“Ze kwamen behoorlijk dichtbij…” – Tim Wellens perst zich leeg en houdt Tom Pidcock af met solozege in de Clásica Jaén

Tim Wellens omschreef zijn zege in de Clásica Jaén als het resultaat van een vroege keuze die discipline vereiste in plaats van agressie, nadat hij besloot te gaan lang voordat de koers haar natuurlijke spanningspunt bereikte.

Voor Wellens was niet de eindmarge bepalend, maar het feit dat hij anderen tot reageren dwong terwijl hij zijn eigen inspanning onder controle hield.

“Ik denk dat de tactiek duidelijk was,” zei hij na afloop tegen Cycling Pro Net. “We kwamen hier met een heel sterke ploeg en daar moesten we gebruik van maken. We wilden altijd iemand vooruit hebben zodat de anderen moesten achtervolgen.”

Die beslissing bepaalde hoe hij de rest van de koers reed. Eenmaal los was het doel niet langer om de voorsprong koste wat het kost te vergroten, maar om het vermogen te doseren terwijl de dynamiek achter hem steeds complexer werd.

Wellens erkende dat de koers verre van beslist was toen hij voor het eerst wegreed, en dat terughoudendheid essentieel was met nog zoveel kilometers te gaan. “Ik wist dat het heel ver van de finish was, dus ik kon niet vol doorgaan,” legde hij uit. “Ik was blij dat hij aanviel, zodat hij ook moest afzien.”

Door de druk achter zich te laten oplopen in plaats van op elke demarrage te reageren, kon Wellens binnen zijn limieten rijden terwijl anderen tot herhaalde versnellingen werden gedwongen. De achtervolging werd gaandeweg selectiever, met renners als Thomas Pidcock die uitgroeiden tot de meest constante dreiging in plaats van een volledig georganiseerde eenheid.

De voorsprong slonk, maar niet abrupt. Voor Wellens was dat onderscheid belangrijk. “Er waren momenten dat ik moest afzien,” zei hij. “Maar ik kon mijn wattages rijden en ik had echt een goed gevoel.”

Het meest onrustige moment in de finale kwam niet door de achtervolging, maar door het parcours. Met nog ongeveer 16 kilometer te gaan stond Wellens op het punt de koers te verliezen in een bocht.

“In mijn hoofd spande ik mijn spieren al om de val op te vangen, omdat ik dacht dat ik ging liggen,” zei hij. “Maar uiteindelijk had ik veel geluk dat ik het kon redden, want zoals ik zeg, in mijn hoofd lag ik al op de grond te lijden.”

Dat voorval onderstreepte hoe smal de marges waren geworden na zo’n lange solo. Vanaf dat moment draaide het net zozeer om concentratie als om pure kracht.

Toen Wellens eindelijk de finish bereikte, overheerste opluchting meer dan vreugde. Het plan waar hij eerder voor had gekozen, was herhaaldelijk getest. Door de achtervolging, door de vermoeidheid en door de weg zelf, en het hield stand.