“Ik had nooit gedacht dat ik hier zou staan” - Van der Poel komt op gelijke hoogte met de legendarische Sven Nys na 50e World Cup-zege in Maasmechelen

De zege van Mathieu van der Poel in Maasmechelen blijft niet alleen hangen om wat hij ermee veiligstelde, maar vooral om de manier waarop dat gebeurde.

In een wedstrijd getekend door lekke banden, druk en herhaaldelijk wisselende verhoudingen, pakte de wereldkampioen zijn 50e World Cup-zege in het veldrijden en kwam hij op gelijke hoogte met Sven Nys na zijn meest turbulente optreden van deze ongeslagen winter.

“Heel mooi,” glimlachte Mathieu van der Poel in zijn interview na afloop. “Toen ik begon met veldrijden keek ik op naar Sven. Ik had nooit gedacht dat ik hier zou kunnen staan.”

Dat getal brengt Van der Poel naast Sven Nys, de renner die een tijdperk in de discipline bepaalde en wiens World Cup-record lang onaantastbaar leek. Dat Van der Poel dat evenaarde in een cross waarin zijn dominantie herhaaldelijk onder druk stond, vergrootte alleen maar het gewicht van het moment.

Anders dan bij veel van zijn zeges deze winter had Van der Poel in Maasmechelen weinig controle. Twee lekke banden, beide vlak na de materiaalzone, dwongen hem tot lange achtervolgingen en namen de marge weg die hij de voorbije maanden zo vaak had.

“En beide keren net na de materiaalpost,” legde hij uit. “Het kostte me veel energie, maar gelukkig kon ik de situatie telkens weer rechtzetten.”

In plaats van paniek koos Van der Poel voor beheersing. Zich bewust van de risico’s op een veeleisend parcours weerstond hij de verleiding om te hard terug te knokken. “Ik heb geprobeerd het gat op mijn eigen tempo te dichten,” zei hij. “Ik wilde oppassen om niet opnieuw lek te rijden.”

Die aanpak bleek beslissend. Terwijl de koers achter hem desintegreerde door fouten en valpartijen, bouwde Van der Poel zijn positie methodisch weer op, herwon uiteindelijk de kop en overleefde nog een late schrik om de zege veilig te stellen. “Het kwam vandaag niet zonder strijd,” gaf hij toe. “Maar ik ben blij met het gevoel.”

De opluchting was zichtbaar bij het passeren van de streep. Dit was geen zege op basis van onvermijdelijkheid, maar van koelbloedigheid onder aanhoudende druk. Door zijn 50e World Cup-zege te boeken op een dag waarop zijn ongeslagen winter het dichtst bij breken kwam, onderstreepte Van der Poel waarom hij nu naast de grootste naam uit de veldrijgeschiedenis staat, en waarom zelfs zijn moeilijkste dagen toch hetzelfde eindigen.