"Wat is er in hemelsnaam net gebeurd?!" - Kristen Faulkner vol ongeloof na Vos en Kopecky te hebben verschalkt voor Olympisch goud

Kristen Faulkner is Olympisch kampioen! Na een spannende finale van de wegwedstrijd voor vrouwen op de Olympische Spelen van 2024 in Parijs, verschalkte Faulkner het supersterrentrio Marianne Vos, Lotte Kopecky en Blanka Kata Vas voor een beroemde solo-overwinning.

Nadat Vos en Vas samen foutloos bleven met nog ongeveer 20 kilometer te gaan, leken de gouden en zilveren medaille beslist. Faulkner gaf echter nog niet op en tijdens de laatste beklimming van de Montmartre zette de Amerikaanse een monsteraanval in op de kop van de achtervolgende groep, waarbij ze op wereldkampioene Kopecky na iedereen uit haar achterwiel reed en uiteindelijk de twee leiders terughaalde. Faulkner, veruit de minst gerenommeerde in een sprint van de vier leiders, was echter nog niet klaar met aanvallen en vloog over de top met nog ongeveer 3 kilometer te gaan. Terwijl ze in de verte wegreed, keek het trio achter haar naar elkaar en overhandigde de Amerikaanse de gouden medaille.

"Ik heb het gevoel dat dit een droom is die uitkomt", zegt de 31-jarige ex-roeister na afloop in gesprek met Eurosport. "Ik heb een paar jaar geleden een heel groot risico genomen om mijn droom na te jagen en ik heb het waargemaakt! Het is het beste gevoel ter wereld en ik weet niet echt hoe ik het moet beschrijven."

"Ik had hoge verwachtingen," benadrukt ze, vol van begrijpelijk zelfvertrouwen, als haar gevraagd wordt of ze dit mogelijk achtte aan het begin van de dag. "Over een paar dagen doe ik mee aan de ploegenachtervolging, dus ik zei dat ik de wegwedstrijd alleen zou doen als ik me sterk zou voelen en kans zou maken op een medaille, dat is de enige reden dat ik hier ben. Ik wist dat het een heel zware race zou worden, maar ik reed om te winnen, niet alleen om mee te doen. Ik kwam binnen met de ambitie dat als ik niet zou komen om een medaille te halen, ik wel zou racen. Dat was de belofte die ik maakte aan mijn teamachtervolgingsploeggenoten."

"Ik wist dat Kopecky de voorste twee wilde pakken, dus ze zou met mij werken. Er waren een paar momenten waarop het leek alsof ze niet wilde werken, maar ja, ik moest haar dwingen omdat ik wist dat ze wilde winnen en dat de enige kans voor haar was als we ze zouden pakken", vertelt Faulkner over de dramatische finale. "Maar ik wist ook dat als we ze pakten, ik moest aanvallen omdat ik ze niet kon verslaan op de lijn. Dat was mijn kans en ik heb mijn late aanval dit jaar verschillende keren geoefend, dus ik voelde me er vrij comfortabel bij en ik hoopte gewoon dat het zou werken."

Toen ze over de streep kwam, was er echter een opvallend gebrek aan feestvreugde. "Ik was er vrij zeker van dat ik gewonnen had, maar om eerlijk te zijn had ik zoiets van: 'Wat is er in hemelsnaam gebeurd?!'" Faulkner lacht. "Ik kon het niet verwerken. Het was te groot om echt te beseffen wat er op dat moment was gebeurd, dus het kostte me een paar minuten en ik moest dubbel en driedubbel controleren of ik net goud had gewonnen. Ik wist het, maar ik wist het niet!"