De haast om de meest uitzonderlijke moderne outlier van het wielrennen te kopiëren kost de sport mogelijk meer dan ze beseft. Voormalig wegkapitein van UAE Team Emirates
Matteo Trentin uitte een duidelijke waarschuwing over de koers van talentontwikkeling aan de top, en stelde dat de obsessie van de sector om een nieuwe
Tadej Pogacar te vinden inmiddels een prijs heeft gekost.
“Ik denk dat er de afgelopen jaren een grote fout is gemaakt door koste wat kost de volgende Pogacar te willen vinden, en dat we daarbij veel talenten zijn kwijtgeraakt,”
analyseerde Trentin in de Bici Sport Podcast.Dit is niet de stem van een buitenstaander. Trentin reed drie seizoenen naast Pogacar bij UAE Team Emirates en was een van de ervaren krachten binnen een ploeg gebouwd rond de snelle opmars van de Sloveen. Hij zag van dichtbij hoe een generatiefenomeen eruitziet. Zijn punt is niet dat Pogacars doorbraak voortijdig of kunstmatig was. Wel dat die uitzonderlijk was.
Het gevaar, volgens Trentin, schuilt erin om de uitzondering als blauwdruk te behandelen.
Fysiek klaar is niet mentaal klaar
“Dat iemand er fysiek klaar voor is, betekent niet dat hij er mentaal klaar voor is,” vervolgde hij.
Dat onderscheid vormt de kern van zijn betoog. Pogacars vroege dominantie, met meerdere grote rondes op zijn naam op een leeftijd waarop vorige generaties nog leerjaren doormaakten, verschoof de verwachtingen in het peloton. Ploegen scouten en tekenen jonger. Resultaten worden eerder geëist. Vergelijkingen volgen sneller.
Trentin werd prof in 2011 en bouwde zijn loopbaan gestaag uit, met etappezeges in alle drie de Grote Rondes en de Europese titel op de weg in 2018, voordat hij bij UAE doorgroeide tot wegkapitein. In die periode werden de marges kleiner en de professionele eisen groter.
“Het leven van een prof vraagt veel, want je kunt veel vanuit huis doen, maar dat betekent dat je je training, je voeding, je rust, en het reizen naar wedstrijden zelf moet managen. Zoveel dingen die het verschil maken.”
De werkdruk van de moderne renner reikt ver voorbij de koersdag. Data-analyse, strikte voedingsprotocollen, jaarrond intensiteit en constant reizen zijn de norm. Voor een 19-jarige die direct in dat ecosysteem stapt met het label “de nieuwe Pogacar” kan de mentale belasting gelijk oplopen met de fysieke.
Als Trentin zegt dat de sport “veel talenten is kwijtgeraakt”, doelt hij op renners die fysiek wel meekonden, maar nog niet toegerust waren voor het totaalpakket van dat leven.
Een outlier, geen sjabloon
Pogacar stapte in 2019 in bij UAE Team Emirates en werd razendsnel het zwaartepunt van de ploeg. Begin twintig had hij tactische normen en wedstrijdkalenders herschikt, met zeges in Grote Rondes en Monumenten in een stijl die los stond van het verleden.
Voor ploegen beïnvloedt dat soort succes logischerwijs de manier van rekruteren. Als één renner kan domineren op zijn 21e of 22e, waarom wachten tot 27?
Trentins waarschuwing suggereert dat het antwoord geduld is.
Zijn kritiek doet niets af aan Pogacars palmares. Integendeel, ze onderstreept hoe zeldzaam het is. Een generatie- talent kan organisch opstaan. Proberen er één te fabriceren door elke beloftevolle junior versneld in een leidersrol te duwen, levert mogelijk evenveel slachtoffers als kampioenen op.
De volgende Pogacar komt misschien ooit. Trentins punt is dat hem forceren de echte vergissing is.