“Het was indrukwekkend, maar puur in zijn eigen belang” – Zelfs ploeggenoten bij Alpecin zetten vraagtekens bij Mathieu van der Poels aanval in de slotetappe van Tirreno-Adriatico

De uitbarsting van Mathieu van der Poel op de slotetappe van Tirreno-Adriatico was een van de meest besproken momenten van de week, niet omdat hij de etappe won, maar vanwege wat het zei over zijn prioriteiten.

Op een dag die leek uit te draaien op een routineuze sprint in San Benedetto del Tronto, koos Van der Poel er juist voor om op de hellingen het vuur aan te steken. Hij legde het tempo zo hoog dat de koers brak en een reeks sprinters in de problemen kwam. Daarbij reed hij zelfs zijn eigen sprintkopman Jasper Philipsen uit het wiel, waardoor een beoogde Alpecin-treintje plots een veel complexere onderneming werd.

Vanuit het peloton zag Olivier Naesen het van dichtbij gebeuren, en zijn oordeel vat goed samen waarom de actie zoveel stof deed opwaaien.

“Het was indrukwekkend, maar zijn move was puur in zijn eigen belang,” zei Naesen in de HLN Podcast na de etappe. “Ze vroegen hem om te stoppen en te vertragen.”

Dat detail geeft het voorval zijn scherpte. Van der Poel reed niet alleen hard. Hij duwde door terwijl zelfs stemmen uit zijn eigen ploeg het tempo wilden temperen. Voor een team dat de dag begon met Philipsen als een van de uitgesproken sprintfavorieten, riep het de vraag op of Van der Poel reed voor Alpecin of voor zichzelf.

Dat maakte de actie zo controversieel. De slotetappe hoorde geen beslissend slagveld te zijn. Isaac del Toro had het klassement vrijwel dichtgetimmerd, het parcours vlakte af richting de finish, en het draaiboek wees naar een massasprint.

In plaats daarvan veranderde Van der Poel het middengedeelte van de dag in een overlevingsstrijd.

Hij trok door op de klimmetjes, bleef rijden nadat de vlucht was ingehaald en rekte de koers kilometer na kilometer uit op weg terug naar de Adriatische kust. Renners als Jonathan Milan en Sam Welsford moesten diep gaan om aan te haken, terwijl Philipsen een van de slachtoffers werd. Pas later, op het lokale circuit, kregen de sprinters weer vat op de koers.

Vanuit dat perspectief is Naesens lezing logisch. De actie beschadigde onmiskenbaar de concurrentie, maar oogde ook als een renner die koerssituaties gebruikt om zichzelf aan te scherpen voor wat volgt.

Naesen had weinig nodig om de lijn door te trekken naar Milano-Sanremo. “Van der Poel heeft me overtuigd dat hij de nummer één favoriet is om Milano-Sanremo te winnen.”

Dat is de bredere betekenis van wat er in Tirreno gebeurde. Van der Poel toonde niet alleen goede benen. Hij liet de explosieve macht zien om een koers ver voor de finish open te breken, precies de kwaliteit die hem zo gevaarlijk maakt in Sanremo.

Naesen was niet de enige die indruk maakte. Greg Van Avermaet, die naast hem sprak, ging nog een stap verder in zijn beoordeling van de vorm van de Nederlander. “Dit was een van de beste versies van Mathieu die ik ooit heb gezien,” zei Van Avermaet. “Wat hij deed met de klimmers op die percentages, die hem door zijn gewicht eigenlijk zouden moeten benadelen. Dat hij op de slotdag nog over had en nog wilde koersen, zegt veel.”

Dat oordeel is relevant omdat het het verhaal verder trekt dan een puur tactische discussie. Van der Poels actie maakte het zijn ploeg misschien lastiger, maar stuurde tegelijk een duidelijke boodschap naar de rest van het peloton vóór het eerste Monument van het seizoen.

Toch maakten noch Naesen, noch Van Avermaet van Milano-Sanremo een onemanshow. Beiden wezen ook op het niveau waarmee Wout van Aert de lente ingaat. “Hij zit op een heel hoog niveau. Het niveau dat hij nodig heeft om koersen te winnen,” zei Van Avermaet, die eraan toevoegde dat Van Aerts beste kans ligt in het omarmen van de underdogrol in plaats van de last te dragen om als eerste te moeten aanvallen.

Naesen sloeg een even optimistische toon aan. “Kan Wout winnen? Absoluut, want hij heeft het al gedaan.”

Zo werd Tirreno’s slotetappe meer dan een vreemde tactische episode. Het werd een veelzeggende voorbode van de spanning die nu boven Milano-Sanremo hangt: Van der Poel oogt meedogenloos sterk, Van Aert staat er ook, en het gevoel leeft dat één trainingsprikkel in Italië het gesprek over het Monument al heeft verschoven.