dan opleveren.

“Ik ben niet iemand die op de roller zit met zo’n hittepak,” zei hij. “Ik rijd liever buiten bij veertig graden.”

Hetzelfde geldt voor voeding. “Ik geniet ook van een zak Haribo of een reep chocolade. Je hebt nog steeds plezier nodig, anders wordt deze sport te uitputtend.”

Dit zijn geen tussenzinnetjes. Ze passen naadloos bij Red Bulls bredere afwijzing van de hypergecontroleerde orthodoxie uit het Sky-tijdperk. Prestatie telt nog steeds. Maar niet ten koste van de persoon die haar levert.

Misschien de meest veelzeggende zin kwam toen Lipowitz werd gevraagd wat hij later het liefste achter zich laat. “Zoveel van huis zijn is wat echt energie kost.”

Het herinnert eraan dat Grote Ronde-projecten niet alleen rusten op trainingsblokken en koersplannen. Ze blijven overeind door hoe renners omgaan met het leven binnen het systeem.

Lipowitz hoeft niet het gezicht te zijn van Red Bulls ambities. Hij wil het niet. Wat hij nodig heeft is ruimte, routine en een structuur die hem laat presteren zonder constante exposure.

In die context maakt de komst van Evenepoel Red Bulls plannen niet ingewikkelder. Ze worden juist helderder.

De ene renner vangt druk. De andere wordt ervan afgeschermd. Ervaring verankert de rest. Het voordeel is misschien niet meteen zichtbaar op een uitslagenlijst, maar in een sport die steeds meer wordt gedefinieerd door burn-out én brille, zou Red Bulls bereidheid om aandacht te spreiden in plaats van te concentreren weleens beslissend kunnen blijken.