“Totale onzekerheid… dat wens ik niemand toe” – Cristian Rodriguez noemt de ineenstorting van Arkea - B&B Hotels 'een schande voor het wielrennen'

Voor renners in de middenmoot van de WorldTour draait alles om timing. Contracten, rollen, wedstrijdprogramma’s en onderhandelingsmacht hangen af van wanneer de markt beweegt. Cristian Rodriguez ondervond pijnlijk wat er gebeurt als een ploeginstorting dat proces volledig bevriest.

Rodriguez was geen renner zonder contract op zoek naar een stap hogerop. Hij was een 30-jarige klimmer na zijn meest zichtbare seizoen tot nu toe, vers van een derde Tour de France en een jaar waarin hij als best geklasseerde Spanjaard in Parijs eindigde. Terwijl zijn profiel steeg, verdween zijn onderhandelingspositie.

De val van Arkea B&B Hotels liet Rodriguez contractueel vastzitten aan een ploeg die niet meer bestond, zonder de vrijheid te bewegen terwijl andere WorldTour-teams hun selecties afronden. Toen de situatie eindelijk was opgelost, was de markt al doorgerold.

“Het was allemaal heel zwaar, wekenlang totale onzekerheid,” zei Rodriguez tegen AS. “Toen ik eindelijk vrij was, was de markt al vergevorderd en, tja… Er waren behoorlijk wat problemen. Het is niet makkelijk geweest. Dit gun ik niemand.”

Het verdwijnen van Arkea kwam niet uit de lucht vallen. Beide naamsponsors hadden al aangegeven te zullen stoppen en maandenlange gesprekken om vervangende financiering te vinden leverden niet de door de UCI vereiste garanties op. Toen de registratiedeadline verstreek, hield het project feitelijk op te bestaan.

Voor renners waren de gevolgen direct. Terwijl stabiele ploegen hun selecties en programma’s vastlegden, bleven de renners van Arkea in het luchtledige achter, niet vrij om openlijk te onderhandelen terwijl juridische en contractuele kwesties voortsleepten. Wat van buitenaf een administratief falen lijkt, wordt van binnenuit een bedreiging voor je loopbaan.

“Het is een schande voor het wielrennen wanneer ploegen verdwijnen, en nog meer als je het van binnenuit meemaakt,” zei Rodriguez. “Nou ja, het is weer een ervaring die ik heb doorstaan.”

De timing maakte het extra hard. Rodriguez had net weer een Tour de France gereden, niet jagend op het algemeen klassement maar wel zijn waarde als betrouwbare WorldTour-klimmer onderstrepend. Zijn rol was helder, zijn niveau bewezen, en er was interesse. Wat ontbrak, was vrijheid.

In plaats van zijn volgende stap te kiezen, wachtte hij in oktober op duidelijkheid, terwijl kansen weggleden doordat ploegen hun laatste plekken vulden. Pas toen de val van Arkea officieel was, kon hij bewegen, waarbij Astana snel handelde om hem binnen te halen.

“We hebben een sterke ploeg gebracht, maar ik ben hier om te helpen,” zei Rodriguez tijdens zijn eerste dagen bij de formatie. “Ze tonen veel vertrouwen in mij, ze hebben goed materiaal, en ik wilde het met hen proberen.”

Nu als enige Spanjaard op de Astana-selectie begint Rodriguez opnieuw in een omgeving gedomineerd door Engels en Italiaans, ver weg van comfort. Zijn programma weerspiegelt een knechtenrol in plaats van leiderschap, met een terugkeer naar een Grote Ronde als persoonlijk doel. “Ik zou graag weer in een Grote Ronde rijden,” zei hij. “Na Oman rijd ik twee koersen in Frankrijk en, hoogstwaarschijnlijk, Volta a Catalunya.”

Fysiek is hij ook aan het opbouwen. Een zenuwprobleem in de voetzool dwong hem vorig seizoen uit de Vuelta, een euvel dat zijn kracht niet beperkte maar wel zijn gevoel op de fiets afvlakte. “Nu is het tijd om te zien hoe ik presteer,” voegde hij toe.

Voor Rodriguez was de val van Arkea niet alleen een ongelukkig hoofdstuk, maar een waarschuwing over de kwetsbaarheid van het moderne wielrennen. Ploegen kunnen verdwijnen, contracten kunnen verdampen, en renners kunnen onbeschermd achterblijven zonder eigen schuld. Ooit een anonieme prof, spreekt hij nu als bewijs hoe snel stabiliteit kan wegvallen in een sport die zichzelf graag als solide verkoopt.