“Het moment van urgentie”: Tom Danielson legt het verschil uit tussen Pogačar en Seixas op de Strade Bianche

De voormalige Amerikaanse prof Tom Danielson deelde onlangs op social media zijn kijk op de Strade Bianche 2026. Terwijl iedereen versteld stond van Tadej Pogacars solo van 80 kilometer, zoomde Danielson in op de techniek van de jonge renner die hem trachtte te volgen. Hij vergeleek Pogacar met de 19-jarige Paul Seixas om de kleine details te duiden die een goede renner van een groot kampioen scheiden.

Toen Pogacar zijn grote aanval plaatste op de gravelstrook Monte Sante Marie, kon slechts één renner even meegaan. Danielson prees deze inspanning van het jonge Franse talent.

“In de Strade Bianche van vandaag zagen we opnieuw een dominante vertoning van Tadej Pogacar, maar we zagen ook een fantastische koers van de 19-jarige Paul Seixas, die Tadej het langst wist te volgen tijdens zijn aanval over de Monte Sante Marie.”

Danielson noemt dit kritieke punt in de koers het “moment van urgentie”. Hij legde uit dat je, door precies naar dit moment te kijken, begrijpt waarom Pogacar kon wegrijden.

“Terwijl Seixas de komende jaren het gat met Tadej wil dichten, kunnen we de twee renners in dit beslissende moment (wat ik het moment van urgentie noem) vergelijken om te zien welke factoren mogelijk bijdroegen aan de afscheiding die Tadej realiseerde.”

Het eerste grote verschil dat Danielson opviel was hoe beide renners hun blik gebruikten. Terwijl Pogacar ver vooruit keek, richtte Seixas zijn ogen vlak voor zijn voorwiel.

“Het eerste wat mij echt opviel, was dat Tadej gefocust vooruit keek, omhoog de klim op, terwijl Seixas meer naar beneden keek, naar het wegdek pal voor zijn voorwiel.”

Danielson legde uit waarom dit simpele detail zoveel uitmaakt op de verraderlijke Toscaanse gravelwegen. “Hoewel dit klein lijkt, geloof ik dat vooruitkijken je helpt een betere versnelling te kiezen, een betere lijn te vinden, meer ontspannen te blijven en daardoor mogelijk sneller te gaan.”

Het volgende detail dat Danielson aanstipte was de cadans, hoe snel ze de pedalen ronddraaiden. Beiden trapten hoog, maar Pogacar draaide nog sneller. “Hoewel beide renners op hoge cadans reden, leek Tadej zelfs 10 rpm boven Seixas te zitten, wat resulteerde in nog meer vermogensafgifte bij vermoedelijk een lagere koppel.”

Zo snel ronddraaien op los grind is echter lastig. Danielson merkte op dat dit veel lichaamscontrole vraagt. “Hoewel dit eenvoudig klinkt, vereist het een stevigere verankering op de fiets via corekracht én een hogere aerobe belasting. Het vraagt ook meer tractie op het gravel, dus de beste lijn vinden is cruciaal.”

Tot slot keek Danielson naar de bovenlichaamshouding tijdens deze maximale inspanning. Pogacar oogde veel opener en comfortabeler, wat de ademhaling ten goede komt.

“Tot besluit vind ik het interessant om beide bovenlichamen te vergelijken. Tadej heeft zichtbaar een opener borstkas in vergelijking met de ogenschijnlijk meer gesloten borst van Seixas. Daarnaast lijkt Tadej diepere diafragmatische ademteugen te nemen dan Seixas.”

Volgens de ex-prof hangt Pogacars ademhaling samen met hoe hij zijn rugspieren inzet om stabiel op de fiets te zitten. “Ik geloof dat beide sleutelpunten rond ademhaling voortkomen uit de manier waarop Tadej zijn lats gebruikt om zich op de fiets te verankeren en zo zijn trapbeweging kracht bij te zetten.”

Ook al is Seixas ontzettend sterk, Danielson denkt dat het finetunen van deze kleine technische details de tiener kan helpen om in de toekomst de beste renner ter wereld uit te dagen. “Alle drie de punten kunnen een klein verschil maken, maar ik denk dat dit simpele zaken zijn waaraan Seixas kan werken om dichter bij Tadej te blijven op het sleutelmoment, het moment van urgentie.”