"In Europa rijd je tegen Roglic, Remco, Pogacar, Almeida of Vingegaard" - Egan Bernal tempert verwachtingen na tweede Colombiaanse titel op rij

Opnieuw winnen op eigen bodem verandert niets aan Egan Bernal’s kijk op zijn plaats in het moderne peloton. Zijn tweede opeenvolgende Colombiaanse wegtitel bevestigt vorm en vertrouwen, maar gaat gepaard met nuchterheid over wat hem wacht zodra het seizoen zich naar Europa verplaatst.

“Winnen is winnen. Maar cadeaus bestaan niet meer. Er is geen voorbereidingskoers meer waarin iemand inhoudt — iedereen rijdt voluit,” verklaarde Bernal bij Deportes RCN. Die uitspraak typeert niet alleen zijn persoonlijke traject, maar ook de bredere heroriëntatie binnen INEOS Grenadiers.

De Colombiaanse titel kwam er na een slijtageslag van meer dan zes uur en was allesbehalve ceremonieel. Toch weigert Bernal ze te framen als een statement richting Europa.

“Op dit moment gaat alles goed. Maar om in Europa te winnen, rijd je tegen Roglic, Remco, Pogacar, Almeida of Vingegaard. Er zijn zóveel sterke renners. Ik blijf werken, blijf in mezelf geloven en probeer mijn beste niveau te halen.”

Met die namenlijst — van Roglic tot Vingegaard — plaatst Bernal zijn succes bewust in perspectief. De Grote Rondes zijn competitiever dan ooit en de vanzelfsprekendheid die hem in zijn doorbraakjaren soms werd toegedicht, is verdwenen. Ambitie blijft, maar zonder overschatting.

Ook de koers zelf onderstreepte de waarde van de zege. “Het was wachten, doseren en dan voluit gaan. Ik heb nog nooit zo’n zware wedstrijd gereden. Op die slotklim reed iedereen volle bak. Ik moest afdalen alsof mijn leven ervan afhing.”

Bernal haalde het uiteindelijk na meer dan zes uur koers, door Iván Ramiro Sosa in een late sprint af te houden. “Ik dacht dat Iván me misschien zou kloppen, maar sprints na zes uur koersen zijn heel anders, en het viel mijn kant op,” legde hij uit.

De emotionele lading van koersen in eigen land was ook voelbaar. “Ik dacht niet dat ik onder druk stond, maar ik kon niet slapen voor de tijdrit, dus misschien was dat toch zo,” gaf Bernal toe. “Met iedereen die Egan riep op de klim, kon ik niets anders dan alles geven.”

Die eerlijkheid sluit aan bij de bredere toon van zijn vroege campagne in 2026. De Colombiaanse titel geeft vaart en vertrouwen, maar Bernal verwart die niet met bewijs dat hij klaar is om meteen het allerhoogste Europese rittenniveau te bestoken.

Voor INEOS is dat realisme van belang. Terwijl de ploeg verder herbouwt rond een mix van gevestigde kopmannen en opkomend talent, biedt Bernals beheerste blik een reminder dat progressie stapsgewijs is. De trui is nieuw, maar de ambitie blijft gegrond in de realiteit van de concurrentie die wacht.

De zege in Colombia toont dat Bernal in de juiste richting beweegt. Wat ze niet doet, naar zijn eigen zeggen, is de hiërarchie herschrijven die hem aan de overkant van de Atlantische Oceaan opwacht.