“Vergeleken met Mathieu en Tadej… heel lang was ik hun gelijke” – Remco Evenepoel blinkt uit bij langverwacht Ronde van Vlaanderen-debuut met podiumplaats

Remco Evenepoel’s eerste deelname aan de Ronde van Vlaanderen eindigde op het podium, maar nog veelzeggender dan het resultaat was hoe lang hij gelijke tred hield met de twee renners die uiteindelijk de koers beslisten.

Op een dag die werd gevormd door herhaalde versnellingen over de kasseien, hield de Belg stand naast Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel diep in de beslissende fase, pas terrein verliezend toen de koers kantelde naar de explosieve inspanningen die dit Monument kenmerken.

Voor een debuut in Vlaanderen was het zowel een bevestiging van zijn niveau als een duidelijke indicatie van wat hem nog van winst scheidt.

Evenepoel wees de herhaalde, korte versnellingen aan als het verschil, hoewel hij zich gedurende een groot deel van de koers op hetzelfde niveau voelde als zijn rivalen. “Ik merkte ten opzichte van Mathieu en Tadej dat mijn echt korte, explosieve inspanningen nog niet op hetzelfde niveau zijn,” zei hij na afloop tegen Cycling Pro Net. “Dat is het enige punt waarop zij sterker waren dan ik… Heel lang was ik tussendoor gelijkwaardig aan hen, maar in die momenten maakten zij het verschil.”

Die inschatting weerspiegelde zich op de weg. Evenepoel dichtte herhaaldelijk gaatjes en beperkte de schade wanneer de koers op z’n lint ging, maar elke felle versnelling op de hellingen kostte hem enkele meters die uiteindelijk beslissend werden.

Toen Pogacar zijn winnende aanval plaatste en Van der Poel meeging, bleef Evenepoel achtervolgen, zonder nog helemaal te kunnen aansluiten ondanks meerdere vastberaden pogingen op het vlakke en in de overgangen tussen de hellingen.

De basis voor die prestatie werd eerder in de koers gelegd, waarbij Evenepoel het werk van zijn ploeg prees om hem vóór de sleutelsectoren te positioneren. “Wat de ploeg deed om mij in positie te brengen voor de Eikenberg en ook de Molenberg was geweldig,” zei hij. “Het was echt hectisch, maar ik denk dat we het heel goed beheersten.”

Kort daarop besliste echter louter de benen. “Zodra de koers openging, besliste het lijf, en ik denk dat ik vandaag gewoon eindigde op de plek die ik verdiende.”

Dat betekende derde op debut, achter Pogacar en Van der Poel, in een koers waar positionering, veerkracht en herhaalde inspanningen samen de uitslag vormden.

Ondanks het podium was Evenepoel duidelijk waar het gat ligt en hoe dat in volgende edities kan worden gedicht. “Ik hoop het,” zei hij op de vraag of meer focus op de klassiekers het verschil kan verkleinen. “Dat zou goed zijn. Het voordeel is dat als je je op de Tour richt, er tussendoor ruimte is om op de klassiekers te focussen. Misschien is dat waar we volgend jaar voor gaan.”

Voor nu leverde zijn eerste Ronde van Vlaanderen zowel een resultaat als een referentiepunt op. Door lange tijd de allerbesten te volgen, vertrok Evenepoel met een podium en een scherper beeld van wat nodig is om nog een stap verder te gaan.