“Een emotie die ik zelden heb gevoeld. Het kwam van zo diep...” – Nathan Van Hooydonck over hoe Wout van Aerts zege in Parijs-Roubaix hem na zijn gedwongen afscheid eindelijk rust gaf

Er zijn zeges die een carrière definiëren. En er zijn zeges die betekenis dragen voor mensen die zelf niet meer koersen. Voor Nathan Van Hooydonck was het zien van Wout van Aert die eindelijk Paris-Roubaix veroverde niet alleen het meemaken van een goede vriend die een langverwacht Monument wint. Het ging om iets wat onaf was gebleven.

Van Hooydonck kreeg nooit de kans om zijn carrière natuurlijk af te ronden. Een plots hartprobleem in 2023 dwong hem per direct te stoppen, waardoor zijn tijd in het peloton onverwacht eindigde.

Er was geen laatste doel, geen slotcampagne rond de klassiekers, geen mogelijkheid om de rol af te maken die hij jaren vervulde binnen Team Visma | Lease a Bike.

Die rol was altijd verbonden met renners als Van Aert. De zeges die hij mee opbouwde waren zelden de zijne om af te maken, maar ze hoorden wel bij zijn missie.

Toen Roubaix in 2026 kwam, zat Van Hooydonck niet langer als renner in de wedstrijdkaravaan. De omgeving was vertrouwd, maar zijn positie erin totaal veranderd. In De Rode Lantaarn gaf Van Hooydonck toe: “Ik was echt gestrest. Dat heb ik nog nooit meegemaakt.”

Zonder de mogelijkheid om het koersverloop te beïnvloeden, werd het een kwestie van pure verwachting. Hoe dichter Van Aert bij winst kwam, hoe zwaarder het moment woog. “Ik heb altijd geloofd. Ik heb altijd in Wout geloofd. Maar ik was niet zeker.”

Dat geloof kwam niet uit de lucht vallen. De laatste keer dat Tadej Pogačar in een grote sprint man-tegen-man werd verslagen, was op de Champs-Élysées in de Tour de France, waar Van Aert de bovenliggende was.

Toen Van Aert zijn sprint tegen Pogačar op de piste van Roubaix lanceerde, was de reactie instinctief. “Ik zag hem aangaan, keek even weg, en toen ik weer keek… had hij al twee meter. Ik begon veel te vroeg te juichen.”

Wat volgde was meer dan vreugde, het ging dieper. “Het is een emotie die ik zelden heb gevoeld. Het kwam van zo diep… zo speciaal.”

Die woorden monden uit in de zin die zijn dag samenvat. “Dit heeft mijn wielercarrière afgerond.”

De betekenis daarvan wordt duidelijker naast een andere reflectie. “Dit is iets wat we gedaan hebben, maar vooral wat Wout gedaan heeft.”

Het vangt beide kanten van het moment. De gedeelde weg ernaartoe, en de individuele prestatie die het uiteindelijk definieerde. Voor Van Hooydonck geeft juist die balans het gewicht aan de zege. “Dit is wat ik als renner samen met hem wilde bereiken. Dat is niet gelukt. Maar in deze rol kan ik er nog steeds deel van uitmaken.”

Jarenlang was zijn werk gebouwd rond het afleveren van precies dit soort zege. Paris-Roubaix was de koers waarin die inspanning het meest zou tellen.

Voor Van Aert zal de editie 2026 van Paris-Roubaix altijd een bepalende overwinning blijven. Voor Van Hooydonck vervult ze een andere rol. Niet als vervanging van wat verloren ging, maar als manier om een hoofdstuk te sluiten dat nooit op eigen voorwaarden kon eindigen.

En daarom was dit voor hem nooit zomaar weer een zege.