"Remco kan alles winnen" - Peter Sagan ziet in Evenepoel dé uitdager van Tadej Pogacar

Ondanks de dominantie die het moderne peloton de voorbije seizoenen heeft gekend, vindt Peter Sagan dat bewondering alleen niet volstaat. Grootsheid heeft tegenspel nodig. Zonder rivaliteit dreigt zelfs het hoogste niveau voorspelbaar te worden.

In een gesprek met Tutto Bici Web stak Sagan zijn bewondering voor Tadej Pogacar niet onder stoelen of banken. De Sloveen zou volgens hem “misschien wel de beste renner aller tijden” kunnen zijn.

Maar de drievoudig wereldkampioen plaatste daar meteen een kanttekening bij: wat het wielrennen vandaag mist, is een duurzame rivaliteit aan de absolute top.

Daar komt Remco Evenepoel in beeld. Niet als zekere Pogacar-bestrijder, wel als de renner die het best geplaatst is om te voorkomen dat één naam de sport jarenlang volledig definieert.

Sagan baseert zich niet op buikgevoel, maar op observatie. Hij volgt Evenepoel al sinds diens eerste WorldTour-jaren en herinnert zich ontmoetingen tot in de Vuelta a San Juan van 2020. Toen al viel de Belg op door zijn vermogen en zijn présence.

“Wat me opviel, was dat je meteen zag dat hij anders was,” aldus Sagan. “Hij had een sterke persoonlijkheid en een uitgesproken winnaarsmentaliteit. Hoe groot of klein de koers ook is, hij staat er om te winnen.”

Volgens Sagan schuilt daarin het verschil met de bredere achtervolgende groep. In een peloton dat steeds meer draait om controle, data en optimalisatie, blijft Evenepoel in essentie een renner die zichzelf wil opleggen aan de koers.

Sagan ziet ook Evenepoels overstap naar Red Bull - BORA - hansgrohe als een sleutelmoment. In zijn ogen beschikt de Belg nu over de structuur, de omkadering en de middelen om zijn ambitie te vertalen in constante prestaties op het allerhoogste niveau.

“Ik hoop dat de overstap hem helpt het gat te dichten,” zei Sagan. “Een talent als Remco kan alles winnen — een Grote Ronde of een Monument. Maar het hangt af van de keuzes die hij maakt.”

Die overtuiging wordt gevoed door Evenepoels seizoensstart in 2026. Zijn eerste optredens in nieuwe kleuren ogen dwingend zonder opzichtig te zijn: zeges in de Challenge Mallorca, controle in rittenkoersen en zichtbaar vertrouwen binnen zijn nieuwe omgeving. Intern wordt dat niet als een piek gepresenteerd, maar als een logisch gevolg van voorbereiding en structuur.

De resultaten in februari herschrijven de hiërarchie van de Tour de France niet. Ze onderstrepen wel Sagans bredere punt: evenwicht ontstaat niet door hype of incidentele uitschieters, maar door renners die keer op keer terugkeren met de middelen én het geloof om de maatstaf van hun tijd uit te dagen.

Sagan blijft realistisch over de opdracht. “Hem kloppen is extreem moeilijk,” erkent hij over Pogacar. “Op dit moment staat hij ver boven de rest.”

Voor de voormalige groene trui maakt precies dát de nood aan geloofwaardige oppositie groter. Een sport die rond één referentiepunt draait, riskeert stilstand — hoe uitzonderlijk dat referentiepunt ook is.

Sagan verzet zich bovendien tegen de reductie van Evenepoels palmares tot één Monument. Hoewel de Belg voorlopig één Monument op zijn naam heeft, wijst hij op wereldtitels, olympisch goud en een eindzege in een Grote Ronde als bewijs van een renner met een uitzonderlijke reikwijdte.

“Ik ben ervan overtuigd dat hij alle Monumenten kan winnen als hij zich er specifiek op richt,” aldus Sagan.

Die veelzijdigheid, gecombineerd met zijn uitgesproken Tour-ambitie, maakt Evenepoel volgens Sagan cruciaal voor het competitieve evenwicht. Hij belichaamt keuzevrijheid: een renner die meerdere paden kan bewandelen in plaats van zich te beperken tot één specialisme.

Sagan hoopt niet op de neergang van Pogacar, maar op weerstand tegen diens heerschappij. Meer rivalen. Meer spanning. Meer onzekerheid.

Of Evenepoel die kloof daadwerkelijk kan dichten, blijft open. Maar volgens Sagan is hij de renner die er het meest toe in staat is om het tenminste te proberen. Zijn overstap naar Red Bull, zijn aanvallende stijl en zijn krachtige seizoensstart wijzen in dezelfde richting.

In een tijdperk waarin dominantie de norm dreigt te worden, is de bereidheid om die dominantie uit te dagen misschien al de eerste stap naar evenwicht.