“Het was mijn werk om te winnen, en dat deed ik” – Lance Armstrong noemt zichzelf slachtoffer van cancelcultuur na een plotselinge val van held tot zondebok

Meer dan tien jaar na de implosie van zijn carrière blikt Lance Armstrong openhartig terug op hoe hij de nasleep verwerkte, waarbij hij zijn ervaring kadert als een van de vroegste voorbeelden van wat nu cancelcultuur heet.

Sprekend in de Frodeno Going Mental-podcast van Jan Frodeno keerde Armstrong terug naar de periode rond zijn dopingbekentenis in 2013, toen zijn jarenlange ontkenningen plaatsmaakten voor een tv-interview dat zijn publieke imago wereldwijd hertekende.

Armstrongs sportieve hoogtijdagen blijven een van de meest bepalende tijdvakken in het moderne wielrennen. Tussen 1999 en 2005 won hij zeven Tours de France op rij met US Postal Service, met een mate van controle die veranderde hoe grote ronden gereden werden.

Die era eindigde resoluut in 2012, toen de United States Anti-Doping Agency haar onderzoek afrondde, hem zijn titels afpakte en een levenslange schorsing oplegde. Een jaar later gaf Armstrong publiek toe dat hij prestatiebevorderende middelen had gebruikt, wat abrupt een einde maakte aan een van de meest zorgvuldig opgebouwde carrières die de sport had gekend.

Terugkijkend omschreef Armstrong de omslag in perceptie als hard. “De dag nadat ik het de wereld vertelde, begreep ik hoe het werkt: gisteren was je een held, vandaag ben je niets.”

De podcastaflevering, getiteld Built to Survive, draaide om hoe Armstrong die periode doorkwam. Hij sprak over zijn jeugd met een alleenstaande moeder, die hem op haar zeventiende kreeg, en zijn eerdere strijd tegen teelbalkanker, voordat hij inging op de jaren na de ineenstorting van zijn loopbaan.

“Toen moest ik echt een manier vinden om te overleven,” zei hij. “Ik moest mezelf vertellen: kijk, ik ben klaar, het is voorbij. De tijd zal leren of dat zo is, maar ik heb het gevoel dat ik ben meegesleurd in de cancelcultuur waar Amerika doorheen is gegaan. Ik was waarschijnlijk een van de eersten die dat meemaakten.”

Armstrong zei dat stabiliteit, niet rehabilitatie, de eerste prioriteit was. “Het enige wat ik mezelf beloofde, was dat ik gezond zou blijven en nergens verslaafd aan zou raken,” legde hij uit, terwijl hij erkende later met alcohol te hebben geworsteld. Hij voegde toe dat zich volledig terugtrekken nooit een optie was. “Ik wist ook dat ik niet in een hoek kon gaan zitten huilen. Ik moest door. Het leven is rommelig en je moet gewoon verder en dingen oplossen.”

Armstrong ging ook in op de aanhoudende kritiek op zijn gedrag in het peloton, waar hij vaak werd neergezet als nietsontziend en dominant. “Maar ik denk dat er destijds heel weinig ‘aardige jongens’ aan de top van de sport waren,” zei hij. “Achteraf had ik er misschien meer van moeten genieten en de tijd moeten nemen om te waarderen wat ik bereikte. Op sommige vlakken dreef ik het tot het uiterste.”

Die mentaliteit, suggereerde hij, was onlosmakelijk verbonden met de eisen van topsport. “Het was een baan en ik werd betaald om te winnen, dus dat deed ik,” zei hij. “Maar mogelijk ben ik daarin te ver gegaan, en uiteindelijk heb ik de prijs ervoor betaald. Op de fiets werkte het, maar naast de fiets niet meer.”

Armstrongs opmerkingen komen op een moment dat de interesse in zijn verhaal buiten het wielrennen weer toeneemt, met een grote Hollywood-biopic in ontwikkeling. Of die hernieuwde aandacht verandert hoe zijn carrière herinnerd wordt, is onzeker, maar zijn laatste woorden onderstrepen hoe hij een periode blijft duiden die zowel zijn leven als de sport hertekende.