Uitslag Dwars door Vlaanderen 2026 | Drama voor Wout van Aert: Filippo Ganna slaat Belgische dromen aan diggelen in zinderende finale

Dwars door Vlaanderen 2026 ontpopte zich tot een meedogenloze, razendsnelle wedstrijd die gestaag naar een dramatische finale ging, waarin Filippo Ganna in de laatste meters Wout van Aerts lange aanval omboog en won in Waregem.

Vanaf het moment dat de vlag viel in Roeselare, werd er vol gas gekoerst. Een spervuur aan vroege aanvallen voorkwam dat er meteen een vlucht wegreed, met een peloton dat ondanks constante pogingen telkens weer werd teruggebracht in de openingskilometers.

Die agressieve start had een prijs. Een valpartij halverwege verstoorde het peloton en dwong zowel Dylan Teuns als Jenno Berckmoes tot opgave, waarbij de laatste naar het ziekenhuis werd gebracht, terwijl anderen in de achtervolging moesten. Mechanische problemen troffen kort ook renners, onder wie Van Aert en Jasper Philipsen, wat extra onrust bracht in een al uitgerekte groep.

Ondanks herhaalde versnellingen kwam pas na de eerste hellingen, waaronder de Volkegemberg en Berg Ten Houte, een beslissende beweging tot stand. Een grote en sterke groep van circa 20 renners reed weg, met vertegenwoordigers van vrijwel alle topploegen.

In die groep zaten onder meer Christophe Laporte en Matthew Brennan voor Team Visma | Lease a Bike, Mads Pedersen, Soren Kragh Andersen en Mathias Vacek voor Lidl-Trek, en Florian Vermeersch en Benoit Cosnefroy voor UAE, naast namen als Alberto Bettiol, Jonas Abrahamsen en Mick van Dijke. Opvallend afwezig waren echter enkele topfavorieten, waaronder Van Aert en de volledige ploeg van Alpecin-Premier Tech.

Die disbalans bepaalde meteen de koers daarachter. Omdat Alpecin de slag had gemist, moesten zij op kop van het peloton, bijgestaan door INEOS Grenadiers en Lotto-Intermarche, in een langdurige achtervolging tot de vlucht in de heuvelzone weer werd ingerekend.

Na een reeks versnellingen die het peloton uitdunden maar geen duidelijke breuk opleverden, viel de koers eindelijk uiteen op de kasseien van de Eikenberg.

Van Aert plaatste een beslissende demarrage, reed eerst weg van zijn gezellen en sprong vervolgens naar de koplopers om een nieuwe kopgroep te vormen met Romain Gregoire en Larsen. Daarachter zorgden verstoringen — waaronder opnieuw een mechanisch probleem bij Filippo Ganna — voor extra hindernissen in de achtervolging.

De drie sloegen snel een kloof, met Van Aert die het tempo dicteerde terwijl de voorsprong richting 40 seconden groeide en het peloton moeite had om de jacht te organiseren.

Op de Nokereberg voerde de Belg de druk opnieuw op. Gregoire moest passen onder de herhaalde versnellingen, waardoor Van Aert met Larsen overbleef aan kop in de beslissende fase.

In plaats van te temporiseren bleef Van Aert doorduwen. Uiteindelijk loste hij ook Larsen en ging solo, volledig committeerd aan een lange individuele inspanning terwijl de koers erachter op het kantelpunt bleef.

Daarachter hervond de koers geleidelijk structuur. Een versplinterd peloton kwam weer samen, met renners als Ganna en Laurence Pithie die terugkeerden vooraan in de achtervolging, terwijl Soudal-Quick Step en Lidl-Trek bijdroegen aan een strakker georganiseerde jacht.

Toch hield Van Aert stand. Ook binnen de laatste 10 kilometer behield hij een kleine voorsprong, met herhaalde versnellingen uit de bochten om de jagers af te houden.

De kloof begon echter te krimpen onder aanhoudende druk. Eerst naar 15 seconden, daarna nog minder, terwijl Ganna met krachtige beurten de achtervolging leidde en een selecte groep achter zich mee naar voren trok.

In de slotkilometers trok het volledig dicht. Het peloton rekte uit tot een lang lint in de jacht, met meerdere renners die bijdroegen, terwijl Van Aert alleen doorbeukte, meter voor meter standhoudend.

Maar in de laatste meters sloeg de vermoeidheid toe. Aangevoerd door de jacht lanceerde Ganna zijn sprint op de laatste rechte lijn, knalde voorbij Van Aert en pakte de zege in Waregem, terwijl de Belg na zijn lange solo bepalend voor de koers tweede werd.

Het voelde bitter vertrouwd. Een jaar na de nederlaag in een drie-tegen-één-finale werd Van Aert opnieuw laat geklopt, ondanks dat hij de koers had gemodelleerd, ditmaal ingehaald in de allerlaatste meters na zijn volledige commitment.

Gesteund door luidruchtige supporters langs de weg in de slotkilometers kwam hij angstig dicht bij een einde aan drie jaar wachten op een voorjaarszege, om haar op het laatste moment te zien wegglippen.