“Je moet begrijpen dat je de wil van een renner niet kunt tegenhouden”: Giuseppe Saronni geeft zijn kijk op het historische Tour de France-debuut van Paul Seixas

De jeugdrevolutie in het profpeloton staat op een ongekend keerpunt. Wanneer het peloton in 2026 van start gaat in de Tour de France, zal Decathlons tienersensatie Paul Seixas geschiedenis schrijven als de jongste deelnemer aan de Grande Boucle sinds 1937, en zijn vroege selectie wakkert een fel debat aan: wordt hij te hard opgejaagd? Om dit moderne fenomeen te duiden, kijkt de wielerwereld bijna een halve eeuw terug naar de Italiaanse legende Giuseppe Saronni, die in 1977 met exact dezelfde druk en verleiding te maken kreeg.

Bijna 50 jaar geleden werd een ongelooflijk vroegrijpe Giuseppe Saronni prof op slechts 19 en een half. Hij zette meteen het Italiaanse peloton in vuur en vlam, met een tweede plaats bij zijn debuut in de Trofeo Laigueglia (alleen verslagen door wereldkampioen Freddy Maertens) en zeges in de Trofeo Pantalica en de Ronde van Sicilië. Logisch dat de tiener Saronni dolgraag de Giro d’Italia wilde rijden, wat grote discussies losmaakte in de pers en binnen zijn ploeg.

Uiteindelijk greep het toeval in. “Als je 19 bent, wil je koersen, dus denk je niet echt na over het feit dat je jong bent en misschien weinig ervaring hebt,” blikte Saronni terug in woorden aan bici.pro. “Mijn situatie werd eenvoudig opgelost omdat ik in de Giro di Romagna viel en mijn sleutelbeen brak, dus het was een gedwongen keuze. Waarschijnlijk hadden ze me ook zo wel overtuigd om de Giro niet te doen, want mijn sportdirecteur Carletto Chiappano was iemand met enorme ervaring… maar in mij zat de drang om te koersen en de Giro te rijden.”

Saronni gaf toe dat hij als tiener alles zou hebben gedaan om aan de start te staan. “Ik had zelfs een leugentje kunnen vertellen, zo van: ‘nee, ik doe de Giro alleen om ervaring op te doen, rustig, zonder te veel energie te verspillen.’ Want als je in koers zit, zeker op die leeftijd, geef je alles wat je hebt om een resultaat te halen.”

Hoewel de ambitie van een 19-jarige dezelfde blijft, benadrukt Saronni dat zijn tijdperk vergelijken met de situatie van Seixas vandaag appels met peren vergelijken is, vooral door de moderne sportwetenschap.

“Het zijn twee verschillende tijdperken. Toen had je de technologische ondersteuning niet – alles wat ploegen en renners nu hebben om te begrijpen waar je staat en hoe ver je ontwikkeling is,” legde hij uit. “Vandaag is het makkelijker om bepaalde beslissingen te nemen; je weet alles van iedereen. Wij gingen een beetje blind, vertrouwend op persoonlijke ervaring, en we misten veel kennis. Dus was het makkelijker om fouten te maken.”

Ondanks terechte zorgen over het opbranden van een jonge renner, gelooft Saronni dat als Seixas zelf de Tour eist te rijden, zijn fysieke vermogens die ambitie waarschijnlijk staven. De Italiaan wees op Seixas’ recente optreden in Luik-Bastenaken-Luik als bewijs.

“Je moet oppassen bij een jonge jongen dat je hem niet opbrandt… maar anderzijds moet je begrijpen dat je de wil van een renner niet kunt blokkeren,” betoogde Saronni. “De motor is er, want anders blijf je niet op het wiel van Tadej Pogacar op La Redoute, waar Pogacar vol aanging. Je blijft niet vrij makkelijk op zijn wiel als je geen motor hebt die al klaarstaat.”

Saronni ziet duidelijke parallellen tussen Seixas’ aanstaande Tour-debuut en Pogacars vroege doorbraak in de Vuelta a España. “Dit zijn talenten; zij voelen wat ze kunnen. Bij Tadej viel er niet veel te plannen; hij wist waar hij kon en wilde komen, dus dat was vrij eenvoudig omdat hij de vrijheid kreeg en aantoonde dat hij er al klaar voor was.”

Ook als de fysieke data de keuze ondersteunen, speelt nog een monumentale factor mee: de psychologische druk van de volgende grote Franse hoop zijn. Frankrijk wacht al vier decennia op een thuiswinnaar in de Tour de France, en de hype rond Seixas is astronomisch.

“Er staat ontegenzeggelijk enorme druk op deze jongen omdat Frankrijk al een leven lang geen protagonisten heeft gehad, zeker in een koers als de Tour,” merkte Saronni op. “Deze jongen wordt het nieuwe gezicht van het wereldwielrennen, dus de ploeg wil hem ook waarderen. De fans verwachten altijd veel. Maar als de renner capabel is, karakter heeft en intelligent is, weet hij ook wat hij wil doen.”

Uiteindelijk gelooft Saronni dat Decathlon de tiener niet naar de grootste koers ter wereld zou sturen als hij niet werkelijk klaar was om te strijden. “Voor Seixas is het anders [dan mijn situatie in 1977]; als hij het doet, is dat omdat de ploeg weet dat hij het kan en dat hij op het hoogste niveau competitief zal zijn.”