DISCUSSIE | Volta a Catalunya etappe 4 - Gebrek aan ambitie in het peloton roept serieuze vragen op

Etappe 4 van de Volta a Catalunya werd gekenmerkt door een belangrijke parcourswijziging die het karakter van de dag volledig veranderde.

De etappe was oorspronkelijk opgezet als de eerste echte afspraak voor de klimmers, met aankomst bergop in Vallter 2000, maar de organisatie schrapte de slotklim. Wat een bergrit had moeten worden, draaide zo uit op een veel makkelijkere dag, meer geschikt voor sprinters of vluchters.

Zonder de slotklim van 11,4 km aan 7,6% bleven enkel twee vroegere hellingen over: Coll de Parpers en Alt de Sant Feliu de Codines. Beide waren te gematigd om serieuze verschillen te forceren tussen klassementsrenners. Dat opende de deur voor een gecontroleerd koersverloop en vergrootte de kans op een massasprint.

Zoals verwacht ontstond kort na de start een vroege vlucht, met Koen Bouwman, Samuel Fernández, Merhawi Kudus en bergklassementsleider Baptiste Veistroffer die wegsprongen.

De groep bouwde een kleine voorsprong uit, maar nooit genoeg om gerust te zijn, want de sprintersploegen hielden de situatie vanuit het peloton strak onder controle.

Nog voor de vlucht definitief stond, was er al actie bij de tussensprint. Remco Evenepoel bleef attent en won de sprint, goed voor drie bonificatieseconden.

De Brit Tom Pidcock werd tweede en pakte twee seconden, een teken dat de strijd om het algemeen klassement ook op een relatief rustige dag kon doorlopen.

Op de klim naar Sant Feliu de Codines voegde Veistroffer extra punten toe aan zijn bergentotaal, maar de kopgroep viel uiteen. Bouwman en de Fransman lieten zich terugzakken naar het peloton, waardoor alleen Fernández en Kudus overbleven vooraan. Het peloton, vooral aangevoerd door INEOS Grenadiers, liet de kloof nooit gevaarlijk worden.

Op zo’n 60 kilometer van de finish waren er enkele prikken vanuit het peloton, maar geen enkele poging groeide uit tot iets serieus. Ploegen met sprintambities, waaronder EF, INEOS en UAE, hielden het tempo gelijkmatig hoog en brachten de koplopers geleidelijk onder controle.

De vlucht werd uiteindelijk gegrepen op ongeveer 18 kilometer van de meet, net voor een nieuwe tussensprint. Pidcock toonde opnieuw zijn snelheid, pakte nog boni en sloeg even een klein gaatje samen met Simone Gualdi. Florian Lipowitz en Lenny Martinez probeerden over te steken, maar het peloton reageerde snel en dichtte het gat.

In de slotkilometers namen de sprinttreinen het over. INEOS, NSN Cycling en Uno-X kwamen naar voren, elk op zoek naar de perfecte positionering voor hun sprinter.

Uit de laatste bocht kwam Ethan Vernon ideaal uit en hij lanceerde als eerste. Leider Dorian Godon, al tweevoudig ritwinnaar in deze editie, probeerde erover te komen maar geraakte niet voorbij. Vernon hield zijn lijn tot op de streep en pakte de zege, met Godon die tweede werd en Pidcock derde, waarbij die laatste opnieuw waardevolle seconden sprokkelde voor het klassement.

De etappe liep heel anders dan verwacht, maar ook zonder zware bergaankomst zorgde ze voor beweging in het algemeen klassement en bevestigde ze dat deze Volta a Catalunya open en onvoorspelbaar blijft.

Deze etappe werd ingekort en we kregen niet het duel waar we op hoopten tussen de klassementsrenners. In Parijs-Nice hadden we al een aankomst in een skioord, en wat gebeurde daar ook alweer? Precies. Koersorganisatoren blijven finishes ontwerpen waar sneeuw, kou en wind zijn. Heel veel wind.

Over de etappe zelf: ik begrijp echt de gebrek aan ambitie bij sommige ploegen in het peloton niet. Ik noem Team Jayco AlUla. De selectie die zij hier brachten, laat hen niet toe om voor een sprintzege te strijden, laat staan voor winst op een bergaankomst.

Waarom stuurt de sportdirecteur niemand mee in de vroege vlucht? Welke ambitie hebben ze? Wat doen ze überhaupt in de koers? Of nog erger… wat doen ze in het peloton?

Eerlijk gezegd snap ik het niet, en ik zou echt willen weten wat er omgaat in de hoofden van die sportdirecteurs. En was ik investeerder, eigenaar… dan stelde ik vragen. Heel veel vragen.

Het peloton maakte er vandaag in wezen een toertocht van. Het was ook een zonnige dag. Pas aan het einde, richting finish, zagen we echt koers. Ik ben blij om te zien dat Remco Evenepoel, ondanks zijn zware val van gisteren, in orde lijkt.

João Almeida verloor nog een ploegmaat, en UAE Team Emirates - XRG is naar mijn mening de zwakste ploeg onder de kandidaten voor het algemene klassement.

De Emiraten staan er niet om bekend perfect georganiseerd te zijn rond hun kopman, en vandaag werd duidelijk dat Almeida in de bergen op zichzelf aangewezen zal zijn.

De twee renners die hem de komende dagen kunnen helpen, hadden vandaag voor de ritzege moeten gaan. Brandon McNulty en Marc Soler op kop van het peloton in de slotkilometers zien, deed me bijna lachen.

Weinig om over te schrijven vandaag; het meest opvallend was de afwezigheid van actie, meer dan de actie zelf.

Pogingen om een kopgroep van niveau te vormen zijn na vier dagen vrijwel onbestaand in deze koers, teleurstellend qua spektakel en ook moeilijk te verklaren. Caja Rural en Kern Pharma zetten vandaag niemand mee in de vlucht en leken niet eens te proberen deel te nemen aan de koers.

Zonder klassementsambities en zonder sprinter hebben beide wildcard-ploegen – ze zijn hier niet automatisch – hun renners blijkbaar opgedragen niet voor een etappezege, tv-/sponsorexposure, de bergtrui of een prijs voor strijdlust te gaan die hen op het podium had kunnen brengen.

Dat is echt onbegrijpelijk als je bedenkt dat ze met brede selecties starten en de meesten zich niet sparen voor een betere gelegenheid later in de week.

Dat valt me bovenal op in deze editie van de Volta a Catalunya, waar etappes 2 en 3 bescheiden kopgroepen kenden en vandaag slechts twee renners voorop reden (hulde aan Burgos en Euskaltel die tenminste nog wat zichtbaarheid en vermaak brachten).

Er is geen Pogacar, geen van der Poel en geen dominante sprinter aanwezig, maar veel ploegen lijken tevreden naar huis te gaan zonder resultaat en laten hun beste kansen liggen. Ja, dat is makkelijk gezegd vanachter het scherm, dat besef ik, maar op een gegeven moment is het overduidelijk dat sommige teams niet eens “hun kans wagen”, zoals men zegt.

En ik wijs niet alleen hen met de vinger. Jayco en Alpecin proberen het niet, Modern Adventure mikte op de sprint maar had in zijn eerste WorldTour-koers meer initiatief kunnen tonen… En ik merkte vandaag dat alleen Picnic PostNL ontbreekt in de wedstrijd, terwijl ik aannam dat de UCI dat niet toestond in een top-WT-koers; zij zouden anders ook via de vlucht hebben kunnen verrassen.

Met de slotklim geschrapt, werd het een reguliere sprintersetappe, de derde op rij in een koers waarin ik er maar één verwachtte (op etappe 2). Ik dacht dat NSN zijn lead-out te vroeg en te hard inzette, maar dat bleek een misvatting.

Ze hadden de beste lead-out van het peloton en met een perfect getimede sprint in een riskante (en illegale? ik denk van wel?) finale met een rotonde in de allerlaatste meters, sprintte Ethan Vernon naar een zege die zijn koers redt. Tom Pidcock pakte 9 bonificatieseconden, zeker niet onbelangrijk en het vermelden waard, ook al worden de verschillen morgen naar verwachting flink groter.