“Zelfs thuis bij de kinderen zijn was moeilijk” – Christophe Laporte legt de brute realiteit achter zijn nachtmerrieperiode bloot

Christophe Laporte oogt allerminst als een renner in opbouw. Een vroege seizoenszege en een sterke beurt in de Omloop Het Nieuwsblad passen bij iemand die alweer op hoog niveau koerst, opnieuw in het ritme van de klassiekers zit.

Precies daarom is de omvang van wat daaraan voorafging zo makkelijk te onderschatten.

Want de Laporte die het grootste deel van vorig seizoen ontbrak, was niet simpelweg uit vorm of laag in koersdagen. Hij kon zich soms überhaupt niet normaal redden. “Zelfs thuis zijn met de kinderen was moeilijk. Ik had hoofdpijn en was constant moe. Niets was leuk,” vertelt hij aan Team Visma | Lease a Bike. “Dat was de zwaarste periode uit mijn carrière.”

Dat is niet de taal van een renner die een tegenslag managet. Het is de realiteit van iemand wiens leven, niet alleen zijn carrière, op pauze stond.

Toen Laporte verdween uit de koersen die hem mede definieerden, had hij zich al gevestigd als een van de meest complete renners van het peloton. Zijn campagne van 2023, gebouwd op grote klassiekerzeges en een Europese titel, plaatste hem centraal in de eendagsstructuur van Team Visma | Lease a Bike. Wat volgde was geen dip. Het was een stop.

Een cytomegalovirus-infectie haalde elke continuïteit weg en maakte plaats voor dagelijkse onzekerheid, zonder duidelijke tijdlijn en zonder garanties op vooruitgang. “Je wordt elke ochtend wakker in de hoop je beter te voelen, en als het zo lang duurt, ga je denken dat dat moment misschien nooit komt.”

Het uitblijven van verbetering, meer dan de ziekte zelf, werd de bepalende uitdaging. “Het lastigste is dat je elke dag verbetering verwacht. Als die uitblijft, begin je het vertrouwen te verliezen.”

Pogingen om een terugkeer te plannen, versterkten die onzekerheid alleen maar. “We bleven doelen stellen, hopend dat ik dan misschien terug kon komen. Maar we bleven ze opschuiven.”

In die context werd het idee van koersen snel irrelevant. “Op een bepaald moment moest ik me eerst weer goed voelen in mijn lichaam, voordat ik überhaupt aan fietsen kon denken.”

Wie alleen naar uitslagen kijkt, ziet een Laporte die terugkeert naar zijn verwachte niveau. Een zege, een bijna-treffer, zichtbaar van voren in de koersen die ertoe doen. Maar die lezing mist een cruciaal detail.

Er was geen geleidelijke opbouw van eind 2024 naar begin 2025. Geen gestage progressie. Geen gecontroleerde terugkeer in vorm. Er was een breuk. “Ik kon niet langer dan 20 minuten wandelen zonder me heel slecht te voelen. Ik lag de hele dag op de bank,” legt hij uit.

De kloof tussen die realiteit en zijn huidige niveau is geen voortzetting. Het is wederopbouw. “Ik voel me nu goed. Veel beter dan vorig jaar. Na zo’n lange periode moest ik mezelf bewijzen dat ik het nog kon.”

Dat onderscheid is relevant voor het klassieke werk. Laporte hoort weer bij het gesprek, opnieuw een renner die koersen kan kleuren in plaats van overleven. Maar dit is niet hetzelfde traject dat in 2023 omhoog wees. Het is een nieuw vertrekpunt, bereikt na een periode waarin alles teruggebracht werd tot de basis. “Het is fijn om terug te zijn. Ik heb het vorig jaar gemist.”

Het doel blijft echter ongewijzigd. “Ik wil proberen een klassieker te winnen. Dat is mijn doel, en ook dat van de ploeg. Ik heb de benen en ik ben er klaar voor.”

Wat wel veranderd is, is de context eromheen. Niet de ambitie van een renner die voortbouwt op succes, maar van iemand die al door een fase ging waarin zelfs het idee van koersen ver weg voelde.

En precies dat maakt zijn aanwezigheid opnieuw aan het front minder een terugkeer, en meer iets dat vanaf de grond is heropgebouwd.