“Mathieu van der Poel is de beste veldrijder ooit” - Sven Nys geeft de fakkel door nu zijn legendarische World Cup-record in Maasmechelen is geëvenaard

Records kunnen geruisloos sneuvelen. Dit record deed dat niet. In Maasmechelen overleefde Mathieu van der Poel zijn meest turbulente cross van de winter en bereikte 50 World Cup-zeges, gelijk met de maatstaf die een decennium lang het moderne veldrijden definieerde. De context telt. Net als de woorden van de man wiens merk zojuist is geëvenaard.

Spreken met Sporza vóór de wedstrijd, Sven Nys kaderde het moment met een helderheid die nog scherper voelt nu het getal echt is.

“Het is een eer dat ik 50 heb kunnen winnen,” zei Nys. “Dat record stond tien jaar, en dit weekend wordt het gebroken door een heel mooie naam. Hij is de beste veldrijder die ooit gekoerst heeft. Ik ga er vandaag nog meer van genieten.”

Die woorden waren geen voorspellingen vermomd als lof. Het was context van de renner die de standaard bezat. Maasmechelen leverde simpelweg het bewijs.

Van der Poel reed niet op zijn gemak naar 50. Twee lekke banden, allebei op het slechtst denkbare moment, dwongen hem in energievretende achtervolgingen en ontnamen de controle die zijn ongeslagen winter typeert. Op de klimmetjes waren er bijna-missers en van achteren kwam onophoudelijke druk. Op een gegeven moment leek de race te glippen.

Daarom weegt de beoordeling van Nys nu extra zwaar. Het record werd niet geëvenaard door vanzelfsprekendheid, maar door veerkracht. Van der Poel bouwde zijn koers opnieuw op in zijn eigen tempo, beperkte risico wanneer het ertoe deed, en plaatste de beslissende versnelling toen de gaten vielen. Het was dominantie die werd getest, niet verondersteld.

Nys heeft dit nooit als verlies gekaderd. Hij noemde het opvolging. “Ik heb gedaan wat ik kon doen, met al mijn talenten en tekortkomingen. Elke generatie heeft zijn kampioenen,” zei hij, terugblikkend op zijn eigen carrière. De implicatie is duidelijk. Records zijn mijlpalen, geen bezittingen.

Wat Van der Poel onderscheidt, volgens Nys, is niet alleen het cijfer achter zijn naam. “Nu zien we een prachtige kampioen in Van der Poel. In meerdere disciplines zelfs, iets wat ik in mijn carrière nooit heb kunnen doen,” zei hij. “In het veldrijden kon ik me staande houden, maar wat er nu rondrijdt met Van der Poel is van een zeer hoog niveau.”

Maasmechelen toonde die breedte onder druk. De techniek, het herstel, het oordeel, op momenten dat de koers om beheersing vroeg in plaats van brute kracht. Het is één ding om herhaaldelijk te winnen. Het is iets anders om te winnen op dagen waarop het script instort.

Van der Poels eigen reactie na de finish sprak tot die balans. Hij erkende de energiekost van de lekke banden en de noodzaak om risico te managen, en beschreef een dag die “niet zonder strijd” kwam, met voldoening over het gevoel eerder dan de marge. De opluchting was zichtbaar.

Nys’ laatste World Cup-zege dateert van tien jaar geleden, in Koksijde in 2015, vóór een nieuwe generatie waarin Van der Poel zelf al meereed. Tien jaar later is het aantal geëvenaard. De manier waarop telt. Net als het endorsement.

Dit was geen ceremonie van fakkeloverdracht. Hij werd doorgegeven in context, met het record geëvenaard op de zwaarste dag van de winter en met de meest gezaghebbende stem van de sport die precies uitlegt waarom dat ertoe doet.