“Er komt een nieuwe Pogačar” – Pello Bilbao ziet Paul Seixas als ‘de vijand’ van de wereldkampioen

De ervaren Bask Pello Bilbao heeft beslist zijn profcarrière na dit seizoen te beëindigen. Hij stapt op eigen voorwaarden uit het peloton en verkiest zijn gezin boven topcompetitie. Hij spreekt openlijk over de zware eisen van het profbestaan, en over renners als Tadej Pogacar en Paul Seixas.

Op zijn 36e, en na 10 seizoenen in de WorldTour, hangt de inwoner van Gernika in december zijn fiets aan de haak. De rittenkaper van Bahrain Victorious zet mentale gezondheid en tijd met zijn naasten boven de ‘dictatuur van data’.

“Ik stop omdat ik denk dat het moment is gekomen; iedereen moet zijn eigen grens bepalen. Gelukkig heb ik het zelf kunnen timen. De hoofdreden is duidelijk: mijn familie, mijn vrouw en mijn kinderen,” zegt hij in een interview met Cadena Ser.

Die kalmte hielp hem door de zwaarste momenten van een veeleisend vak, en vormde een zeer analytische manier van denken bij tegenslag. “Ik sta bekend om mijn rust; misschien is dat wel het Baskische. Nuchter en koel in het hoofd,” zegt hij.

Die mentaliteit is zijn schild sinds zijn beginjaren bij Euskaltel, waar hij zijn zwaarste val op de weg meemaakte. “Mijn grootste crash was toen ik prof werd bij Euskaltel, de enige keer in mijn carrière dat ik iets brak: mijn elleboog,” herinnert de klimmer zich, die valpartijen ziet als waardevolle lessen in overleven.

“We leren van valpartijen. Uiteindelijk neem je na elke val afstand om je grenzen te begrijpen. Sommige vallen doen fysiek geen pijn, maar mentaal wel.”

Die introspectie past bij zijn blik op de transformatie van het profwielrennen. De lange tactische dagen waarin energie sparen de sleutel was tot winst, zijn verleden tijd.

“Vroeger was het een sport van uithouding en energie bewaren, terwijl het vandaag een constante krachtmeting is: je start voluit en je eindigt voluit,” legt de renner uit.

“Ik zou zeggen dat de snelheidsverandering enorm is. We zijn tussen de 3 en 4 km/u sneller dan toen ik begon,” vult hij aan. Die voortdurende versnelling eist een zware tol in het peloton, een echo van wat groten als Alejandro Valverde zeggen over de hardheid van het hedendaagse koersen.

“Het is uitputtend. Ik zie carrières korter worden. Dit tempo is niet houdbaar als je een loopbaan als Valverde wilt en op je 40e wilt stoppen,” stelt hij.

Het moderne wielrennen legt ook felle psychologische druk op, gekoppeld aan minuut-tot-minuut monitoring van prestaties en calorie-inname. Bilbao wist die kant met opvallende maturiteit te managen om zichzelf te beschermen.

“Soms voelde ik stress door de tirannie van data, maar ik heb me niet laten meeslepen. Zodra ik het merkte, greep ik in. Ik draag geen slaapringen en ik weeg mijn eten niet als ik thuis ben,” onthult hij, waarmee hij een duidelijke grens trekt tussen werk en privé.

Toch omarmt hij voluit zijn rol als ervaren leider op stage met de ploeg. “In de groep wel — je moet een voorbeeld zijn voor de jongeren die volgens die discipline leven. Voor hen is het normaler,” merkt hij op. Persoonlijk is de obsessie met cijfers met de jaren weggeëbd.

“Ik let steeds minder op de cijfers. Naarmate je ouder wordt, herhalen die cijfers zich en vlakken ze af. Voor een meer ervaren renner verliezen ze betekenis,” zegt hij. Voor de Bask rust succes op emotionele helderheid, en hij waarschuwt voor het gevaar om atleten tot machines te reduceren.

Wanneer je wint in een Grote Ronde als de Tour de France, “maak je pure waanzin mee en laat je je gewoon meevoeren.” Dat deed hij in 2023, een van de hoogtepunten van zijn lange loopbaan in het peloton.

Met 17 profzeges is Bilbao een toonbeeld van regelmaat, jarenlang dicht bij de top. Hij won 17 profkoersen, waaronder ook twee etappes in de Giro d'Italia, en paste zich goed aan aan de moderne manier van voorbereiden en koersen. Recent werd hij zesde in zowel de Ronde van Baskenland als Luik-Bastenaken-Luik.

“Het mooiste is aankomen in het hotel, de knuffels en felicitaties voelen, iedereen van het team persoonlijk langsgaan die het wil vieren,” zegt hij. De roes duurt tot het avondeten, wanneer “je het glas heft, maar daarna ga je vroeg naar bed.”

“We mogen mentale gezondheid niet vergeten. Iedereen moet grenzen stellen. We kunnen niet in voortdurende stress leven. Een sleutel tot topprestaties is ook balans vinden zonder cijferobsessie,” betoogt hij.

Wetenschappelijke vooruitgang heeft ook de voeding tijdens koers veranderd, oude hongerkloppen weggewerkt maar tanken tot een onafgebroken taak gemaakt. “Nog een belangrijk punt is de vooruitgang in voeding. We eten nu veel meer tijdens de koers. We dachten vroeger dat de limiet veel lager lag. Hongerklop zie je niet meer omdat we beter bijtanken,” analyseert hij, met een open erkenning van de verveling die die constante inname kan geven.

“Soms word je het eten beu. Je hebt het gevoel dat je veel moet binnenkrijgen: pasta, risotto, wat er ook maar nodig is om de tank te vullen,” voegt hij toe. Gelukkig blijft die strikte rekenkunde buiten zijn gezinsleven, grapt hij, en geeft toe dat “op kerstavond niemand koolhydraten weegt — en in het dagelijks leven ook niet.”

Kijkend naar het peloton dat hij binnenkort verlaat, wijst Bilbao de veelbelovende Paul Seixas aan als renner die de hiërarchie kan opschudden. “Ik reed tegen Seixas in Baskenland en de Flèche Wallonne — er komt een nieuwe Pogacar aan,” voorspelt hij bewonderend.

“Het is goed om iemand te zien die Tadej kan uitdagen. Als hij die logische progressie doortrekt, wordt hij een rivaal voor hem en brengt hij meer concurrentie in het peloton,” besluit hij, aan het einde van een sterke periode aan de top.