“We moeten dit debat stoppen. Voor mij is het klaar” – Lance Armstrong noemt Tadej Pogacar 'met afstand de grootste aller tijden' na zege in de Ronde van Vlaanderen

Gisteren zagen we een historische demonstratie van Tadej Pogacar in de Ronde van Vlaanderen, waarmee hij toetrad tot de exclusieve club met drie zeges in het Belgische Monument. De Sloveen reed opnieuw weg van Mathieu van der Poel, die de macht niet had op de brute stroken van de Oude Kwaremont en Paterberg, en moest genoegen nemen met plaats twee in een koers waarin ook Remco Evenepoel en Wout van Aert hoofdrollen speelden.

Lance Armstrong, George Hincapie, Johan Bruyneel en Spencer Martin gaven hun duiding bij de wedstrijd in The Move podcast, over een koers die dominant werd gewonnen door Tadej Pogacar met dezelfde tactiek als in 2025: een reeks demarrages op de kasseiheuvels die uiteindelijk alle rivalen loste.

Armstrong koos de meest stellige toon. Zijn analyse laat geen ruimte voor vaagheid of open eindes: “We moeten dit debat stoppen. Voor mij is het klaar. Deze jongen is zó goed. Hij is veruit de beste aller tijden.” Het is niet zomaar een heetgebakerde reactie op een zege, maar een conclusie die volgens hem rust op terugkerende patronen. Pogacar wint niet alleen, hij doet dat in totaal verschillende scenario’s, steeds met een gevoel van controle.

Die indruk wordt sterker wanneer Armstrong beschrijft wat volgens hem in het peloton speelt: “Je ziet het aan de andere renners… ze weten het. Ze weten hoe dit gaat. De enige factor die iets kan veranderen is een val of pech, en zelfs dat houdt hem misschien niet tegen.” Het idee van onvermijdelijkheid komt niet alleen uit de media of van buitenaf. Het is, in zijn analyse, onderdeel van de competitieve psychologie van de groep. Rivalen strijden niet alleen tegen Pogacar, maar ook tegen de verwachting dat hij vroeg of laat zal heersen.

In dezelfde lijn brengt Armstrong het terug tot bijna absolute termen: “Het is bijna onmogelijk om hem te kloppen.” Dat is geen retoriek, maar werd in Vlaanderen onderstreept door het koersverloop, waarin tactische zetten het verwachte script niet wisten te breken.

Vanuit een meer structurele invalshoek voegt Bruyneel een belangrijk nuancepunt toe: Pogacars dominantie beperkt zich niet tot één specialiteit. “Het feit dat hij praktisch elke koers kan winnen en domineren… hij rijdt niet veel, maar als hij rijdt, rijdt hij om te winnen. En hij wint bijna altijd.” Die veelzijdigheid, gekoppeld aan een geselecteerd programma, stuwt zijn rendement en vergroot het gevoel van superioriteit.

De koers zelf bevestigde dat beeld. Bruyneel wees op een veelzeggend detail: “Het feit dat de top vijf één voor één binnenkomt, is een duidelijke indicatie van hoe bruut zwaar de koers was. Het is pure eliminatie.” Niet beslist door één tactische vondst, maar door extreme slijtage waarin gaandeweg alleen de sterksten overbleven. Onder hen maakte Pogacar opnieuw het verschil.

Niet elke analyse focuste uitsluitend op individuele overmacht. Hincapie legde een kritisch punt bij het collectieve gedrag van het peloton: “Ze bleven maar ronddraaien en het gat controleren… ze maakten de koers hard, wat in feite betekent dat je voor Pogacar koerst.”

Zijn visie wijst op een paradox. Door de koers te verzwaren zonder alternatief plan, speelden de rivalen in de kaart van de sterkste renner. Dat gold ook in het laatste wedstrijduur, waar Remco Evenepoel en Mathieu van der Poel beiden samenwerkten met de wereldkampioen, terwijl ze wisten dat dit later kon terugkaatsen.

Vandaar zijn onderbenutte optie: “Waarom geen andere renners vooruit sturen en stoppen met rijden in die groep? Dan dwing je Pogacar om te achtervolgen.” Het idee suggereert een agressievere, minder voorspelbare aanpak, die de verantwoordelijkheid voor de koers bij de favoriet legt.

Toch bracht Bruyneel een realiteitscheck die zulke plannen begrenst: “De meeste van die renners zaten al aan hun limiet om daar überhaupt te zijn. Om aan te vallen heb je de benen nodig, en velen hingen er gewoon aan.” Met andere woorden: tactische theorie botst met fysiologie. In een zo veeleisende Ronde van Vlaanderen is er niet altijd de fysieke marge om ideale strategieën uit te voeren”.

Het debat is dus niet alleen tactisch maar ook cultureel. Hincapie verklaarde het vanuit de mindset van de profrenner: “Het zit niet in hun DNA om níet te werken. Als ze vooraan zitten, draaien ze mee. Ze willen een eerlijke koers en ze zijn allemaal heel zelfverzekerd.” Dat toont een interne logica in het peloton die strategische samenwerking tegen een duidelijke heerser bemoeilijkt. Zelfs wanneer ze elkaar bekampen, volgen renners bepaalde codes die hun keuzes sturen”.

Bruyneel verbreedde het punt met een reflectie op de moderne wielersport: “Tegenwoordig worden tactieken overschat… elke ploeg houdt vast aan zijn plan en er is geen samenwerking om één renner te bestrijden.” In die context bevoordeelt strategische versnippering renners als Pogacar, die geen bondgenoten nodig hebben om hun wil op te leggen.

Het resultaat is een landschap waarin, zo geeft Bruyneel toe, de ambities van de rest zich aanpassen aan een andere realiteit: “Vanaf een bepaald moment probeert iedereen zijn positie te consolideren en het best mogelijke resultaat te halen… je moet nadenken over de beste plaats voor tweede, voor het geval er iets met Pogacar gebeurt.” Die lijn vat een diepe verschuiving in competitielogica samen. Wanneer winnen buiten bereik lijkt, wordt het doel om het maximaal haalbare binnen die grens te halen.