Philippa York suggereert dat Remco Evenepoel de Ronde van Catalonië “meer als vormtest voor de komende Ardennenklassiekers gebruikte dan als vergelijking met Vingegaard”

De Volta a Catalunya 2026 bracht op papier vrijwel alle grote namen samen die straks voor het klassement in de Grote Rondes zullen strijden. Zo kadert Philippa York haar analyse: de startlijst was nauwelijks te verbeteren, met één grote afwezige: Tadej Pogačar, naast de zege van Jonas Vingegaard en de bittere nasmaak van Remco Evenepoels week.

De Britse benadrukt dat de Sloveen koos voor een alternatief programma met focus op de klassiekers en zijn terugkeer naar het etapperennen uitstelt tot de Tour de Romandie. Intussen verschenen de overige kopmannen wel in Catalonië met een dubbel doel: elkaar bestoken én hun echte conditie peilen tegenover directe rivalen.

“Alle renners die zichzelf serieuze klassementsmannen vinden, waren er. Iedereen, behalve Tadej Pogačar,” noteert York, die het competitieve gewicht van deze editie onderstreept.

In dat kader startte Jonas Vingegaard als referentiepunt. Volgens York maakte zijn status als de enige die Pogačars troon kan aantasten hem de uitgesproken favoriet. “Jonas Vingegaard zette de toon en, als enige die Pogačar kan evenaren, was hij de duidelijke favoriet,” legt ze uit.

Rond hem arriveerden renners als Remco Evenepoel, João Almeida en Tom Pidcock met de noodzaak om hun vorm te bevestigen. Voor de Belg lag de lat hoog na zijn seizoensstart: “Remco Evenepoel moest de vorm terugvinden waarmee hij in januari en februari iedereen overklaste.”

Evenepoels geval verdient een eigen hoofdstuk in Yorks lezing. De Belg toonde zich solider dan in recente optredens, maar nog altijd onder zijn topniveau. “Het was niet zo slecht als in de UAE Tour vorige maand, maar het was ook niet de prestatie waar het management op gehoopt had,” zegt ze.

De analiste suggereert bovendien dat zijn aanpak door de kalender is gestuurd. “Als je ziet hoe hij reed in de dagen vóór de bergetappes, kan ik niet anders dan denken dat dit eerder een vormtest was richting de Ardense klassiekers dan een directe krachtmeting met Jonas Vingegaard.”

In die zin is de conclusie genuanceerd: “Catalunya kan als geslaagd gelden: hij was dynamisch, sterk en aanwezig in de openingsdagen, maar in het hooggebergte joeg hij vooral achteraan in plaats van koers te maken.”

York wijst ook anderen aan die zich wilden herpakken, zoals Oscar Onley, op een sleutelmoment na een grillige seizoensstart: “Dit was een beslissend moment, het was tijd om door te schakelen na de teleurstellingen in Parijs-Nice.”

Eén ploeg die minder goed uit de review kwam, was INEOS Grenadiers. Er waren pluspunten, zeker met Dorian Godon, maar de strijd om het klassement kreeg geen echte vorm.

York benadrukt de rol van de Fransman in slopende sprints: “Twee dagen later hetzelfde kunstje herhalen, met de leiderstrui om de schouders, toonde zijn waarde: de sprinter die middelzware bergetappes overleeft.” Zijn winst in het puntenklassement, voegt ze toe, “was dik verdiend.”

De twijfels kwamen in het gebergte bovendrijven. “Ze probeerden het heft in handen te nemen op aankomsten bergop, maar Onley en Rodríguez konden zich niet handhaven toen de strijd zich toespitste op de beste klimmers, en dat baart zorgen,” analyseert ze.

De vereiste was duidelijk: “Het is begrijpelijk dat ze Vingegaard niet konden volgen toen hij demarreerde, maar één van hen had in de onmiddellijke achtervolgende groep moeten zitten.”