“Ik wilde Remco zéker niet terug…” – Tadej Pogacar pakt tweede Monument van 2026 en houdt jacht op vijf Monumenten in één jaar levend met winst in de Ronde van Vlaanderen

De zege van Tadej Pogacar in de Ronde van Vlaanderen 2026 was niet zomaar een extra Monument op zijn erelijst, maar een nieuwe stap richting een mogelijk ongeëvenaard seizoen.

Vers van zijn eerste winst in Milaan-Sanremo eerder dit voorjaar heeft de Sloveen nu twee uit twee in de Monuments dit jaar, waardoor de droom van een volledige clean sweep in alle vijf grootste eendagskoersen levend blijft.

In Oudenaarde was het echter allesbehalve eenvoudig. De koers ontrolde zich als een lange, onvoorspelbare strijd en ontplofte pas op de beslissende hellingen, waar Pogacar opnieuw onaantastbaar bleek.

“Het was vandaag echt een knotsgekke koers,” zei Pogacar na de finish. “Het was superzwaar vanaf… ik weet niet welke kilometer, en het was wachten.”

Dat gevoel van controle en geduld typeerde zijn koers. Terwijl het peloton brak op de kasseien en hellingen van Vlaanderen, bleef Pogacar koel en wachtte hij op het moment om druk om te zetten in afscheiding.

Toen de beslissende groep met Mathieu van der Poel en Remco Evenepoel ontstond, was de samenwerking kort maar betekenisvol. “Het was aanpoten toen die groep gevormd werd, maar ik was blij dat we een soort van samenwerkten,” legde hij uit.

De aanwezigheid van Evenepoel in die eerste groep was iets wat Pogacar niet lang wilde dulden. “Ik wilde Remco zeker niet terug in de groep, omdat ik weet hoe sterk hij is in het uithoudingswerk,” zei Pogacar. “Hij kan altijd op het einde nog terugkomen.”

Dat besef stuurde de volgende fase van de koers. In plaats van te wachten op een sprint of de groep te laten stabiliseren, koos Pogacar resoluut om een kloof te forceren. “Ik probeerde echt een gat te slaan.”

Die zet bleek uiteindelijk beslissend. Op de laatste beklimming van de Oude Kwaremont brak Pogacars versnelling de koers open, liet hij eerst Evenepoel en vervolgens Van der Poel achter, en reed hij solo richting Oudenaarde.

Ondanks zijn dominantie was Pogacar helder over de verwachtingen die horen bij zijn beperkte maar doelgerichte programma. “Ik koers niet zo vaak, dus als ik start is er druk om te winnen,” gaf hij toe.

Tot nu toe in 2026 heeft die druk zich alleen vertaald in resultaten. Twee Monuments gereden, twee zeges binnen, en het groeiende gevoel dat iets historisch binnen bereik ligt. “Tot nu toe is alles perfect verlopen voor mij, en ik kan meer dan tevreden zijn.”

Met Parijs-Roubaix als volgende op de kalender, verhuist Pogacars campagne nu naar heel ander terrein, maar de ambitie blijft ongewijzigd. “Volgende week in Roubaix ben ik gemotiveerd, maar ik ga proberen van de kasseien te genieten.”

Voor nu is Vlaanderen echter opnieuw van Pogacar, en blijft de droom van een complete Monument-sweep springlevend.