“Hij wilde dit zó graag” - Analist benadrukt Evenepoels zenuwen voorafgaand aan zege in Amstel Gold Race

De zege van Remco Evenepoel in de Amstel Gold Race zorgde bij veel fans voor vreugde, maar weinigen waren zo opgetogen als de voormalige Nederlandse renster Roxane Knetemann. In de podcast In het Wiel bekende Knetemann dat ze haar emoties nauwelijks kon verbergen toen ze de Belg zag triomferen in een van haar favoriete koersen op de kalender.

“De meest sexy renner van het peloton wint mijn droomkoers”, zei ze. “Ken je dat liedje ‘You can’t wipe that smile off my face’? Zo voel ik me een beetje.”

Voor Knetemann was de dag al bijzonder lang voor de beslissende aanval of de finishviering. Ze was betrokken bij de presentatie, samen met Sander Kleikers, om de ploegen te introduceren voorafgaand aan de start in Maastricht.

“Het was vanochtend al prachtig,” legde ze uit. “Ik stond daar met een glimlach van oor tot oor. Je ziet de Markt in Maastricht tijdens de presentatie steeds voller lopen. Aan het einde van de vrouwenpresentatie stond het plein helemaal vol. Het was mooi van het begin tot het einde van de dag.”

Toch kwam een van de opvallendste momenten voor haar op het startpodium, waar ze zich onverwacht terugvond in een interview met Remco Evenepoel.

“Ik zou Evenepoel eigenlijk niet interviewen, maar toevallig stond hij aan mijn kant. Dus moest ik hem interviewen,” zei ze. “Ik voelde vlinders in mijn buik. Ik moest de man interviewen over wie iedereen sprak.”

Wat haar nog meer verraste, was de gemoedstoestand van de dubbele olympisch kampioen zelf.

“Maar ik merkte ook dat hij nerveus was. Hij is ook maar een mens. Ik probeerde de sfeer te verlichten, maar hij bleef heel stoïcijns. Daarna vroeg ik of hij er ook zin in had, en toen kreeg ik zijn eerste kleine glimlach.”

Volgens Knetemann gaf dat korte moment een onthullend inkijkje in de menselijke kant van een van de grootste sterren van het wielrennen. Renners als Evenepoel worden vaak besproken alsof het machines zijn, die op commando hun topvorm aanzetten. Maar vanop een paar meter afstand zag ze iets anders.

“Hij was ook echt blij. Ik begrijp de focus voor de start, maar ik merkte een spanning bij hem die ik niet had verwacht. Hij wilde echt winnen, héél graag.”

Voor Knetemann was dat de echte les van de dag. Onder de aura, de vermogenscijfers en de uitslagen draagt Evenepoel nog steeds dezelfde zenuwen en honger als elke renner die aan de start staat van een grote koers.

“Het was weer een eyeopener,” besloot ze. “We hebben het over die jongens als machines. Maar hij wordt nog steeds nerveus, ze blijven tenslotte gewoon mensen.”