“Je krijgt er tranen van in je ogen” – Primoz Roglic ziet Sloveense skispringer net naast olympisch goud grijpen in Milaan

Voor het grootste deel van de wielerwereld verdwijnen de Winterspelen naar de achtergrond zodra de trainingskampen in februari voorbij zijn. Voor Primoz Roglic nooit. Zijn weg naar de topsport begon op de schans, lang voordat die hem naar het hoogste Grand Tour-podium en olympisch tijdritgoud voerde.

Dus toen de Winterspelen in Milaan neerstreken, was Roglic er niet bij als toevallige toeschouwer of als bekende gast. Hij reisde als iemand die het moment van binnenuit begrijpt.

Roglic was aanwezig in het Sloveense Huis in Cortina d’Ampezzo tijdens de Spelen, waar hij als supporter en niet als deelnemer alles volgde. Hij keek op televisie naar het vrouwenspringen en was bij de afdaling voor vrouwen ter plekke. Wat hij zag, raakte een diep vertrouwd gevoel. Toen Nika Prevc net naast olympisch goud greep, was de reactie van een van Slovenië’s meest gelauwerde sporters direct en ongefilterd.

“Je krijgt tranen in je ogen. Simpelweg dat,” zei Roglic volgens citaten verzameld door Siol, terwijl hij beschreef hoe het voelde om de wedstrijd te zien. “Zeker toen ik naar haar keek.”

Voor wielerfans komt Roglic’ reactie extra binnen. Zijn loopbaan werd evenzeer getekend door net-niet, valpartijen en nipte nederlagen als door Grand Tour-zeges. Weinig renners beseffen beter hoe dun de lijn is tussen triomf en hartzeer op de grootste podia.

Vanuit die context keek hij naar Prevc’ zilveren medaille. Roglic deed de teleurstelling niet af en verzachtte niets met clichés. In plaats daarvan legde hij uit waarom de pijn zowel logisch is als, in zijn ogen, noodzakelijk voor atleten die op winnen zijn geprogrammeerd.

“Nika is een winnares omdat ze al zo veel wedstrijden heeft gewonnen,” zei hij. “En het klopt zeker dat als je als atleet tevreden bent met de tweede plaats, je nooit zult winnen. Het was begrijpelijk, en ook nodig.”

Die woorden wegen extra zwaar uit de mond van een renner die zelf olympische druk heeft ervaren. Roglic won goud in de individuele tijdrit op de Spelen van Tokio, maar zijn band met de Olympische Spelen gaat veel verder terug. Als voormalig skispringer waren de Winterspelen ooit de droom die zijn sportieve ambities vormde.

“Ik droomde van de Winterspelen. Meer dan van de Zomerspelen, dat is zeker,” gaf hij toe. “Het is mooi om ze te voelen, al is het alleen als toeschouwer.”

Roglic’ opmerkingen boden ook een zeldzaam inkijkje in hoe topsporters succes wegen. Van buitenaf zijn zilver en podiumplaatsen carrièrebepalende momenten. In het peloton dragen ze vaak een complexere emotionele prijs.

“Wat mensen zien zijn eerste plaatsen en medailles,” zei Roglic. “Maar wij atleten weten allemaal dat je niet een jaar van tevoren zegt: ‘Volgend jaar ga ik naar de Olympische Spelen.’ Je moet je hele leven hiervoor leven en dromen om het te laten gebeuren. En dan moet je nog zoveel beter zijn om iets groots te bereiken, een medaille of een andere prestatie.”

Dat perspectief reikt verder dan het schansspringen. Wielercarrières worden gebouwd op jaren van offers voor momenten die soms seconden duren. Voor Roglic draaide het bij het kijken naar Prevc niet om techniek of uitslagen. Het ging om het herkennen van de vertrouwde mix van trots, frustratie en ambitie die topsport definieert.

“Ze moet absoluut heel trots zijn op die medaille,” zei hij. “Ze kan er nu gewoon van genieten. Wat ze het hele seizoen al liet zien en nu nog eens bevestigt, is puur een bonus. We gaan juichen, en we gaan ervan genieten.”

In Milaan was Roglic niet de renner die om seconden vocht op de weg. Hij was de voormalige skispringer, de olympisch kampioen en de doorgewinterde wielrenner die een landgenote een moment zag beleven dat hij van binnenuit kent. Voor een sport die succes vaak in watts en marges meet, herinnerde zijn reactie eraan dat op het allerhoogste niveau emotie nog altijd het diepst snijdt.