Giro d'Italia 2026 etappe 4 – voorbeschouwing, profielen, favorieten en voorspellingen – Komt er een verrassing op de “bergachtige” sprintetappe terwijl het peloton naar Italië vliegt?

De Giro d'Italia 2026 wordt verreden van 08.05.2026 tot en met 31.05.2026. Het is de eerste grote ronde van het seizoen, met 21 etappes door iconische Italiaanse steden, de mythische Alpen en verraderlijke ritten – elk kan de kansen van de klimmers doen kelderen. We blikken vooruit op etappe 4, met een verwachte start om 13:00 en finish rond 16:30 CET.

De eerste editie van de Corsa Rosa vond plaats in 1909 en werd gewonnen door Luigi Ganna. Italië is altijd een invloedrijk land geweest in het profwielrennen en de Giro bood elk jaar de kans voor de grootste renners om zich op alle terreinen te tonen. Het is een van de meest historische koersen. Eddy Merckx, Alfredo Binda en Fausto Coppi wonnen elk vijf keer en delen het record.

Dat zijn renners die generaties hebben gemarkeerd, maar ook latere generaties werden gekleurd door zeges van onder meer Gino Bartali, Bernard Hinault, Miguel Indurain en Marco Pantani. In de recente decennia wonnen minder Italianen; Vincenzo Nibali was in 2016 de laatste thuiswinnaar. Namen als Alberto Contador, Nairo Quintana, Tom Dumoulin en Chris Froome staan eveneens gegraveerd op de Trofeo Senza Fine (de ‘eindeloze trofee’ van de Giro).

Tao Geoghegan Hart won de ‘covid-editie’ in 2020; Egan Bernal triomfeerde in 2021; Jai Hindley pakte de winst in 2022; in 2023 klopte Primoz Roglic Geraint Thomas in een dramatische klimtijdrit en won zo zijn eerste Giro; in 2024 domineerde Tadej Pogacar van begin tot einde, terwijl in 2025 de Brit Simon Yates het roze veroverde na een briljante aanval in de slotbergetappe, waarmee hij Isaac del Toro onttróonde.

De renners komen Italië binnen met een korte etappe, lastig in te schatten qua afloop. De start in Catanzaro in Calabrië is vlak en luidt de tocht noordwaarts in. Maar het is een verraderlijke dag, waarbij de organisatie een hinderpaal opwerpt voor de sprinters en zo spanning creëert.

Een sprint is het meest waarschijnlijke scenario, maar er ligt een klim van 14,5 kilometer aan gemiddeld circa 6%. Vergis je niet, dit is een serieuze klim. Geen Alpenpas, maar de Cozzo Tunno vraagt lange inspanning en sprinters trainen dit type belasting zelden.

De top ligt op 43 kilometer van de streep, dus net geen uur koersen tot de finish. Ploegen die pure sprinters willen lossen, hebben hier het terrein om dat definitief te doen, met daarna een relatief korte afstand om het gat gesloten te houden.

Evenzeer kunnen we hier aanvallen zien, niet alleen voor bergpunten maar ook om een etappekans of zelfs het roze te grijpen. Sprintersteams, zelfs met klimmende spurters, kunnen niet té hard pushen, anders isoleren ze hun kopman. Een vol aanvalsscenario van enkele renners kan zo een kloof slaan die moeilijk te dichten is.

Waarschijnlijk sprint een uitgedund peloton in Cosenza. De finale is vlak, dus een sprint blijft logisch, maar het is aannemelijk dat niet iedereen in stelling komt voor een topresultaat.

De finale is vlak en zeer technisch. In de laatste 1,5 kilometer liggen meerdere scherpe bochten en zelfs chicanes. Dit blijft zo tot in de laatste 400 à 500 meter, met verhoogd valrisico en de noodzaak om vroeg goed gepositioneerd te zijn. De kaart hieronder toont duidelijk de technische uitdaging van deze sprint.

De wind waait uit het westen en dat kan de kans vergroten dat er op de klim tempo wordt gemaakt. Daar staat vaak een schuin-meewind, terwijl de slotkilometers vooral zijwind kennen. Maar er is één belangrijk punt: Paul Magnier. Normaliter heeft een rit als deze geen uitgesproken te kloppen man. Magnier won echter al twee massasprints, oogt bijzonder sterk, en dwingt ploegen met minder sprintkansen om alternatieve tactieken te zoeken.

Toch zullen Magnier, Jonathan Milan en Dylan Groenewegen – de top drie van de vorige sprintetappe – het lastig krijgen als het tempo op de klim omhooggaat. Veertien kilometer aan 6% is een echte klim, een berg. Verwacht geen klassementsactie, maar één ploeg volstaat om massa’s sprinters te lossen. Dat móét bijna, anders wacht opnieuw een massasprint met ongunstige kansen.

Deze drie ploegen hebben geen reden om te forceren en kunnen zelfs bondgenoten worden – met anderen – als hun sprinters gelost worden en terug willen keren. Dat opent interessante dynamiek voor de rit. Aan de andere kant zijn er goede redenen om te denken dat Decathlon het tempo opschroeft voor Tobias Lund Andresen, een lichtere sprinter die geen pure klimmer is, maar dit terrein duidelijk beter verteert.

Maar neem een INEOS met Ben Turner, een Movistar met Orluis Aular, of zelfs een NSN met Corbin Strong (al zal Ethan Vernon daar niet dol op zijn)… Dit zijn drie ploegen die alle reden hebben om tempo te maken. Ze hebben snelle mannen die goed klimmen, en als ze het peloton kunnen uitdunnen en onderling strijden, zijn hun kansen aanzienlijk groter dan anders. Normaal zou ik hier ook Kaden Groves noemen, maar na zijn val in etappe 1 betwijfel ik of hij zich op zijn best voelt.

Als het toch een reguliere sprint wordt, moeten we kijken naar Madis Mihkels, Matteo Malucelli, Giovanni Lonardi, Pascal Ackermann, Paul Penhoët en Erlend Blikra. Ik sluit Arnaud De Lie uit, want de Belg is duidelijk ver van zijn topvorm – zijn verdere deelname aan de koers is voor mij de komende dagen eerlijk gezegd een groot vraagteken.

Maar ik stel ook de vraag of we geen aanvallen gaan zien. Er zijn om te beginnen bergpunten te rapen, op een klim van 1e categorie, en sommige ploegen hebben die punten vroeg in de ronde nodig om hun sponsors in de kijker te zetten. Polti en Bardiani zullen waarschijnlijk vol voor de vlucht gaan, of zelfs met enkele van hun besten op de klim aanvallen. Een ritzege is ook mogelijk, want je kunt hier 1 tot 2 minuten pakken op een peloton dat niet vol doortrekt, en dat haal je daarna niet zomaar meer terug.

Sommige ploegen hebben geen sprinter of weinig te verliezen. Neem een Pinarello, die kan aanvallen met Chris Harper of David de la Cruz; of een Tudor met bijvoorbeeld Mathys Rondel… Ploegen die het waarschijnlijk gaan proberen omdat het hun enige kans is om op een dag als deze te winnen; met mogelijk ook de roze trui als beloning.

Ik ga ervan uit dat Guillermo Thomas Silva zich staande houdt. Ik zou niet verbaasd zijn als Christian Scaroni voor Astana aanvalt, voor de bergtrui en een ritzege. Afonso Eulálio, Martin Marcellusi, Jefferson Alexander Cepeda, Markel Beloki, Rémy Rochas, Javier Romo, Juan Pedro López, Filippo Zana, Igor Arrieta en Andreas Leknessund lijken me ook mannen die het kunnen proberen. Hen mag je niet onderschatten.

*** Paul Magnier, Tobias Lund Andresen.

** Jonathan Milan, Ben Turner, Dylan Groenewegen.

* Orluis Aular, Corbin Strong, Ethan Vernon, Madis Mihkels, Kaden Groves, Christian Scaroni, Andreas Leknessund.

Keuze: Tobias Lund Andresen.

Hoe: Een pelotonsprint maar zonder enkele belangrijke namen.