“We moeten gewoon blij zijn… de beste renner ooit koerst” - Mads Pedersen accepteert de realiteit van koersen tegen Tadej Pogacar, Deen wordt vijfde in de Ronde van Vlaanderen

De vijfde plaats van Mads Pedersen in de Ronde van Vlaanderen kwam aan het einde van een koers waarin de uitkomst minder door tactiek en meer door de aanwezigheid van één renner werd bepaald.

Terwijl Tadej Pogacar naar de zege in Oudenaarde snelde, streed de kopman van Lidl-Trek om de ereplaatsen, onderdeel van een achtervolgende groep die gaandeweg de aansluiting verloor op de beslissende versnellingen op de kasseiklimmen.

Achteraf overheerste bij Pedersen geen frustratie, maar het besef welk niveau nodig is om een race te winnen die steeds meer door de Sloveen wordt gedicteerd.

“Voor nu moeten we gewoon blij zijn dat de beste wielrenner ooit rondrijdt en een show neerzet, en dan hopen dat hij niet terugkomt zodra hij alles gewonnen heeft,” zei hij tegen TV 2 Sport.

De vraag hoe Pogacar te stoppen blijft het peloton bezighouden, en Pedersen gaf een openhartig antwoord toen hem dit rechtstreeks werd gevraagd. “Als ik het wist, gaf ik je een heel goed en diep antwoord, maar het probleem is dat ik het eerlijk gezegd niet weet,” gaf hij toe. “Ik werk gewoon zo hard mogelijk om de beste versie van mezelf te zijn wanneer we in deze koersen starten.”

Die onzekerheid weerspiegelt een bredere realiteit. Zelfs als renners proberen Pogacars zetten te anticiperen, blijken de beslissende versnellingen op hellingen als de Oude Kwaremont lastig te pareren, waarbij kleine gaatjes uitgroeien tot winnende marges.

Een vaak genoemd antwoord is collectieve actie, waarbij concurrerende ploegen samenwerken om Pogacars invloed te beperken. Pedersen bevestigde dat zulke pogingen niet louter theoretisch zijn. “Geloof me, dat doen we,” zei hij op de vraag of renners de krachten bundelen tegen hem.

Toch maken de dynamiek en belangen in een Monumentfinale dat lastig. “Velen van ons hebben dezelfde doelen en willen op dezelfde manier koersen. Natuurlijk maken we gebruik van elkaar en praten we dingen door. In die momenten proberen we samen te werken.”

De realiteit kantelt echter in de slotkilometers. “Als je zonder ploeggenoten zit en je rijdt in de laatste tien kilometer van de Ronde van Vlaanderen, en we zijn daar met vier of vijf man – Remco, Mathieu, Tadej, Van Aert en ik – dan ga ik niet tegen Van Aert zeggen dat we om beurten moeten aanvallen. Dan wint hij misschien de koers en heb ik mijn eigen kans weggegooid.”

Die spanning tussen samenwerken en zelfbehoud dwingt renners tot een lastige afweging. “Ja,” antwoordde Pedersen op de vraag of je bereid moet zijn te verliezen om te kunnen winnen. “Misschien is dat wat ik geleerd heb – en wat ik moet gebruiken. Dat ik bereid moet zijn te verliezen om te winnen.”

Voorlopig blijft de realiteit echter onveranderd. Tegen Pogacar bieden zelfs goed getimede demarrages en collectieve intenties geen enkele garantie op succes.

Pedersens vijfde plaats weerspiegelt zowel zijn niveau als de grenzen die worden opgelegd door een koers die opnieuw werd beslist door de sterkste man op de weg.