“Ik had één probleem: er rijdt een fenomeen rond” — Mathieu van der Poel prijst Tadej Pogačar terwijl de roemruchte rivaliteit een nieuw episch hoofdstuk schrijft in de Ronde van Vlaanderen 2026

Mathieu van der Poel kon in Oudenaarde weinig anders dan erkennen wat er zojuist was gebeurd. Na opnieuw een fel duel met Tadej Pogacar in de Ronde van Vlaanderen 2026 moest de Nederlander genoegen nemen met plaats twee, verslagen niet door tactiek of aarzeling, maar door een rivaal die hij in treffende bewoordingen omschreef.

“Ik had één probleem: er rijdt een fenomeen rond,” zei Van der Poel na de finish. “Er was gewoon iemand sterker, daar kun je niets aan doen.”

Het beslissende moment viel op de laatste passage van de Oude Kwaremont, waar Pogacar de versnelling plaatste die de koers definitief deed breken.

Van der Poel had tot dan toe elke beweging gecounterd, de Sloveen geëvenaard op de hellingen en gereageerd toen de koers bij de favorieten openbrak. Maar toen de winnende demarrage kwam, had ook hij geen antwoord. “Ik trapte 650 watt en kon nog steeds het wiel niet houden,” legde hij uit. “Ik moest de wet van de sterkste gewoon accepteren.”

Die inspanning betekende het einde van de strijd om de zege, ook al bleef Van der Poel tot de streep jagen. Het verschil stabiliseerde nooit echt, en Pogacar bouwde zijn voorsprong gestaag uit richting Oudenaarde.

Ondanks de nederlaag klonk Van der Poel beheerst en realistisch in zijn terugblik. “Het was nog mooier geweest als ik op het hoogste schavot stond,” zei hij. “Maar ik was realistisch genoeg om te weten dat Tadej de man was om te kloppen.”

Het werd een nieuw hoofdstuk in wat snel uitgroeit tot een van de bepalende rivaliteiten van deze tijd, met beide renners die opnieuw van ver koers maakten en het op de beslissende hellingen tot een rechtstreeks treffen dwongen. Ditmaal had Pogacar de overhand.

Het contrast tussen Vlaanderen en wat volgt ontging Van der Poel niet. “Hij was beter dan ik op de hellingen, maar Roubaix heeft geen hellingen,” zei hij, al vooruitkijkend naar het volgende Monument.

Toch benadrukte hij snel dat Parijs-Roubaix zijn eigen onzekerheden kent. “Toch speelt geluk daar ook een rol. Eerst ga ik even herstellen. Deze is er zeker één om in te lijsten.”

Voor Van der Poel doet een nederlaag in Vlaanderen weinig af aan zijn status, maar het onderstreept wel het niveau dat nodig is om in dit tijdperk te winnen. Op deze dag, tegen een rivaal op zijn absolute top, was zelfs dat niet genoeg.