DISCUSSIE – Giro d’Italia, etappe 5 – Hondenweer, chaos, drama. Tweede zege voor UAE, Eulálio toonde zijn klasse, klassementsfavorieten waren overmoedig

De vijfde etappe van de Giro d’Italia leverde een van de wildste finales van deze editie op, met Igor Arrieta die in de laatste meters de zege afsnoepte van Afonso Eulálio na een chaotische reeks valpartijen, fouten en omgekeerde fortuinen.

Terwijl Arrieta het grootste succes uit zijn carrière vierde voor UAE Team Emirates - XRG, had Afonso Eulálio alsnog reden tot glimlachen. De Portugees nam de leiding in het klassement over en trok de roze trui aan, ten koste van Giulio Ciccone, na een buitengewone dag in Zuid-Italië.

De etappe van Praia a Mare oogde op papier al riskant lang voor de start. Ondanks slechts twee gecategoriseerde beklimmingen slingerde het parcours voortdurend op en neer over smalle, door regen doornatte wegen. De sleutelpassage was de Montagna Grande di Viggiano, een lange klim van tweede categorie met meerdere venijnige stroken boven tien procent, op ongeveer veertig kilometer van de finish.

Vanaf de openingskilometers lag het tempo genadeloos hoog. Hevige regen maakte de wegen verraderlijk, maar hield de aanvallen niet tegen. Victor Campenaerts was namens Team Visma | Lease a Bike een van de meest actieve coureurs, terwijl ook Giulio Ciccone zelf kort deel uitmaakte van een vroege uitval.

De herhaalde demarrages scheurden het peloton snel uiteen. Met nog zo’n 180 kilometer te gaan bleven er amper veertig renners over in de hoofdmoot, al waren alle klassementsmannen nog present.

Dat moment opende de deur voor een gevaarlijke kopgroep. Afonso Eulálio ontsnapte samen met oud- leider Guillermo Thomas Silva en Einer Rubio. Campenaerts sloot later aan met Gianmarco Garofoli, waarna nog meer renners de sprong maakten, onder wie Jhonatan Narváez, Igor Arrieta, Ben Turner, Lorenzo Milesi, Manuele Tarozzi, Martin Tjotta, Christian Scaroni en Darren Rafferty.

Daarachter probeerde Lidl-Trek de voorsprong te managen via het werk van Amanuel Ghebreigzabhier, maar Ciccone’s ploeg zat al vroeg krap in helpers. Later kwam ook Red Bull - BORA - hansgrohe op kop om te helpen met de achtervolging.

Bij de nadering van de Montagna Grande di Viggiano rook Igor Arrieta aarzeling achter zich en plaatste hij een beslissende aanval vanuit de kopgroep. De jonge Spanjaard sloeg snel een stevige kloof terwijl de achtervolgers moeite hadden met de organisatie. Scaroni probeerde te reageren, maar zijn versnelling bracht vooral Eulálio naar de eenzame leider toe.

De Portugees maakte net voor de top de aansluiting en het duo ging meteen vol door over het glooiende terrein daarna. Daarachter kreeg het peloton geen grip meer. Giulio Ciccone, op Derek Gee na geïsoleerd, probeerde uiteindelijk zelf nog te rijden, maar de vlucht was al te ver vertrokken.

Met veertig kilometer te gaan groeide de voorsprong van twee naar bijna vier minuten. Afonso Eulálio werd plots virtueel leider en kilometer na kilometer gleed de roze trui uit Ciccone’s handen.

Toen brak de wanorde los. Binnen de laatste tien kilometer ging Igor Arrieta onderuit toen hij risico’s nam in een natte afdaling. De Spanjaard schoof onderuit in een bocht en verloor meer dan dertig seconden. Eulálio leek ineens zowel op de etappezege als op de leiderstrui af te stevenen.

Maar met nog zeven kilometer te gaan ging de Portugees in bijna identieke stijl onderuit. In een oogwenk stond de koers weer op zijn kop.

De twee leiders kwamen terug samen en reden door, al leek Eulálio meer gefocust op maximale tijd voor het algemeen klassement dan op de etappe zelf. Toch was het spektakel nog niet klaar. Even later sloeg Igor Arrieta een verkeerde afslag in en verloor hij kort opnieuw het contact.

Zelfs toen gaf de Spanjaard niet op. In de slotkilometer zette Igor Arrieta nog één wanhopige achtervolging in, sloot meter voor meter het gat en passeerde Afonso Eulalio pal op de streep voor een verbluffende comebackzege.

Het was een finale die zich elke paar seconden leek te herschrijven en die zomaar een van de bepalende etappes van deze Giro d’Italia kan worden.

Vandaag was zo’n dag die herinnert waarom de Giro d’Italia een van de meest onvoorspelbare en meeslepende koersen blijft. Iedereen in het peloton kreeg een mokerslag op de fiets. Aanvallen, tegenaanvallen, valpartijen, regen, onophoudelijke regen, kou… en uiteindelijk de zege van Igor Arrieta en opnieuw een wissel van leider, met de Portugees Afonso Eulálio die het podium op mocht voor de Maglia Rosa.

Het slot was een scenario uit een dramatische film waardig. Eerst leek Eulálio op weg naar de grootste zege uit zijn loopbaan nadat Arrieta onderuitging in een verraderlijke afdaling. Maar de chaos was verre van voorbij. Met zeven kilometer te gaan was het de Portugees van Bahrain - Victorious die tegen het asfalt ging, waardoor de jonge Spanjaard van UAE Team Emirates - XRG zich terug naar de kop van de koers kon vechten.

Toen volgde nog een wending. Met minder dan twee kilometer te gaan leek Arrieta de controle over zijn fiets te verliezen nadat hij wegschoot op een nat putdeksel, waardoor hij rechtdoor ging en Eulálio ogenschijnlijk vrije baan kreeg naar de zege. Maar de Spanjaard weigerde zich neer te leggen.

Arrieta zette één laatste, wanhopige achtervolging in. Meter voor meter dichtte hij het gat, haalde de jonge Portugees in op enkele honderden meters van de streep en vloog vervolgens weg naar de overwinning in wat meteen een van de meest dramatische etappes van deze Ronde werd.

Voor de jonge renner uit Figueira da Foz eindigde de dag toch met een moment dat zijn stoutste dromen overtrof. De Maglia Rosa aantrekken betekent veel meer dan alleen de leiding nemen; het bevestigt zijn immense talent en zijn opmerkelijke opmars in de sport. Iets meer dan een jaar geleden koerste Eulálio nog voor Continental-ploeg ABTF Betão - Feirense. Vandaag staat hij bovenaan het algemeen klassement in de grootste koers van italië.

Het verhaal van Afonso Eulálio bewijst dat als dromen echt je leven sturen, de enige optie is je mouwen op te stropen en er met alles wat je hebt voor te vechten.

Een dag om te onthouden, om vele redenen. Natuurlijk, als Portugees is er een flinke voorkeur voor het succes van Afonso Eulálio. Een renner die uit de lokale rangen kwam en met een enorme verrassing de stap naar de World Tour zette...

Ik sprak hem één-op-één voor zijn eerste koers als World Tour-renner en opnieuw in december, nadat hij zijn echte potentieel toonde in een doorbraakseizoen. Een schok? Nee, hij is een geweldige renner, niet op 10/10-niveau, maar wel met die ‘it factor’.

Een renner die excelleert op lange en korte klimmen, en met groot uithoudingsvermogen – iets dat nu belangrijker is dan in de voorbije decennia. Hij heeft precies de juiste set aan kwaliteiten om te doen wat hij vandaag deed: tegelijk een sterke coureur en iemand zonder grote naam, op wie niemand specifiek zat te letten.

Een massale en eerlijke strijd om de vroege vlucht, extreme weersomstandigheden die de variabelen voor alle renners vergrootten – sommigen gingen volledig stuk, kijk maar naar Einer Rubio die anders misschien naar roze was gegaan. In het peloton begon Lidl-Trek sterk aan de dag en ze achtervolgden met bijna alles, maar het was niet mogelijk het gat te dichten.

Ja, ze hadden Derek Gee kunnen opbranden voor een (nadruk op: kans) om in het roze te blijven, maar ik begrijp waarom dat het hen niet waard was. Als Ciccone had doorgejaagd, had hij zichzelf opgeblazen en de trui toch verloren. Niemand wilde rijden, maar je kunt in die situatie niet naar één specifieke ploeg wijzen, want op papier zijn Eulálio en Arrieta geen bewezen renners voor een Grote Ronde.

De strijd om het podium in het klassement blijft hetzelfde, maar Eulálio en Arrieta zorgen nu voor die ‘wat als’-factoren die de Giro vaak brengt. En beiden zijn sterke klimmers, onderschat ze niet, zeker niet als ze hierdoor in de top 10 eindigen. Ze waren de twee beste klimmers uit de kopgroep en maakten het verschil waar het telde.

Die etappefinale, eentje voor de eeuwigheid… Arrieta crasht en het is klaar. Eulálio crasht en raakt geblesseerd, ze komen weer samen en het lijkt over voor Eulálio. Dan verknalt Arrieta een bocht en is zijn kans opnieuw weg, dacht ik. De Spanjaard maakte vervolgens een ongelooflijke remonte, geholpen door Eulálio’s leegte en blessure. Een zeer begrijpelijk emotionele zege, dik verdiend; en Eulálio’s roze trui is eveneens meer dan verdiend.

Een dag om te koesteren voor het Spaanse wielrennen, want Igor Arrieta boekte zijn eerste ritzege in een Grote Ronde na een felle strijd met Afonso Eulálio en de wielergoden zelf. Amper 23 jaar oud won de Navarrese renner de vijfde etappe van de Giro d'Italia met een opmerkelijke portie veerkracht, grinta en vastberadenheid.

Arrieta viel aan vanuit een grote kopgroep in de laatste 50 kilometer van de etappe. Later kwam de Portugese renner Eulálio bij hem aansluiten, wat leidde tot een dramatische finale waarin beide renners uiteindelijk ten val kwamen.

De renner van UAE Team Emirates - XRG miste met minder dan twee kilometer te gaan een bocht en schoof via de uitloopstrook door. Maar Arrieta sprong meteen weer op, lanceerde een ultieme inspanning en haalde de Bahrain Victorious-renner in en voorbij, precies op de streep in Potenza.

Het was een prestigieuze overwinning voor een renner wiens contract in december afloopt, en die nu ongetwijfeld geen gebrek aan geïnteresseerde ploegen zal hebben die in de rij staan voor zijn handtekening.

Ondertussen was het opnieuw een rampdag in wat tot dusver een chaotische en noodlottige Giro is voor de hoofdrolspelers in de strijd om de Maglia Rosa in Rome. De koers mist duidelijk Tadej Pogacar nu hij niet aan de start staat.