“Voor mij ontstaan diamanten niet onder druk”: Cameron Mason legt WK-mislukking uit

Je vindt zelden een meer “op & neer” carrière in de cross dan die van Brits kampioen Cameron Mason. De 25-jarige staat al jaren op de drempel van de wereldtop. Maar telkens wanneer het lijkt alsof Mason doorbreekt, valt hij terug naar middelmaat met een resultaat zoals een 21e plaats op het recente World Championships – een scherp contrast met zijn top 5 op de European Championships aan het begin van deze winter.

Mason is zich pijnlijk bewust van die grilligheid en ging daarom naar sociale media om uit te leggen waarom het zo lastig is om bijna elke cross, ook de belangrijkste, op topniveau af te leveren.

“Ik presteer vaak per ongeluk, als bijproduct van ergens anders voor gaan, een ander gevoel najagen of een ander pad inslaan. Een resultaat op papier doet het meestal niet voor mij,” begint Mason zijn lange post op Instagram. “Maar het is wél wat telt in de profsport. Dus als er een traditionele topwedstrijd komt, zoals World Champs, en het hoofddoel is presteren, vind ik het moeilijk om te doen wat nodig is.”

Hij vervolgt: “Ik denk dat het komt doordat ik zoveel energie steek in ‘aan’ staan, dat ik vergeet dat ik juist ‘uit’ moet staan om het beste uit mezelf te halen. Koersen zonder aannames, verwachtingen en grenzen. Zoals wanneer ik in juni een doorsnee ritje doe rond Mid Lothian. Diamanten worden voor mij niet onder druk gemaakt, maar gevonden in het hoge gras, buiten de gebaande paden.”

Mason lijkt er zeker de voorkeur aan te geven om voor de start “in zijn bubbel te blijven”, maar soms kun je het belang van de wedstrijd niet “gewoon relativeren”. En als die gedachte eenmaal in zijn hoofd kruipt, valt het kaartenhuis soms in elkaar. Zoals afgelopen zondag in Hulst.

“In een normale baan zou ik natuurlijk niet online aan duizenden mensen vertellen over mijn slechte dag op kantoor. Maar in een normale baan heb je die slechte dagen ook niet voor het oog van duizenden toeschouwers. Daarom vind ik het gepast om hier publiekelijk over te schrijven.”

Uiteraard start Mason het liefst altijd in topvorm, maar hij erkent dat je de hoogtepunten pas echt waardeert dankzij de dieptepunten. “Het is moeilijk om nog te bepalen wat een ‘off-day’ is. Maar om te weten wat een off-day is, moet je weten wat een ‘on-day’ is. Ik weet heel goed hoe die dagen voelen. Daarom is mijn huidige situatie extra lastig.”

En zoals elke atleet werkt Mason hard om zijn beste niveau te halen. Toch kunnen soms zelfs de beste benen geen wonderen verrichten als het hoofd niet meewerkt.

“Ik weet hoe ik moet trainen, herstellen, afzien, koersen, eten, slapen enzovoort, en ik weet hoe ik moet presteren. Maar ik weet niet hoe ik dat altijd moet doen, bij elke cross, op alle grote dagen. Ook al weet ik veel over wat mij laat presteren, het zit ’m in dat kleine beetje onbekenden waar ik wekenlang naar heb gekeken, geanalyseerd en me zorgen over heb gemaakt.”

“Ondanks de puzzel hierboven, zou ik middelmaat niet inruilen voor die magische momenten. Ik ben bevoorrecht om die highs te voelen, net zo goed als de lows. Ik heb gewoon een kort geheugen, zoals iedereen, dus het is makkelijk om het goede en het slechte te vergeten terwijl ik gewoon doorduw.”